Mark Kozelek & Jimmy Lavalle - Perils from the Sea (2013)

Ik was even bang dat Kozelek met dit album net zo ernstig uit de bocht zou vliegen als John Grant met Pale Green Ghosts. De eerste luisterbeurten overtuigden me niet, maar na een keer of tien luisteren heb ik mijn teleurstelling overwonnen. De elektronica storen niet, maar spelen een ondergeschikte en functionele rol en maken deze 11 songs tot een prachtig geheel. Toch zou ik graag deze songs ook eens in een akoestische uitvoering willen horen...

Prachtig album! Perils kan zich volgens mij goed meten met de allerbeste werken van Red House Painters en Sun Kil Moon. De elektronica voelt - behalve misschien in het eerste nummer - ook helemaal niet als een koerswijziging, maar meer als een logische variatie op het verder ontzettend herkenbare geluid van Kozelek. Zijn sfeerschetsen en plaatsbeschrijvingen blijven ongeëvenaard - hoewel songteksten me zelden veel interesseren, zijn ze hier ontzettend goed en brengen ze het album naar een hoger plan.

Het is geweldig hoe Kozelek uitgebreid de tijd neemt voor ieder nummer, en langs talloze plaatsnamen meandert, de toch al duidelijke teneur met de minuut versterkend. Volgens mij is dit tevens zijn eerste lange album dat nergens inzakt - voor mij de reden dat voorheen alleen Down Colorful Hill tot mijn grote favorieten behoorde.