Strangeways - Walk in the Fire (1989)
mijn stem
33 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Bonaire
-
Where Are They Now (4:52)
-
Danger in Your Eyes (4:26)
-
Love Lies Dying (4:52)
-
Every Time You Cry (4:12)
-
Talk to Me (4:43)
-
Living in the Danger Zone (4:13)
-
Modern World (4:27)
-
Into the Night (5:07)
-
Walk in the Fire (3:34)
-
After the Hurt Is Gone (4:52)
1
geplaatst: 24 juni 2024, 15:06 uur
In de tijd dat ik nog een onvervalste hardrockert was verafschuwde ik dit soort muziek.
Bijna 35 jaar later ben ik eindelijk begonnen om de AOR stroming uit te pluizen en ik ontdek echte pareltjes, Signal, Giant, FM.
Zo ook deze plaat van Strangeways, bijna elk nummer is een feest om naar te luisteren.
Toch blijft deze stroming voor mij heel erg kitsch, plastic maar het voert mij terug naar mijn vroege puberteit, onbezorgde tijden, prachtige films en series uit de 80's, eerste vriendinnetjes.
Love Lies Dying ❤️
Toch maar eens kijken of ik deze plaat ergens op de kop kan tikken.
Bijna 35 jaar later ben ik eindelijk begonnen om de AOR stroming uit te pluizen en ik ontdek echte pareltjes, Signal, Giant, FM.
Zo ook deze plaat van Strangeways, bijna elk nummer is een feest om naar te luisteren.
Toch blijft deze stroming voor mij heel erg kitsch, plastic maar het voert mij terug naar mijn vroege puberteit, onbezorgde tijden, prachtige films en series uit de 80's, eerste vriendinnetjes.
Love Lies Dying ❤️
Toch maar eens kijken of ik deze plaat ergens op de kop kan tikken.
2
geplaatst: 24 juni 2024, 18:32 uur
Uiteraard klinkt het geheel niet urgent en is het hier en daar wat vluchtig.
Echter een plaat als Walk in the Fire voelt voor mij helemaal niet aan als kitsch, dat heb ik veel meer met de glamrock bands van destijds. De poedelrockers met gelikte keyboardeuntjes, cheesy refreinen en teksten die nergens over gingen. Het is juist de fantastische productie, de gevarieerde en krachtige vocalen van Brock en de frisse songs die de plaat voor mij juist naturel laat aanvoelen. Wat mij betreft steengoede stevige AOR met een gerijpt geluid.
Echter een plaat als Walk in the Fire voelt voor mij helemaal niet aan als kitsch, dat heb ik veel meer met de glamrock bands van destijds. De poedelrockers met gelikte keyboardeuntjes, cheesy refreinen en teksten die nergens over gingen. Het is juist de fantastische productie, de gevarieerde en krachtige vocalen van Brock en de frisse songs die de plaat voor mij juist naturel laat aanvoelen. Wat mij betreft steengoede stevige AOR met een gerijpt geluid.
0
Mssr Renard
geplaatst: 24 juni 2024, 18:44 uur
Strangeways is dan ook geen partyrock maar melodieuze rock of AOR. Er is wel een wereld van verschil tussen bands als Boston / Toto / Foreigner / Journey / Strangeways en Kix / Poison / Motley Crue maar zelfs de van oorsprong partyrockers konden verrassend goed en volwassen uit de hoek komen zoals bijvoorbeeld 'Dog Eat Dog' van Warrant.
In de "stijl" van Strangeways zijn nog veel gave bands zoals Boulevard, Signal, Alien en YaYa.
Overigens had iedereen wel poedelhaar toen, ook de thrashers en deatmetallers.
In de "stijl" van Strangeways zijn nog veel gave bands zoals Boulevard, Signal, Alien en YaYa.
Overigens had iedereen wel poedelhaar toen, ook de thrashers en deatmetallers.
1
geplaatst: 25 juni 2024, 08:33 uur
Ja joh, dat waren in feite net zulke posers als waar ze zo op af gaven 
* denotes required fields.
* denotes required fields.