Great Lake Swimmers - Great Lake Swimmers (2003)

Deze cd vond ik gister voor 3,50 in de uitverkoopbakken

Dan was je vast niet in Groningen...

Prachtig album hoor, ongeacht de prijs. Met name Moving, Shaking hakt er flink in.

Nee ik was in Utrecht, waar ik alle zaakjes langs de Oude Gracht langs ben gegaan

prachtig album, heeft een hele nieuwe wereld voor me geopend. Heerlijke melancholie.

Moving, Shaking is een van m'n lievelingsnummers, hoewel het bijna een emotionele kwelling is om het te beluisteren. Maar kwaliteit gebruik je met mate, herhaling bot de scherpte af.

Great Lake Swimmers en dan met name dit album is in een zeer korte tijd uitgegroeid tot een van m'n meest dierbare muziek. Vooral op dit album, waar ze minder intrumentatie gebruiken dan op Bodies & Minds, komt de kenmerkende stijl van GLS sterk naar voren.

Wat me opvalt is dat dit aan de ene kant gewoon een gitaartje met zang is, maar aan de andere kant zijn de nummers op een heel onconventionele manier opgebouwd en houden zich vaak niet aan de gebruikelijke liedjesstructuur. Bij sommige nummers is er ook sprake van een vreemde volgorde van akkoorden die eigenlijk helemaal niet achter elkaar gespeeld kunnen worden; er lijkt niet echt een melodie in te zitten omdat de akkoorden random achter elkaar lijken te zijn gezet. Hierdoor is het moeilijk om dit album snel te leren waarderen of in ieder geval in een keer tot de kern te komen omdat de melodie je niet in een keer kan pakken.

Maar tussen die muzikale desillussie zijn er telkens korte momenten van pure harmonie, die ondanks dat ze kort duren een ongelofelijke intensiteit hebben en het hele nummer dragen. Díe ingetogenheid maakt dit album, en elk individueel nummer, tot een meesterwerk. Muzikale abstractie in zijn simpelste vorm.

Nou ben ik nog maar net onderweg, maar weet nu al dat Great Lake Swimmers of hiermee of met Bodies and Minds ongetwijfeld m'n top10 zal gaan betreden, wat een schitterende muziek. De roots en folk wereld heeft me momenteel ernstig in z'n greep.

Wat een werk, van een band die ik niet de beste, maar wel gerust mijn meest geliefde kan noemen op dit moment. Na weer een luisterbeurt te hebben onderworpen aan dit debuut ben ik erachter gekomen dat het toch dit album is wat er het meest inhakt. De verhalen/ teksten van Tony Dekker gaan héél erg diep. Neil Young, nog een Canadees, is met zijn dark trilogy hier nog luchtig bij.

Minimaler en desolater dan dit werk had ik nog nooit gehoord. Enkel een gitaar en grootse, soms angstaanjagende echo's zijn nodig om dit album neer te zetten. Wat ook opvalt is de ruis achter de nummers, die, samen met de echo's, doen lijken dat dit in de buitenlucht 's nachts ergens in de wildernis van Canada is opgenomen, door een man, arm, gekweld, eenzaam en alleen met alleen een klein houten huisje midden in de bergen, en wat een sfeer creeërt zoiets toch. Zo heb ik het nou het liefst.

Elk nummer is noemenswaardig, elk nummer dringt diep je ziel binnen, elk nummer is ongekend, het is inderdaad haast een kwelling om dit te luisteren. Moving Pictures Silent Films hakt er bijvoorbeeld al flink in en geeft in feite gelijk zo'n beetje alle genoemde aspecten van deze plaat weg. Al op het moment dat de gitaar net begint ben ik weer diep geraakt en is het moeilijk om het droog te houden. Het kan dan echter nog wat mooier, zo dringt Moving, Shaking het diepst onder je huid met zijn prachtige refrein, is Merge, a Vessel, a Harbour wat mij betrefd het hoogtepunt met zijn wanhoop, angst en prachtige akkoorden, en met de afsluiter heb je een van de donkerste nummers die ik ken, met zijn lang uitstrekkende echo's.

