EPMD - Business Never Personal (1992)
mijn stem
48 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Def Jam
-
Boon Dox (2:48)
-
Nobody's Safe Chump (2:13)
-
Can't Hear Nothing But the Music (3:38)
-
Chill (2:57)
-
Head Banger (4:52)
-
Scratch Bring It Back (Part 2 - Mic Doc) (3:04)
-
Crossover (3:49)
-
Cummin' at Cha (4:03)
met Das EFX
-
Play the Next Man (3:36)
-
It's Going Down (4:13)
-
Who Killed Jane (3:46)
0
geplaatst: 16 december 2006, 23:43 uur
Een van de mindere en minder bekende platen van de groep. Toch ruim voldoende. 3*
0
geplaatst: 15 augustus 2007, 12:50 uur
thomzi50 schreef:
Een van de mindere en minder bekende platen van de groep. Toch ruim voldoende. 3*
Een van de mindere en minder bekende platen van de groep. Toch ruim voldoende. 3*
Mindere? Damn dit album bangt van begin tot einde! Dit is echt een topalbum, met Redman er bij en de rest van de Hit Squad. Dit is een ondergewaardeerde klassieker.
0
geplaatst: 15 augustus 2007, 14:24 uur
Eindigt het hele Jane serie ding hier? Want dat vond ik altijd wel leuk bij EPMD
0
geplaatst: 15 augustus 2007, 14:42 uur
Nee hoor op de volgende albums van de groep staan gewoon Jane 5 en Jane 6.
0
geplaatst: 15 augustus 2007, 14:48 uur
Opvallend weinig beluisterd deze, in vergelijking met de andere EPMD-albums.
0
geplaatst: 21 augustus 2007, 13:13 uur
T.O. schreef:
Opvallend weinig beluisterd deze, in vergelijking met de andere EPMD-albums.
Opvallend weinig beluisterd deze, in vergelijking met de andere EPMD-albums.
Yep, en dit is toch echt wel een heerlijk album van ze!! Lekkere booming hiphop, voor mij hun beste album!
0
|Joël|
geplaatst: 23 maart 2008, 15:16 uur
the head banger, what?
the head banger, what?
the head banger, what?
the head banger, what?
YEAHHH! HEAD CRACK, HEAD CRACK!
Geweldig nummer!
the head banger, what?
the head banger, what?
the head banger, what?
YEAHHH! HEAD CRACK, HEAD CRACK!
Geweldig nummer!
0
geplaatst: 4 april 2008, 22:00 uur
Toch maar een half sterretje verhoogd. Eigenlijk heel erg weinig op aan te merken. Duidelijk hoorbaar dat het een wat oude EPMD-release is, dat is een pluspunt. De rappers wisselen elkaar als vanouds goed af, productioneel is het misschien weinig verfrissend, maar het enthousiasme en de kracht vergoeden erg veel. Kortom, gewoon een leuke EPMD-plaat.
0
geplaatst: 5 augustus 2008, 16:38 uur
hier kan ik kort over zijn must have!!!!!!!!!!
nog steeds erg lekkere niks aan de hand muziek.3favo nrs, gaat niet luisteren van b tot e
nog steeds erg lekkere niks aan de hand muziek.3favo nrs, gaat niet luisteren van b tot e
0
geplaatst: 8 augustus 2008, 10:05 uur
thomzi50 schreef:
Toch maar een half sterretje verhoogd. Eigenlijk heel erg weinig op aan te merken. Duidelijk hoorbaar dat het een wat oude EPMD-release is, dat is een pluspunt. De rappers wisselen elkaar als vanouds goed af, productioneel is het misschien weinig verfrissend, maar het enthousiasme en de kracht vergoeden erg veel. Kortom, gewoon een leuke EPMD-plaat.
