EPMD - Business Never Personal (1992)
mijn stem
48 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Def Jam
-
Boon Dox (2:48)
-
Nobody's Safe Chump (2:13)
-
Can't Hear Nothing But the Music (3:38)
-
Chill (2:57)
-
Head Banger (4:52)
-
Scratch Bring It Back (Part 2 - Mic Doc) (3:04)
-
Crossover (3:49)
-
Cummin' at Cha (4:03)
met Das EFX
-
Play the Next Man (3:36)
-
It's Going Down (4:13)
-
Who Killed Jane (3:46)
0
geplaatst: 27 januari 2009, 03:35 uur
Minder EPMD-album? Vind ik niet. Anders dan hun voorgaande platen in ieder geval. Donkere stripped down funk met een enorm hard geluid, waaraan Erick Sermon en Parrish Smith ook passende harde teksten en delivery toevoegen.
Het "heavy sample-based" concept van hun drie eerste typische Golden Age-albums wordt dus vervangen door een harde sound, die op mij indruk maakt. No nonsense-hiphop zonder tekstuele pareltjes, maar aangename onderhoudende flows op boombap waarbij de nek automatisch mee gaat bewegen. De Erick Sermon-sound van later bij Redman, Keith Murray, e.d. vindt hier zijn oorsprong.
Dit korte album begint met "Boon Dox", een sterke opener met een wat kaler klinkende beat, maar daarom misschien zo effectief en ruig. Een volgende hoogtepunt is "Chill" dat een wat epischere en zwaarder toon heeft en vooral enorm stoer overkomt. Alles klopt aan dat nummer en tevens is dit nummer programmatisch te noemen voor de algemene teneur van "Business Never Personal".
De absolute klassieker hier is de legendarische posse-cut "Headbanger" met Redman en K-Solo. Een stuwende bass en fijne drums begeleiden het verbaal geweld van de MC's. DJ Scratch krijgt ook een eigen track en niet ten onrechte, want hij is uiteraard een uitermate begenadigde DJ. De andere hit is hier "Crossover" met een prominente Zapp-sample en een leuke funky "rollende" basslijn: zeker een hoogtepunt.
"Cummin At Cha" is zowel productioneel als tekstueel vrij middelmatig TOT Das EFX aan het woord komt. Hun verzen hier zijn werkelijk fantastisch en zorgen ervoor dat dit nummer uiteindelijk een ruim voldoende krijgt en uitgroeit tot een hoogtepunt. "It's Going Down" is hardcore funk uit het boekje en was al eerder te horen op de Juice-soundtrack.
"Business Never Personal" is een erg coherent album met één sound. EPMD lijkt hier wel kwaad op alles en iedereen wat misschien vwel te linken valt aan de onderlinge spanningen die er waren in de groep, die niet veel later zouden leiden tot een zuur smakende breuk. Gelukkig konden ze dit album nog afmaken, want dit rockt hard. 11 headbangers waarvan vooral de producties soms hoge ogen gooien. Om het met Erick Sermons woorden te zeggen:
"YO WHERE'S MY HOODIE? I wanna be hard and cause some ruckus
Talk with the b-boy slang and blast some suckers"
Dikke 4*
Het "heavy sample-based" concept van hun drie eerste typische Golden Age-albums wordt dus vervangen door een harde sound, die op mij indruk maakt. No nonsense-hiphop zonder tekstuele pareltjes, maar aangename onderhoudende flows op boombap waarbij de nek automatisch mee gaat bewegen. De Erick Sermon-sound van later bij Redman, Keith Murray, e.d. vindt hier zijn oorsprong.
Dit korte album begint met "Boon Dox", een sterke opener met een wat kaler klinkende beat, maar daarom misschien zo effectief en ruig. Een volgende hoogtepunt is "Chill" dat een wat epischere en zwaarder toon heeft en vooral enorm stoer overkomt. Alles klopt aan dat nummer en tevens is dit nummer programmatisch te noemen voor de algemene teneur van "Business Never Personal".
De absolute klassieker hier is de legendarische posse-cut "Headbanger" met Redman en K-Solo. Een stuwende bass en fijne drums begeleiden het verbaal geweld van de MC's. DJ Scratch krijgt ook een eigen track en niet ten onrechte, want hij is uiteraard een uitermate begenadigde DJ. De andere hit is hier "Crossover" met een prominente Zapp-sample en een leuke funky "rollende" basslijn: zeker een hoogtepunt.
"Cummin At Cha" is zowel productioneel als tekstueel vrij middelmatig TOT Das EFX aan het woord komt. Hun verzen hier zijn werkelijk fantastisch en zorgen ervoor dat dit nummer uiteindelijk een ruim voldoende krijgt en uitgroeit tot een hoogtepunt. "It's Going Down" is hardcore funk uit het boekje en was al eerder te horen op de Juice-soundtrack.
"Business Never Personal" is een erg coherent album met één sound. EPMD lijkt hier wel kwaad op alles en iedereen wat misschien vwel te linken valt aan de onderlinge spanningen die er waren in de groep, die niet veel later zouden leiden tot een zuur smakende breuk. Gelukkig konden ze dit album nog afmaken, want dit rockt hard. 11 headbangers waarvan vooral de producties soms hoge ogen gooien. Om het met Erick Sermons woorden te zeggen:
"YO WHERE'S MY HOODIE? I wanna be hard and cause some ruckus
Talk with the b-boy slang and blast some suckers"
Dikke 4*
* denotes required fields.
* denotes required fields.