Gelukkig durft Tony Dekker wel een paar keer iets extraverter te worden door in bijvoorbeeld I Will Never See the Sun marcherende drums toe te voegen aan het geheel en daarnaast ook de volumeknop ietsje open lijkt te draaien, en heeft The Animals of the World, hier het opvallendst opgebouwde nummer, ook nog wat electronica om zich heen, al is dit net zo introvert als gebruikelijk op deze plaat. Ook Three Years at Sea durft iets meer instrumenten aan het geheel te voegen. Maar laat de boodschap duidelijk zijn: Dit is een van de donkerste en meest melancholische platen die ik ken. Jammer genoeg bestaat er te weinig van dit soort muziek...

Liefhebbers van dit album zou ik ook aanraden de EP "the galloping inclinations" van Meite U te beluisteren. Wat betreft desolaatheid en melancholie lijken de platen wat op mekaar, hoewel deze nog wel donkerder en minimaler is. Van alle platen die ik ken is deze GLS wel degene die het meest aansluit bij de sfeer van mijn favoriete plaat allertijden. (ik heb het over sfeer, de beide platen klinken wel heel anders). Maar in de verschillen zit juist mijn kleine kritiekpuntje op dit album: bij dit album vind ik de nummers wat teveel op elkaar lijken. De meeste nummers hebben dezelfde echoe en mix. Dat doet aan de individuele nummers niets af, want die zijn op zichzelf allemaal heel briljant, maar iets meer afwisseling in klank door het hele album heen had ik wel mooi gevonden. Maar zoals gezegd, slechts een klein kritiekpuntje.

Nu ik dit album stukken beter ben gaan kennen dan op 23 februari en 6 maart vond ik 't wel tijd geworden dat dit album weer eens een berichtje verdiende.

Maar waar moet je dan precies beginnen bij een meesterwerk als deze? Het eerste album van een vrij onbekend Canadees gezelschap onder leiding van ene Tony Dekker (zal waarschijnlijk Nederlandse 'roots' hebben gezien de achternaam). Het album waar deze band ook gelijk in hun grootste vorm verkeert. Gek genoeg heeft de gehele band hier nog weinig te vertellen tegenover Dekker, die zo'n beetje de hele plaat op zich neemt.
Het gevolg is een plaat van tien, vaak lang uitgesponnen, nummers, gespeeld op één enkele akoestische gitaar, door Tony zelf, en hier en daar minimale extra arrangementen, meest prominent piano, bas en drums. Een geval van met zo weinig mogelijk het maximale weten te bereiken. De akkoorden en melodieën zijn zoals je ze nog nooit heb gehoord: diep, emotioneel, vloeiend en vooral onbeschrijflijk mooi.
Dat is nog lang niet alles. Dekker heeft ook de zegen van een hogere kracht gekregen om teksten te schrijven, en ze voor te dragen met een van de prachtigste stemmen op Aarde. De enige uitverkorene stem die deze diep melancholische en emotionele teksten zou mogen zingen.

Deze teksten lijken van een persoon af te komen die ergens in een klein houten huis in de grote wildernis van Canada zijn verhaal. Een eenzame man, losgegroeid van alles om zich heen. De nummers lijken ook echt in dat ene huisje of daar net buiten opgenomen. Zijn stem en instrumenten echoën door de grote bossen en over de grote meren waar hij ze heeft gecomponeerd, met de ruis van dieren die geluiden maken of de wind er nog doorheen gemixt. Nee, hier is dit album dan nog net niet opgenomen, maar wel in een verlaten graan silo. Dekker wist echt wel wat hij deed toen dit werd besloten. De sfeer die hij weet te bereiken op deze plek sluit naadloos aan op de teksten en instrumenten.

Moving Pictures Silent Films heeft de eer een reis te starten door de prachtige Canadese landschappen en daarbij het verhaal te vertellen van een diep gekwelde, eenzame man. Het is enkel Dekker die te horen is met simpel, helder gitaarspel en een enkele piano noot, boven de geluiden van de wildernis en wind uitkomend. Hier kan deze ongehoord mooie, diepgaande plaat al niet meer stuk, en dan heb je er nog heel wat te gaan. Hoogetpunt na hoogtepunt, maar er net iets meer bovenuit stekende zijn er wel. Merge, a Vessel, a Harbour is er zo eentje, met de mooiste gitaarmelodie die Dekker op deze plaat heet voortgebracht. Meest diepgaande nummer is voor mij Faithful Night, Listening, waarin ook een steel-gituar zich laat gelden. Zo beeldend en sfeervol, en ook zo perfect aansluitend op het verhaal van de gekwelde man, waar geen mens meer naar luistert, waar niemand zich meer om bekommerd, maar de sterren en de wildernis laten je nooit in de steek:

