Bob Dylan & The Grateful Dead - Bob Dylan & The Dead (1989)

The Greatful Dead slaagt er niet in om een stempel te drukken op de nummers van Bob Dylan.

Dit is een van de weinige cd's van Dylan die ik niet in de kast heb staan. Maar toen kwam Spotify en dan heb je opeens alles 'in bezit'. Zo ook deze plaat, dus dan toch maar eens aandachtig beluisteren.

Van tevoren was ik vooral nieuwsgierig naar de combinatie van beide grootheden. The Dead die met hun improvisatie prachtige stukken muziek kunnen voortbrengen en Dylan die dan zijn nummers uit handen geeft aan deze nieuwe begeleidingsband. Dat moet bijna wel een spetterende combinatie opleveren. Zeker als ze een relatieve dwarsdoorsnede van Dylans oeuvre spelen.

Helaas gebeurt dat niet. The Dead spelen veel te veel in dienst van de nummers, waarmee ik bedoel dat er zelden wordt afgeweken van de arrangementen die op de studioalbums staan. Alleen Joey wordt van een nieuw arrangement voorzien, terwijl je verwacht dat The Dead hun bluesstempel drukken op de nummers. Helaas wordt dat dus vrijwel volledig nagelaten op een enkele korte gitaarsolo zoals in Queen Jane na. Daardoor ontstijgt dit album bij lange na niet het niveau van 'selchts' een prima liveplaat.

3,0*

Theoretisch gezien zou dit eigenlijk mijn favoriete CD moeten zijn. Waarom? Omdat Bob Dylan en The Grateful Dead twee van mijn favoriete artiesten zijn en dan kan zo'n samenwerking toch niet tegenvallen? Zeker wanneer je bekijkt dat de Dead sowieso al goed bekend zijn met het oeuvre van Dylan (ze hadden flink wat Dylan-covers in hun oeuvre) maar helaas: het is toch niet een plaat geworden die ik veel draai en dat is te wijten aan een aantal redenen. De belangrijkste is sowieso dat dit eigenlijk een belabberde release is. Qua audio is dit echt wel beter dan een aantal bootlegs die de ronde doen, maar onbegrijpelijk dat ze uit 6 shows met een liveplaat van nog geen 3 kwartier afkomen.. Zo'n show bestond namelijk uit 2 sets van de Dead met hun eigen materiaal en een derde set waarin ze de backing band van Dylan speelden. Het is uit zo'n derde set dat ze de songs voor Bob Dylan & The Dead hebben gekozen en zelfs dan is het nog een mengelmoes van shows. Dat gezegd zijnde: ik heb zelf al 2 van de concerten besproken voor Metalfist goes truckin’: een ode aan de Grateful Dead (10 juli waarvan niets op deze release is te vinden en 04 juli waar Slow Train en Joey vandaan komen) en dan wordt duidelijk dat beiden gewoon beter livemateriaal ter beschikking hebben. Het is een andere tijdsperiode natuurlijk, maar dan vond ik de concerten van Dylan met The Band toch net iets interessanter. Jammer dan ook dat ze bij Columbia er niet voor gekozen hebben om een Before the Flood-achtige release te maken waarin je een goed beeld hebt hoe zo'n show was. Waarschijnlijk niet mogelijk vanwege rechten? Hopelijk komt hier ooit nog eens een volwaardige geremasterde boxset van uit.