Toch maar een half sterretje verhoogd. Eigenlijk heel erg weinig op aan te merken. Duidelijk hoorbaar dat het een wat oude EPMD-release is, dat is een pluspunt. De rappers wisselen elkaar als vanouds goed af, productioneel is het misschien weinig verfrissend, maar het enthousiasme en de kracht vergoeden erg veel. Kortom, gewoon een leuke EPMD-plaat.
Eigenlijk vind ik 3,5* nog laag na deze opmerkingen
.
0
geplaatst: 27 januari 2009, 03:35 uur
Minder EPMD-album? Vind ik niet. Anders dan hun voorgaande platen in ieder geval. Donkere stripped down funk met een enorm hard geluid, waaraan Erick Sermon en Parrish Smith ook passende harde teksten en delivery toevoegen.
Het "heavy sample-based" concept van hun drie eerste typische Golden Age-albums wordt dus vervangen door een harde sound, die op mij indruk maakt. No nonsense-hiphop zonder tekstuele pareltjes, maar aangename onderhoudende flows op boombap waarbij de nek automatisch mee gaat bewegen. De Erick Sermon-sound van later bij Redman, Keith Murray, e.d. vindt hier zijn oorsprong.
Dit korte album begint met "Boon Dox", een sterke opener met een wat kaler klinkende beat, maar daarom misschien zo effectief en ruig. Een volgende hoogtepunt is "Chill" dat een wat epischere en zwaarder toon heeft en vooral enorm stoer overkomt. Alles klopt aan dat nummer en tevens is dit nummer programmatisch te noemen voor de algemene teneur van "Business Never Personal".
De absolute klassieker hier is de legendarische posse-cut "Headbanger" met Redman en K-Solo. Een stuwende bass en fijne drums begeleiden het verbaal geweld van de MC's. DJ Scratch krijgt ook een eigen track en niet ten onrechte, want hij is uiteraard een uitermate begenadigde DJ. De andere hit is hier "Crossover" met een prominente Zapp-sample en een leuke funky "rollende" basslijn: zeker een hoogtepunt.
"Cummin At Cha" is zowel productioneel als tekstueel vrij middelmatig TOT Das EFX aan het woord komt. Hun verzen hier zijn werkelijk fantastisch en zorgen ervoor dat dit nummer uiteindelijk een ruim voldoende krijgt en uitgroeit tot een hoogtepunt. "It's Going Down" is hardcore funk uit het boekje en was al eerder te horen op de Juice-soundtrack.
"Business Never Personal" is een erg coherent album met één sound. EPMD lijkt hier wel kwaad op alles en iedereen wat misschien vwel te linken valt aan de onderlinge spanningen die er waren in de groep, die niet veel later zouden leiden tot een zuur smakende breuk. Gelukkig konden ze dit album nog afmaken, want dit rockt hard. 11 headbangers waarvan vooral de producties soms hoge ogen gooien. Om het met Erick Sermons woorden te zeggen:
"YO WHERE'S MY HOODIE? I wanna be hard and cause some ruckus
Talk with the b-boy slang and blast some suckers"
Dikke 4*
Het "heavy sample-based" concept van hun drie eerste typische Golden Age-albums wordt dus vervangen door een harde sound, die op mij indruk maakt. No nonsense-hiphop zonder tekstuele pareltjes, maar aangename onderhoudende flows op boombap waarbij de nek automatisch mee gaat bewegen. De Erick Sermon-sound van later bij Redman, Keith Murray, e.d. vindt hier zijn oorsprong.
Dit korte album begint met "Boon Dox", een sterke opener met een wat kaler klinkende beat, maar daarom misschien zo effectief en ruig. Een volgende hoogtepunt is "Chill" dat een wat epischere en zwaarder toon heeft en vooral enorm stoer overkomt. Alles klopt aan dat nummer en tevens is dit nummer programmatisch te noemen voor de algemene teneur van "Business Never Personal".