Play for the stars
And the imobile cars
Stray cats and telephone lines
The old dumpster bins
They will all receive me
Will not turn me away
They will listen with kind ears

Vooral de tweede keer dat Dekker dit refreint zingt is zeer intens en o zo aandoenlijk.
Bij de laatste twee nummers slaat dan de wanhoop toe, vooral in het titelnummer. Een traag haast tot het oneindige toe uitgesponnen track, met bijna elk woord als een mokerslag. Niks vrolijkheid, maar in pure duisternis en angst laat Great Lake Swimmers ons achter.

Hierna zou dit Canadese gezelschap niet meer zo diep zijn, hoewel de opvolger ook zeker tot het mooiste werk allertijden behoord. Op het album dat daarna volgde ging het echter lichtjes mis. Hopen maar dat ze niet nog meer wegzakken op een volgende plaat, en misschien wel gewoon iets maken als dit. Enkel een gitaar, emotionele teksten en intimiteit is vaak meer waard dan makkelijker in het gehoor liggende nummertjes met een brede instrumentensectie, als op Ongiara.
Er bestaat sinds dat ik dit ontdekte geen twijfel over het feit dat deze band en haar muziek tot de allerbeste op onze kleine Aarde behoord verder. Van de vele mooie ontdekkingen die ik dit jaar deed is dit verreweg de allermooiste.

Wat een prachtig filmpje basketballerke! Past echt perfect bij de sfeer van het nummer.

Dank je. Is er eentje die ik imho ook wel heel mooi durf te noemen .

Faithful Night, Listening. Wauw.

Hij staat al dik 8 jaar in de platenkast en heeft nog helemaal niks aan kracht ingeboet. Integendeel zelfs... Eeuwig pareltje.

Mooie ingetogen plaat. Vind het latere werk, de wat meer uptempo muziek, wat fijner om naar te luisteren. Dit is erg mooi, maar voor mij op den duur net wat te langdradig.

Wat een heerlijke plaat is dit toch. Ik vind de eerste paar albums beter dan het recentere, wat meer poppy werk. Heel fijne plaat.

Een verzameling heerlijk melancholieke gitaarnummers. Dagdroom muziek! Ik ben erg blij dat ik deze plaat via het Mume Top 1000 project heb leren kennen.

vrij minimale, kale muziek op dit debuut album van de Canadese GLS (= singer/songwriter Tony Dekker).
de spaarzame basis instrumentatie bestaat uit akoestische gitaren aangevuld met hier en daar accordeon, cello, bescheiden percussie en lap steel gitaar.

verwacht geen grote verschillen in de opbouw van de nummers, maar dat gebrek aan variatie doet wat mij betreft geen afbreuk aan de fraaie flow van dit album, dat uitsluitend ingetogen, melancholische nummers bevat. sterke liedjes waarbij vooral de eerste 6 nummers een bijzonder sterk aangesloten geheel vormen, waarna het vanaf "The Animals of the World" iets minder wordt uitgezonderd de afsluiter "Great Lake Swimmers".

de zoetgevooisde, wonderschone, "warme" zang van Tony Dekker zal niet aan iedereen besteed zijn.
je kunt het inderdaad zoals hierboven dagdroom muziek of muziek voor de herfst noemen.
wellicht ook geschikt voor liefhebbers van het werk van iemand als Mark Kozelek.

de iets rijker geinstrumenteerde opvolger "Bodies and Minds" blijft mijn persoonlijke favoriet van deze Canadese band, die regelmatig optredens hebben verzorgd in de Lage Landen.

All songs written & performed by Tony Dekker
additional swimmers:
Walter Kofman: piano (1,10), farfisa organ (7), accordian (5)
Sandro Perri: staccato cello (1), lap steel (8,10)
Victor Szabo: percussion (10)

Album werd geproduceerd door Tony Dekker
Recorded by Victor Szabo in an abandoned grain silo