Orange Juice - The Orange Juice (1984)

Meest consistente OJ-album. Geen slecht nummer te vinden.
What Presence?! is single geweest.

Meest consistent wil niet zeggen beste. Het avontuur en de gekte ontbreekt als bij Texas Fever. Fletse jaren 80 productie helpt hier niet bij. Eigenlijk is dit Collins eerste solo plaat. Maar Hope and Despair wint het makkelijk van deze. De prijsnummers beginnen vanf "What Presence" en wat had ik graag een Nederlandse versie willen horen van "Get While the Gettings Good" gezongen door Andre Hazes. (heerlijke smartlap).

The Orange Juice uit 1984 betekende het einde van een band die zich met ieder album bleef ontwikkelen. Waar Rip It Up vooral draaide om white soul aanstekelijke pop en Texas Fever een meer donkere en ingetogen sfeer had, kiest dit laatste album voor een voller geluid waarin soul een nog grotere rol speelt.

Edwyn Collins, Malcolm Ross, David McClymont en drummer Zeke Manyika vormen hier een hechte band die volledig op elkaar is ingespeeld. Collins blijft indruk maken met zijn droge humor en intelligente tongue-in-cheek teksten, terwijl de rest van de band zorgt voor een warme, soepele en herkenbare muzikale basis.

Het album kent voor mij nauwelijks zwakke momenten. Lean Period opent sterk, maar mijn persoonlijke favoriet is zonder twijfel What Presence?!. Dat nummer vat voor mij perfect samen waar Orange Juice zo goed in was. Ook Out for the Count en Get While the Getting's Good behoren tot de absolute hoogtepunten en laten horen hoe moeiteloos de band pop, soul en funk wist te combineren. Enig punt van kritiek is de wat te droge productie, dat had beter gekund.