De absolute klassieker hier is de legendarische posse-cut "Headbanger" met Redman en K-Solo. Een stuwende bass en fijne drums begeleiden het verbaal geweld van de MC's. DJ Scratch krijgt ook een eigen track en niet ten onrechte, want hij is uiteraard een uitermate begenadigde DJ. De andere hit is hier "Crossover" met een prominente Zapp-sample en een leuke funky "rollende" basslijn: zeker een hoogtepunt.
"Cummin At Cha" is zowel productioneel als tekstueel vrij middelmatig TOT Das EFX aan het woord komt. Hun verzen hier zijn werkelijk fantastisch en zorgen ervoor dat dit nummer uiteindelijk een ruim voldoende krijgt en uitgroeit tot een hoogtepunt. "It's Going Down" is hardcore funk uit het boekje en was al eerder te horen op de Juice-soundtrack.
"Business Never Personal" is een erg coherent album met één sound. EPMD lijkt hier wel kwaad op alles en iedereen wat misschien vwel te linken valt aan de onderlinge spanningen die er waren in de groep, die niet veel later zouden leiden tot een zuur smakende breuk. Gelukkig konden ze dit album nog afmaken, want dit rockt hard. 11 headbangers waarvan vooral de producties soms hoge ogen gooien. Om het met Erick Sermons woorden te zeggen:
"YO WHERE'S MY HOODIE? I wanna be hard and cause some ruckus
Talk with the b-boy slang and blast some suckers"
Dikke 4*
0
geplaatst: 4 augustus 2009, 12:24 uur
Ook met dit album bewijst EPMD dat zij hiphop-legendes zijn. Kan me de videoclips van Headbanger en Crossover op Yo! nog goed herinneren. Waren toch goede tijden.
0
geplaatst: 20 januari 2015, 16:32 uur
P Jay schreef:
Minder EPMD-album? Vind ik niet. Anders dan hun voorgaande platen in ieder geval. Donkere stripped down funk met een enorm hard geluid, waaraan Erick Sermon en Parrish Smith ook passende harde teksten en delivery toevoegen.
Het "heavy sample-based" concept van hun drie eerste typische Golden Age-albums wordt dus vervangen door een harde sound, die op mij indruk maakt. No nonsense-hiphop zonder tekstuele pareltjes, maar aangename onderhoudende flows op boombap waarbij de nek automatisch mee gaat bewegen. De Erick Sermon-sound van later bij Redman, Keith Murray, e.d. vindt hier zijn oorsprong.
Dit korte album begint met "Boon Dox", een sterke opener met een wat kaler klinkende beat, maar daarom misschien zo effectief en ruig. Een volgende hoogtepunt is "Chill" dat een wat epischere en zwaarder toon heeft en vooral enorm stoer overkomt. Alles klopt aan dat nummer en tevens is dit nummer programmatisch te noemen voor de algemene teneur van "Business Never Personal".
De absolute klassieker hier is de legendarische posse-cut "Headbanger" met Redman en K-Solo. Een stuwende bass en fijne drums begeleiden het verbaal geweld van de MC's. DJ Scratch krijgt ook een eigen track en niet ten onrechte, want hij is uiteraard een uitermate begenadigde DJ. De andere hit is hier "Crossover" met een prominente Zapp-sample en een leuke funky "rollende" basslijn: zeker een hoogtepunt.
"Cummin At Cha" is zowel productioneel als tekstueel vrij middelmatig TOT Das EFX aan het woord komt. Hun verzen hier zijn werkelijk fantastisch en zorgen ervoor dat dit nummer uiteindelijk een ruim voldoende krijgt en uitgroeit tot een hoogtepunt. "It's Going Down" is hardcore funk uit het boekje en was al eerder te horen op de Juice-soundtrack.
