Sammy Hagar - Three Lock Box (1982)

”Three Lock Box” van Sammy Hagar is een verdienstelijk album. Zeker niet zijn beste, maar ”Three Lock Box” bevat prima rockliedjes. Het recept is bekend: niet al te moeilijke of complexe arrangementen, een aanstekelijke melodie, lekkere gitaarriff, luchtige teksten en uiteraard die dijk van een strot. Het grootste minpunt van ”Three Lock Box” vind ik de synthesizers/keyboards. Het is zo’n typisch jaren 80 element dat ik zelden goed vind uitpakken. Ik hou er gewoon niet zo van. Mooiste liedjes vind ik de titeltrack, het prachtige ”Remember the Heroes” en de heerlijke rocker (die riff!) ”I Don’t Need Love”. Sammy Hagar laat ook na Montrose en voor zijn Van Halen periode horen dat hij behoort tot die typische Amerikaanse rockiconen. Gewoon een lekker album!

Anders dan hierboven vind ik Three Lock Box iets anders dan alle vorige albums van Sammy Hagar. En dat terwijl de plaat in hetzelfde jaar verscheen als voorganger Standing Hampton (die in januari '82, deze in december) in bovendien dezelfde bezetting met dezelfde producer.
Waarom klinkt het anders? Niet alleen omdat het geluid van de jaren '80 door de soms overluide toetsenriedeltjes nog prominenter klinkt dan op de voorganger, waar de modernisering was ingezet. Nee, de composities zitten geraffineerder in elkaar: meer tempowisselingen en meer kleine details. Enerzijds knapper, anderzijds minder recht-voor-je-raap dan voorheen. Het zit 'm naast de bijdragen van sessietoetsenist Alan Pasqua in de productie van Keith Olsen.

Al na twee nummers is dat zonneklaar, waarbij ik dit lichtelijk ten koste vind gaan van spontaniteit en vaart. Tegelijkertijd is een koortje als in Remote Love mooi alsof Michael Anthony van Van Halen het inzong. Op geflopte single Remember the Heroes zingt Hagar met Mike Reno van Loverboy. Co-auteur Jonathan Cain van The Babys en Journey is er gasttoetsenist, een ode aan "onze jongens".
Liever hoor ik het eveneens melodieuze Your Love is Driving Me Crazy met zijn aanstekelijke melodie en dat ondanks de toetsenversierinkjes. Hagars allereerste hit in eigen land, eind februari 1983 op #13 piekend in de Billboard Hot 100 en de hoogst genoteerde (hard)rocksingle van die week. Het langzamere In the Room sluit de eerste plaatkant lekker riffend af.

Net als bij kant 1 opent ook de tweede helft met een nummer dat maar niet echt op gang komt en tegelijkertijd goed in elkaar is gezet. Eenvoudiger en melodieuzer is vervolgens I Wouldn't Change a Thing, maar waar blijft zo'n lekkere spontane Hagarrocker? In Growing up wordt meer gescheurd op de gitaar; jammer zijn de handklapjes, het volgende overbodige detail.
Met Never Give up klinkt dankzij het refrein aardige pophardrock, om via afsluiter I Don't Need Love dan eindelijk stevig te rocken, zoals ik zo graag van Hagar hoor.

Net als de voorganger geef ik 3,5; maar die drukte een 7,5 uit en deze een krappe 7. Alleen al om die ene hitsingle van dit Three Lock Box lacht de red rocker, nippend aan een glas tequila, om mijn gezeur van 41 jaar later.