Blue Öyster Cult - Blue Öyster Cult (1972)

Na mijn Helloween marathon is het nu tijd voor een iets ander soort band om compleet chronologisch beluisterd te worden: Blue Öyster Cult. Een proto-metalband die hier in Nederland buiten Don't Fear The Reaper (geeneens een hit geweest hier) of een sporadische verwijzing naar Godzilla of Burning For You nauwelijks bekendheid geniet, terwijl ze wat mij betreft qua intelligent songmateriaal, rauwheid, sfeer en speltechniek mijlenver boven een Black Sabbath staan.

Op het debuut is men echter nog wat zoekend. De productie is nog wat matigjes en lang niet alle songs zijn even goed, waardoor het nog lang niet zo plezierig is als het later zal worden. Cities On Flames With Rock And Roll is bijvoorbeeld in essentie een lekkere stamper, maar het tempo ligt erg laag en het klinkt lang niet zo heavy als het zou moeten. Er is in de vorm van Transmaniacon MC, TheN Came The Last Days Of May en Workshop Of The Telescopes al een hoop talent te horen, maar het moest gewoon allemaal nog even groeien.

Hoogtepunten zijn de strakke ritmesectie en het sterke soleerwerk van Donald Roeser die in ieder geval de fundering laten horen van een erg toffe band. Voorwaarts, dit gaat nog een stuk meer te genieten worden!

Blue Öyster Cult is ook geen heavy metal. Dat beweert Lennert ook niet. Ze zijn een ongelooflijk grote invloed geweest op veel metalbands en hebben in hun begindagen best wat weg van de vroege Black Sabbath.


Anyway, ik vind dit debuut heerlijk. Dit is een veelbelovende plaat van een band die uiteindelijk nog best groot zou worden. Helaas in Europa niet zo groot als in thuisland Amerika. BÖC heeft altijd een wat schimmig, occulte imago gehad. Dat zit 'm in de teksten, het artwork van verschillende platen, dat gekke symbool wat een kruising is tussen een kruis en een omgekeerd vraagteken en nog wel meer dingen. De muziek op deze plaat is voor een goed deel ook lekker sfeervol. Het heeft wel iets gevaarlijks en dat effect zal in 1972 alleen maar groter zijn geweest.

Dat occulte geluid zit 'm wel in Transmaniacon MC en Screams. Stairway To The Stars is mijn favoriet, omdat ik het wel lekker opzwepend vindt. Erg fijne meezinger. Hoewel de band niet perfect is, kun je wel horen dat Buck Dharma en Eric Bloom uitstekende, gezichtsbepalende muzikanten. Het geluid is niet heel best, maar ook dat komt de sfeer wel ten goede. Niet alle platen hoeven loepzuiver te klinken. Deze ook niet. BLue Öyster Cult komt met een flink pak heerlijke songs aanzetten. Er is nog ruimte om te groeien en dat geldt zeker voor de laatste twee songs. Die sla ik eigenlijk altijd over en dat is ook wel terecht nu ik er wel naar luister. Desalniettemin een heerlijke rockplaat.