Betty Wright - Live (1978)

Wat had ik een kutdag toen ik vandaag bij de kringloop deze LP zag liggen. Normaal positief natuurlijk, maar deze was zo extreem bekrast dat het zich niet loonde om ‘m mee te nemen – tot mijn grote spijt overigens. Enkele uren geleden nog een album beluisterd van haar broer Milton Wright (overigens een dikke aanrader!) en nu mag Betty mijn avond afsluiten. Met live registraties heb ik niet zoveel en ook dit album doet mij vooralsnog minder dan haar reguliere studioalbums uit de jaren ’70. Toch behoort dit album –samen met de livealbums van Aretha Franklin en een enkele andere- wel tot de betere albums die ik ken, alhoewel deze ver van perfect te noemen is (en dat zijn die van Aretha haast wel!). De instrumentatie is oké, maar niet bepaald noemenswaardig te noemen.
Qua teksten heb ik altijd het idee gehad alsof ze probeerde om Millie Jackson te kopiëren (neem bijvoorbeeld de teksten van ‘Tonight’s the night’ of ‘Clean up woman’ die wat betreft onderwerp ook door Millie zijn gedaan – alleen dan stukken beter!). Over Millie gesproken: dat is dan ook net wat ik mis bij deze liveplaat van Betty. Millie krijgt de zaal plat als ze haar strot opent, Betty mist naar mijn idee toch die overtuigingskracht. De ‘Clean up woman’ op dit album is overigens een medley. Nu klinkt het natuurlijk alsof ik dit een waardeloos album vind, maar dat is ook niet zo. ‘Betty Wright Live’ is best genietbaar hoor, maar dan is het voornamelijk vanwege de zangpartij, want een echte entertainer is ze niet. Nee, dan ga ik liever zitten voor een avondje zitten voor Live & Uncensored.
Erg jammer overigens dat ze niet mijn favoriete nummer van haar zingt: ‘Shoorah shoorah’. Zelf ervaar ik dat nummer een beetje als een guilty pleasure, omdat het eigenlijk best een dom liedje is qua tekst, maar hij heeft bij mij een über-verslavende werking. Volgens mij had ik bij eerdere berichtjes (bij andere albums) nog niet aangegeven dat deze vrouw niemand minder dan Joss Stone heeft ontdekt en ook deel uitmaakte van haar eerste twee albums; ze was Joss' mentor en daarnaast tekstschrijfster. Ze is o.a. co-writer van ‘You had me’ en ‘Right to be wrong’ , wat toch wel erg goede nummers zijn, vooral aangezien ze nog voor de soulrevival werden uitgebracht, dat terzijde.

10.000 man in een voetbalarena en Betty Wright die haar bindteksten uitbrengt als stond ze thuis tegen haar badkamermuren te praten, nee als live-album is dit twee keer niks. Schaamtelijk zelfs.

Dan maar vanuit een muzikaal standpunt bekijken en daar valt met een complete band achter een zangeres als Betty weinig op aan te merken. Ze doet haar job zoals het moet en zingt de longen uit haar lijf als het kan. De instrumentatie mocht wat speelser zijn, zeker als ze een echt live-optreden willen simuleren (sorry, ik kan het niet laten). Ook blijft het na de bijzonder lekkere start met Lovin' Is Really My Game met de twee uitgesponnen opvolgers te lang in een gezapige mid-tempo-groove. Als er een publiek was (nogmaals sorry) en ik stond er tussen, zou ik hier al nerveus heen en weer staan schuifelen. Het geweldige Clean Up Woman na amper anderhalve minuut afbreken om een medley der soulklassiekers te beginnen was ook niet de beste keuze, aangezien mevrouw het nodig vindt elk nummer ook nog eens uitgebreid in te leiden en ze uiteindelijk de helft van de tijd staat te kwebbelen, terwijl het muzikaal verder maar wat aanmoddert. Ik snap de toegevoegde waarde niet.

Weet je hoe soms op een écht optreden (sorry, laatste keer) een prachtig intiem moment tussen jou en performer wordt verstoord door het gefezel van de mensen achter je? Hier moet Betty tijdens het mooie You Can't See for Lookin' na een driedubbele salto de winnende goal hebben gescoord, aan het gejuich van het publiek te horen. Op dit moment stoort het me het hardst. En wanneer ze vertelt dat ze een van haar grootste hits gaat zingen waar ze een Grammy voor heeft gekregen, blijft het muisstil... Als het echt was (oeps, toch nog één keer, sorry)...

Het album heb ik al minstens twee jaar in mijn kast staan en in die tijd al minstens twee maal beluisterd. Toen dit Soulalbum van de week werd dacht ik dat het enkel omwille van de storende publiek-opname was, maar uit de afgelopen weken is gebleken dat het ook als album te min is voor dit soort artieste. De opbouw is weinig doordacht en qua uitvoering worden er meerdere foute keuzes gemaakt. Ik zal niet ontkennen dat hier en daar wat leuke momenten vallen te rapen, maar het zou me niet verbazen als het weer twee jaar zal duren alvorens ze weer terug te horen.

Vijf sterren, ben bevooroordeeld want in mijn middelbare schooltijd grijs gedraaid. Vond een exemplaar bij de kringloop en ook in 2025 is de live lp nog errug lekker.