John Lennon & Yoko Ono - Life with the Lions (1969)

Gek gek gek album, maar wel heel veel betekenis, dit maakt het voor mij, samen met de originaliteit en de naam Lennon toch een drie

Het feit dat Two Minutes Of Silence het beste nummer van het hele album is zegt veel denk ik
Voor echte John-fans zoals ik is het WEL de moeite waard om eens te beluisteren. Want het is beter dan zijn voorganger !!!!!!!!!

Voor de durvers luister Cambridge 1969 helemaal uit !

zo hoor ik het graag!

Dit maakt mij dan wel nieuwsgierig, toch maar eens aanschaffen samen met two virgins.

mja, als je ooit de kans hebt om je ze aan te schaffen. Dat mag je dat zeker doen. Het zijn twee collectors items eigenlijk. het gaat niet echt om de muziek, eigenlijk.

Eerst maar op cd aanschaffen dan.

Het is een heel personelijke plaat. Site 2 is opgenomen in het Queen Charlotte Hospital in London en John Lennon heeft daar ook inderdad geslapen om de geboorte af te wachten.

...en Yoko emotioneel op te vangen toen de miskraam plaatsvond :S

Ik vind het sterk van John dat hij de heele tjid daar ook slaapte en ze in deze situatie niet alleen liet

uhu, geweldig he. Daaruit zie je dat John erg veel van Yoko hield. Daarom vind ik niet dat we zo hard mogen zijn voor Yoko.

Ik heb groot respekt voor haar input. Die Ono hater begrijpen niet of willen het niet begrijpen dat de Beatles split niet haar schuld was geweest.

Ik vraag me af wat sgt pepper hier goed aan vindt... hij geeft hier een 4* voor dit album... ????

Zelfs ik als doorwinterde John Lennonfan kan dit niet rekenen als een goed album.

Hier komt de publiciteitsgeilheid van Jan en zijn toen nog vriendin Joke om de hoek kijken. Ze zadelen de onschuldige luisteraar op met de hartslag van hun ongeboren vrucht die later werd afgestoten in Baby's heartbeat, zoeken zenders op de radio en noemen het Radio play, terwijl Yoko af en toe zingt als een psychiatrisch zwaar gestoord meisje uit een hele enge film. De hoes laat ze zien in een ziekenhuis bed vlak na Joke's doodgeboren kind. Wat wilde ze hiermee bewijzen?? Uiteraard schuilt er ook arogantie achter om zo'n stuk zelfverheerlijking wat het toch is uit te brengen en het kunst te noemen.

Berichten verplaatst naar The Beatles

Yoko was dan ook een conceptuele kunstenares, zoal dat zo mooi heet, en met KUNST kun je veel uitleggen (en veel bedekken onder de vlag der liefde, haha!).
Natuurlijk is dit op muzikaal vlak gewoon waardeloos, ik ben een grote Lennonfan, maar dergelijke navelstaarderige prullen, neen, daar kan ik geen €urocent aan geven.
Verticaal te klasseren, sorry, John & Yoko!

een halfje, maar ?

Toch wel ongelofelijk hoe de critici toendertijd tegen Paul McCartney en zijn 'onmuzikale' Linda waren terwijl ze zich schaarden achter John en z'n totaal geschifte Yoko...

De pers schaarde zich niet achter Paul en Linda maar zeker ook niet achter John en Yoko. Die zijn zo zwart gemaakt voornamelijk door de Engelse pers dat ze de beslissing namen om in New york te gaan wonen. Ringo en George waren de twee die het minst geschaad uit The Beatles kwamen en ook vreemd genoeg de meeste Beatles fans meenamen, hetgeen ook terug te zien is aan de grote solo successen die ze de eerste jaren na de breuk hadden.

Voor mensen die openstaan voor anders klinkende, niet alledaagse muziek is dit toch zeker genieten.

Ik kan Two Virgins (en Yoko Ono in het algemeen) wel hebben, maar dit album is voor mij een kwelling. De plaat is slecht opgenomen (met taperecorders) en heeft geen enkele dynamiek, verder lijkt het er op dat ze deze keer bewust wilden irriteren en dat is ze dan ook gelukt bij mij..

Net als het eerste deel heb ik deze plaat ergens van het internet geplukt [origineel niet te krijgen of veel en veel te duur]. Omdat ik John Lennon een geweldige artiest vond heb ik deze twee albums [Two Virgins & Life with the Lions] ook een kans gegeven, ook vanwege de controversie eromheen natuurlijk. De mens blijft van nature toch een nieuwsgierig wezen. Ik kan nu wel zeggen dat 'Cambridge 1969' het ergste is wat ik ooit in mijn leven heb gehoord. [Jaja, zelfs nog voor onze volendamse zangers]

Deze en de eerste LP zal ik ook nooit meer opzetten, ben blij dat ik ze geluisterd heb [nieuwsgierigheid] maar daar is voor mij de kous mee af. Bij Genre kunnen ze hierboven beter zetten [n.v.t.]

Het spreekt ook wel weer van een soort van klasse om het ergste ooit op te nemen. Het begint met een heel lief stemmetje van Yoko waarna zij een scheur open zet waarvan je nauwelijks kan bevatten dat een vrouw van amper 1.55 cm dat volume kan halen. Het houd 20 minuten aan om vervolgens met een soort van dixieland jazz te eindigen.

Youtube verschaft me een openbaring: 'Two minutes of silence' is gewoon veel beter dan Justin Bieber! En voor alle duidelijkheid: dit is geen ironie, maar gewoon een feit.

Liever twee minuten stilte dan Jusin Bieber!

Interessant.
Liever "Cambridge 1969" dan eender wat van Justin Bieber, zou het credo moeten zijn. Dat eerste nummer is een stukje puur Japanse noise, opgenomen voor een live publiek, waarin je op het eind nog de Deense free jazz-saxofonist John Tchicai aan het werk hoort. Yoko's gekrijs kun je vaak moeilijk aanhoren, maar dat was wellicht ook de bedoeling. In "No Bed for Beatle John" tracht ze tenminste nog te zingen. Leuker zijn echter de teksten die ze uitkraamt, en het feit dat John op de achtergrond in een soort van canon meezingt.
Daarop volgt het bevreemdende "Baby's Heartbeat", de hartslag van John Ono Lennon II. Blijkbaar valt uit die hartkloppingen reeds af te leiden dat de foetus het niet zou halen. Een gepast vervolg is "Two Minutes of Silence" als radiostilte vóór "Radio Play". Jammer dat het gekras van de radio Johns stem overtreft.
Hoewel weinigen Life with the Lions met regelmaat zouden draaien, is de plaat voor Beatles- en Lennon-liefhebbers minstens het beluisteren waard, om te weten waar de man rond die tijd mee bezig was.