Slash's Snakepit - It's Five O'Clock Somewhere (1995)

Het album heeft wel enkele rockers maar zoals al reeds gezegt hierboven duurt de plaat te lang. Het begint sterk met Neither Can I en Good to Be Alive. Deze eerste song met zo'n 7 minuten speel tijd is wel al naar de lange kant toe.

Verder begint de plaat wel wat in herhaling te vallen en de overige songs blijken dan ook allemaal op elkaar te lijken. De zanglijn komt hierdoor ook niet meer overtuigend over en de plaat sleept zich naar zijn einde.

Score zal dus een 2,5 a 3 sterren zijn voor dit album, ik zal het toch op 2,5 houden.

Men komt nog wel eens een vergeten juweeltje tegen as je de cd kast opnieuw gaat indelen. En dit is er ook eentje om in te lijsten. Op en top hard rock met bluesy inslag. Pastte indertijd niet echt met wat er op de markt gevraagd werd. Er staat geen paradise city op en menigeen zal dan ook de plaat teleurgesteld weggelegd hebben. Het voordeel van dit genre is dat het nooit uit of in is. Een lekkere rauwe bluesrock plaat gaat er altijd wel in op zijn tijd. Met de begeleiding van de GNR toppers clarck, sorum en reed en alice in chains bassist mike inez laat Slash zijn gitaar ongepolijst zijn werk doen.
Volgens mij werd Beggars & hangers on op single uitgebracht, en laat dat nou net niet de energie uitstralen die de rest van de plaat wel draagt. Neither can I, good to be alive en monkey chow zijn erg meeslepend. Voor sommige zal dit album ook wat te lang duren en dat komt door dat het weinig vernieuwend is en de zang kan wat eenzijdig overkomen. Maar he, it's only rock & roll and me like it. Dikke 4 ×