Gloria Gaynor - Never Can Say Goodbye (1975)

Er stond nog geen enkele Gloria Gaynor op de site. En bij het zoeken naar een tracklisting werd ik zelf ook meteen ontmoedigd: de discografie van deze Queen of Disco is een zootje. Bijna alleen maar verzamelaars, eindloze hoeveelheden platenlabels, en verder veel gelijke titels. Er zijn nog zeker twee andere albums met deze titel in omloop, met compleet andere tracklists.

Dit is echter een historisch album. Het het oudst mij bekende disco-album waarbij nummers aan elkaar werden gemixed. De overgang van 2 naar 3 is feestmuziek bij uitstek. Maar 'Reach out' blijft natuurlijk wel een cover, en het nummer werd daarom vergeten. De titel Queen of Disco verhuisde terecht naar Donna Summer, en Gloria zong nog lang en gelukkig dat vreselijke 'I will survive'. Eergisteren nog live op Rai uno, waar ze nummer 2 (!) stond in de 50 beste nummers van de afgelopen 50 jaar.

En ook haar tweede album mocht er best wel wezen : Experience , met 2 prima covers : Walk On By & How High The Moon .

Uit '75 al, dat zijn echt de begindagen van disco geweest.

Geweldig, bedankt voor de toelichting sq! De eerste 3 geweldige nummers natuurlijk wel in de extended version, de latere 12 inch versie.

Klopt, maar dit is het enige echte originele album dat die titel met recht mag dragen. De originele LP uit '75.

Gloria's carrière raakte na haar laatste en grootste hit I will survive danig in het slop, met als gevolg dat ze zich ging toeleggen op remakes en re-remakes van haar grootste hits. Het aanbod van dat soort albums is overstelpend, maar je kunt ze het beste links laten liggen. Alleen de verzamel-CD's op het Polydor-label bevatten de originele hitversies.


Tja, Never can say goodbye was natuurlijk óók een cover (van The Jackson Five, en ook eerder opgenomen door Isaac Hayes). Maar die hebben we als discoklassieker nog aardig onthouden. Waarschijnlijk omdat deze versie voor het eerst een grote hit werd.

Maar dit is inderdaad een grensverleggend album: het eerste waarop (op kant 1) drie nummers in elkaar overlopen zonder dat de 'beat' wordt onderbroken. Een vondst van de legendarische DJ en mixer Tom Moulton.
DJ's gingen zich vervolgens massaal bezighouden met dit naadloze mixen van verschillende platen. Dat leidde tot de disco-mixen en de rest is geschiedenis. Raar dus eigenlijk dat zo'n historisch album zo ondergewaardeerd is gebleven. Het was zelfs nooit op CD verkrijgbaar.

Tot dit jaar, want onlangs besloot het piepkleine disco-reissue-label Big Break het erop te wagen. De CD-versie bevat naast het originele album ook de single-versies van de drie hits plus de B-kantjes daarvan. Ik heb 'm gekocht, al vind ik de geluidskwaliteit nogal tegenvallen.
De muziek swingt nog steeds, al klinkt het allemaal wat gedateerd natuurlijk (deze is echt uit de begindagen van de disco). Maar als stukje disco-geschiedenis is het onmisbaar.

Overigens: 12 inch singles had je toen nog niet, die kwamen pas rond '76/'77 voorzichtig om de hoek kijken. De lange versies van deze nummers zijn dus ook nooit op dat format uitgebracht.

Ik ben overgehaald het album te kopen.

Ik moet eerlijk toegeven, dat ik op mijn leeftijd destijds grote waardering kon opbrengen voor de singles Never can say goodbye en Reach out I'll be there. Die waardering heb ik nooit echt verloren, ook al ben ik absoluut geen liefhebber van disco op zich. Maar hier wordt echter alles wat je normaal negatief aan disco kunt toeschreven toch ruimschoots overstegen.

Als Gloria Gaynor het nog eens een paar jaar op dat niveau had weten vol te houden.

Soul kreeg disco als een variant. Volgens mij kwam dat zo rond 1973 en 1974 in de mode met echt prachtige uitschieters in 1975. In dat jaar ook al met Donna Summer, The Trammps en bijvoorbeeld KC & The Sunshine band, die er dan nog eigen vrolijke klanken uit Miami aan toevoegde.

Het genre disco had in 1975 artiesten tot z'n beschikking die nog allemaal een soort van ongedwongen goed musiceren-om-te-dansen-in-de-disco over zich hadden, met een ongekende frisheid en enthousiasme en goede songs. Later werden ze allemaal zo'n beetje omgevormd tot hitmachines waarbij ze eigenlijk magere varianten op zichzelf werden. Het genre werd uitgemolken, hoewel het in de latere jaren '70 in commercieel opzicht nog veel beter zou scoren.

Een uitzondering zou ik hier nog willen maken voor Donna Summer.

De teloorgang van Gloria Gaynor was ook al vrij snel aan de orde. In datzelfde jaar 1975 verscheen nog een tweede album met nog steeds prachtige stukken als de singles die al eerder werden genoemd, Walk on by en How high the moon. Ook helemaal tot disco omgewerkte klassiekers maar voor mij niet storend.

De album lijsten in die tijd werden overigens niet gedomineerd door disco artiesten, het waren vooral de singlesverkopen waar ze hun geld en bekendheid van moesten hebben. Met één uitzondering, Never can say goodbye haalde in het albumjaaroverzicht van 1975 uiteindelijk de 12e plek. Tussen alle erkende klassiekers van die tijd en verzamelalbums een zeer verdienstelijke en terechte eindklassering.

Ik ben wel blij met de uitbreiding van het album met single versies en onbekend gebleven b-kantjes als We just can't make it.

In z'n soort een dijk van een album, staat als een huis.