Thelonious Monk Quartet with John Coltrane - At Carnegie Hall (2005)

Volgens meneer P.H. betrof dit het jazzequivalent van "De Dode Zeerollen"

Nu ik geloof dat ik dit jaar geen betere plaat meer ga horen (samen met Smog de # 1 van het jaar)

Bovenstaande is allemaal vrijblijvend gewauwel, nu moet ik nog een deftig berichtje proberen schrijven en tot de definitieve slotsom komen

Deze aanbeveling neem ik van harte over dus ik zet mijn tropenhelm op en stof de beschaving van mijn kleren om in het woestijnzand te speuren naar de sporen die dit heerlijke jazzdier heeft achtergelaten.

Nu nog alleen hopen dat het hele Dode Zee-boeltje een beetje te ontcijferen valt en het zaakje is gepiept

Als je in de woestijn verzeilt, gelieve een schop mee te nemen en me uit het jazzzand (!) te graven

Volgens mij hoef jij helemaal niet meer uitgegraven te worden want je hebt het prima naar je zin in je zandbak vol jazzkorreltjes.

Pas als je ze allemaal geteld heb reik ik je een schep aan.

Ontroering maakt zich van mij meester

Hoeveel MuM'ers leven in de wetenschap dat de reddende hand je rustig de tijd gunt?

EMM is als het ware mijn tweede virtuele moeder, rustig wachtend tot de "kleine" zich afgepeigerd heeft in de zandbak

Mama wil ook spelen dus schuif 's een eindje op

Muziek verbroedert, dat staat in die Dode Zee rollen

Fantastisch album, voldoet precies aan mijn verwachtingen en daar ben ik intens tevreden mee. Jammer genoeg is de samenwerkingsperiode van beide heren maar van korte duur geweest. De erfenis die zij hebben achtergelaten is in aantal bescheiden. Desondanks wat dit "Dreamteam" ons heeft nagelaten, is achteraf beschouwd, goud waard. Naast dit album natuurlijk de albums; Thelonious Monk with John Coltrane en Monk's Music. Op het album Thelonious Himself staat één nummer waar beiden samenwerken, Monk's Mood.
Conclusie: Loop je warm voor dit album, smaakt 't naar meer, en slaat de hebberigheid toe! Doe jezelf dan een plezier en luister dan eens naar die andere platen!

Erg intense live-opname. Thelonious en Coltrane lijken elkaar vloeiend aan te voelen en Malik en Wilson zorgen voor een schijnend geheel!

4 sterren.

Misschien wel de beste jazz plaat die ik tot nu toe heb gehoord. Zoals extreem goede artiesten betaamt is het bijna niet te horen dat het een live-opname is. Maar kan ook zijn dat mijn amateuristische oren net de meerwaarde daarvan missen.

Misschien wel de mooiste plaat die ik van Monk ken, ik ben dan ook en vooral een Coltrane-fan.

Er nooit iets te veel of te weinig, alles is super strak, en wat ik zo heerlijk vind is dat de muziek soms in plaats vooruit achteruit lijkt om daarna te vallen en zich weer recht te zetten, te hollen en sprongetje te maken. Kortom het is een zeer dynamische plaat vol afwisseling.
Opzwepend en toch subtiel.

En nog iets: mooie hoes!

Op mijn lijstje voor komende week!