Faust - So Far (1972)

Meesters van de Kraut-rock.

Minder geniaal gestoord dan het titelloze debuut, maar evengoed een essentiële krautrockplaat die liefhebbers van Can en de Velvet Underground zeker zal aanspreken.

Heerlijk. Faust's gestoorde trekjes worden hier gekoppeld aan wat bijna door kan gaan voor gewone muziek. Hier is duidelijk te horen dat ze door de vroege Mothers Of Invention beïnvloedt zijn. Sommige gedeeltes lijken zo van Absolutely Free afgewandelt te zijn.

Zoals ik bij het debuutalbum al zei is deze samen met het debuut op 1 cd te krijgen. Het is van harte aan te bevelen!

Net als bij de andere Faust albums geef ik hier ook weer een dikke 5!

Adamae moet trouwens Abamae zijn. Ook zijn bij deze cd-versie fouten gemaakt bij de indexering van nummers. Wat hier het einde van I've Got My Car And My TV is, is eigenlijk Picnic On A Frozen River (dat instrumentale gedeelte) en Me Lack Space is dat blaasinstrument-getetter dat hier Picnic is, etc... Op de 2-fer is het goed ingedeelt. Die melodie van Picnic komt weer terug op Faust IV en is daar weer verkeerd geïndexeert. Het lijkt erop of bij het masteren van de cd's de marijuana-walmen nog van de originele tapes afkwamen...

geweldig album dit

van de zomer voor het eerst gehoord, 's nachts en een mooi slaap tekort opgelopen toen, moest het steeds weer opnieuw luisteren.

paar dagen later meteen maar gekocht met so far's voorganger

Die laatste 3 nummers brengen mijn stem behoorlijk naar omlaag. Het gaat wel maar om een 3tal minuten maar het zijn toch 3 skipnummers. De rest is repititief maar leuk vooral het akoestische 2de nummer is prachtig.

3.5*

Mamie Is Blue is volgens mij van grote invloed geweest op Iggy Pop's The Idiot.

Het geweldige aan dit plaatje, en dat geldt ook voor het debuut, is dat het ook gisteren gemaakt had kunnen worden en dan was het nog net zo opzienbarend. Ik ga de komende tijd waarschijnlijk nog veel geld verliezen aan albums van Germaanse vlegels zoals Faust en Can. Fuck de crisis! So ein tag, so wunderschön wie heute....

Tijdloos aanvoelend album van onze oosterburen. Het beste moest nog komen maar deze voelt al geweldig goed aan. Bijna het niveau van CAN maar wel nog een stukje beter dan NEU!

Oei, ik zie net dat ik hier nog niet op gestemd had. Wederom een vrij meesterlijk album van deze vrij meesterlijke band, al is hij wel weer een stapje minder geweldig dan het album dat hierna zou komen, laat staan het nog altijd in mijn top 10 vertoefende debuut. Maar laat er geen misverstand over bestaan: fantastisch album, lekker veel gekte, een mengeling van allerlei ideeën, maar ook gemaakt met oor voor fantastische melodieën en zelfs liedjes (dat laatste is op het debuut volledig afwezig).

No Harm is denk ik het hoogtepunt. Heeft dat onvoorspelbare en schizofrene, dat 'van hot naar her'-gevoel van het debuut nog een beetje in zich en zit simpelweg vol overheerlijke passages. Voor de rest is deze plaat meer gefocust dan de voorganger, in de zin van dat de nummers duidelijk op zichzelf staande composities vormen. Zeer goed album, al vind ik het de minste van de grote vier krautrockplaten van Faust (waarvan Faust IV en met name het debuut gewoon meesterwerken zijn).

Alleen al voor dat 1-e nummer de aanschaf waard, briljant!