"Business Never Personal" is een erg coherent album met één sound. EPMD lijkt hier wel kwaad op alles en iedereen wat misschien vwel te linken valt aan de onderlinge spanningen die er waren in de groep, die niet veel later zouden leiden tot een zuur smakende breuk. Gelukkig konden ze dit album nog afmaken, want dit rockt hard. 11 headbangers waarvan vooral de producties soms hoge ogen gooien. Om het met Erick Sermons woorden te zeggen:
"YO WHERE'S MY HOODIE? I wanna be hard and cause some ruckus
Talk with the b-boy slang and blast some suckers"
Dikke 4*
Minder EPMD-album? Vind ik niet. Anders dan hun voorgaande platen in ieder geval. Donkere stripped down funk met een enorm hard geluid, waaraan Erick Sermon en Parrish Smith ook passende harde teksten en delivery toevoegen.
Het "heavy sample-based" concept van hun drie eerste typische Golden Age-albums wordt dus vervangen door een harde sound, die op mij indruk maakt. No nonsense-hiphop zonder tekstuele pareltjes, maar aangename onderhoudende flows op boombap waarbij de nek automatisch mee gaat bewegen. De Erick Sermon-sound van later bij Redman, Keith Murray, e.d. vindt hier zijn oorsprong.
Dit korte album begint met "Boon Dox", een sterke opener met een wat kaler klinkende beat, maar daarom misschien zo effectief en ruig. Een volgende hoogtepunt is "Chill" dat een wat epischere en zwaarder toon heeft en vooral enorm stoer overkomt. Alles klopt aan dat nummer en tevens is dit nummer programmatisch te noemen voor de algemene teneur van "Business Never Personal".
De absolute klassieker hier is de legendarische posse-cut "Headbanger" met Redman en K-Solo. Een stuwende bass en fijne drums begeleiden het verbaal geweld van de MC's. DJ Scratch krijgt ook een eigen track en niet ten onrechte, want hij is uiteraard een uitermate begenadigde DJ. De andere hit is hier "Crossover" met een prominente Zapp-sample en een leuke funky "rollende" basslijn: zeker een hoogtepunt.
"Cummin At Cha" is zowel productioneel als tekstueel vrij middelmatig TOT Das EFX aan het woord komt. Hun verzen hier zijn werkelijk fantastisch en zorgen ervoor dat dit nummer uiteindelijk een ruim voldoende krijgt en uitgroeit tot een hoogtepunt. "It's Going Down" is hardcore funk uit het boekje en was al eerder te horen op de Juice-soundtrack.
"Business Never Personal" is een erg coherent album met één sound. EPMD lijkt hier wel kwaad op alles en iedereen wat misschien vwel te linken valt aan de onderlinge spanningen die er waren in de groep, die niet veel later zouden leiden tot een zuur smakende breuk. Gelukkig konden ze dit album nog afmaken, want dit rockt hard. 11 headbangers waarvan vooral de producties soms hoge ogen gooien. Om het met Erick Sermons woorden te zeggen:
"YO WHERE'S MY HOODIE? I wanna be hard and cause some ruckus
Talk with the b-boy slang and blast some suckers"
Dikke 4*
Ik onderschrijf bovenstaande vrijwel geheel. Uitstekende samenvatting van het album. Een van mijn 2 favoriete EPMD albums.
Redman rapt de slotverse van Head Banger totaal aan gruizelementen, zoals Jimmy Fallon zou zeggen "this is how it's done".
Die guest appearance van een jonge hond op een classic golden age LP, om vervolgens de show te stelen, is een trend in die tijd: Nas (op Breaking Atoms), Busta (op The Low End Theory) en Jeru (op Daily Operation) deden het ook.
0
Glitch
geplaatst: 3 augustus 2023, 19:07 uur
Ben weer eens door hun discografie aan het gaan en de gaten in mijn kennis aan het opvullen. Deze kende ik al, maar damn, plaatje hoor! Na het debuut toch mijn favoriet. Veel meer 90’s dan het voorgaande werk, ik mag het wel. Met momenten lekker brutaal.
* denotes required fields.
* denotes required fields.