Joe Bonamassa - An Acoustic Evening at the Vienna Opera House (2013)

Eergisteren zowel de dubbel cd als de blu-ray aangeschaft.

Ik heb er met veel plezier naar zitten luisteren en heb genoten. Ook de blu-ray is van hoge kwaliteit wat betreft beeld en geluid. En dat zeg ik niet snel daar ik zeer kritisch ben op beeld en geluidsdragers.

Toegegeven, het is heel wat anders dan zijn elektrische gitaarspel. Echter daarom voor mij niet minder mooi.
Eens te meer bewijst hij weer een gitarist van absolute topklasse te zijn die ook hiermee goed uit de verf weet te komen. Goed en gedegen akoestisch gitaar spelen is moeilijker dan elektrisch en vergt een nog grotere kunde van je gitaarspel als gitarist.

De songs zijn flink aangepakt en hebben hier en daar een (grote) verandering doorgemaakt en daarmee een heel nieuw karakter gekregen. Niet in de laatste plaats door toevoeging van de Ierse banjo, viool, baby piano, glockenspiel, harmonium, accordion, nyckelharpa, en mandoline en percussie. Ik hou hier wel van. Deze veranderingen daagt musici uit om grenzen te verleggen en zichzelf en de muziekstukken opnieuw uit te vinden.

Wat mij betreft een mooi dubbel live album. En met beeld van de blu-ray erbij nog fraaier om te mogen ervaren.

Op "An Acoustic Evening at the Vienna Opera House" verlegt Joe Bonamassa opnieuw zijn grenzen. Deze keer kiest hij een volledige akoestische setting voor zijn nummers die over het algemeen toch elektrisch worden vertolkt. Hij daagt zich hierbij uit om in een kalere en intieme bezetting toch spannend te klinken. Wat mij betreft is hij daar goed in geslaagd. Joe Bonamassa kiest er niet voor om de studioversies klakkeloos akoestisch na te spelen. Nee in veel gevallen kiest hij voor iets andere arrangementen en door de keuze van niet alledaagse instrumenten krijgen de meeste nummers een totaal andere feel. Ook op de akoestische gitaar is Bonamassa een fenomeen. Dit was eigenlijk al bekend, daar hij live vaak "Woke Up Dreaming" akoestisch speelt. Maar ook in een volledige akoestische atmosfeer verbaast Bonamassa met mooi en spannend gitaarwerk. Maar de echt hoofdrol op deze plaat is Bonamassa's stem. In deze setting wordt hij gedwongen om zijn stem nog beter aan te wenden en dat doet hij met verve. Regelmatig zijn er kippenvelmomenten als zijn stem een liedje van begin tot eind draagt en nog meer kracht bijzet aan de intensiteit van het nummer. Ik heb Joe Bonamassa zelf live gezien in een vergelijkbare setting op North Sea Jazz 2012, zij het met een kortere setlist, aangezien men op NSJ slechts een beperkte speeltijd heeft. Ik vond het destijds al een van mijn favoriete live-ervaringen van Bonamasssa, juist omdat het anders was. "An Acoustic Evening at the Vienna Opera House" is een mooie herinnering aan dat optreden en wederom het bewijs dat Joe Bonamassa een van de meest veelzijdige gitaristen van zijn generatie is en niet bang is om van de geëffende paden af te stappen. Lof en hulde!