Strangeways - Walk in the Fire (1989)

Jammer dat deze AOR-klassieker zo weinig stemmen krijgt.
Puike plaat met enkele beresterke tracks waaronder de sublieme opener.

Het beste Strangeways album wat mij betreft!! Elke song is een voltreffer. Was op voorganger Native sons al een sterke opwaartse lijn te bespeuren, op dit album vallen alle stukjes van de puzzel op hun plek. Terry Brock zingt de sterren van de hemel en elk nummer heeft een ontzettend pakkend 'iets'. De ene keer is het de gitaarriff, de volgende keer een catchy refrein of zanglijn. Dit album is verplichte kost voor liefhebbers van melodic rock!!!

Zeer mooi geluid ook, zo rijk maar verfijnd. Deze heeft ook mijn voorkeur boven "Native Sons", terwijl dat al een zeer sterke plaat is. Jammer dat de band nu een zeer beroerd comeback album gemaakt heeft...

Ja precies, dit album klinkt als de spreekwoordelijke klok!! En dat in een tijd dat de meeste albums nou niet echt uitblonken door een fantastische produktie. Wat dat comeback album betreft kan ik het alleen maar met je eens zijn. Wat een gemiste kans!

Het enige album dat ik uit de jaren '80 ken met dezelfde finesse qua geluid is het debuut van Zeno uit 1986.
Iemand op YouTube zei bij één van de "Walk in the Fire" nummers dat het een perfecte mix was tussen dance muziek en rock Het gaat wat ver, maar sommige geprogrammeerde stukken hebben er wat van weg soms.

Ik vind het debuut van Zeno toch nog net wat meer 80's sound hebben in met name de drums. Wat betreft die dance invloeden ben ik het wel met je eens.

Kortom een zeer unieke productie van een zeer goede band

Ik kwam deze plaat in '94 per ongeluk tegen in de tweede hands bak bij concerto. Ik zag de hoes en dacht . . Nooit van gehoord . .Dit ziet er NET iets te glad uit. kortom: Dit moet wel goed zijn lol! vijf guldens op de toonbank en thuis gekomen kwam ik er al snel achter dat ik wel iets bijzonders in huis had gehaald. Heb kort daarna wat geresearched en heb gelijk Native sons op de kop weten te tikken. Ze gaan nog geregeld in de CD speler. Fijne muziek.

Heerlijke plaat, en tot nu toe is Into the Night het prijsnummer. Wat een topsong.

Over goede producties uit deze tijd; de Saga, Magnum, Triumph en Night Ranger platen hadden ook een prima sound.
Ik heb nooit echt begrepen waarom 80's producties zo op één hoop worden gegooid.

1 van mijn allereerste cd s natuurlijk een prima plaat waarvan ik eigenlijk alleen every time you cry nog regelmatig draai.

pas aangeschaft beoordeling volgt later. Lijkt in eerste instantie enigszins op Journey

Dit album kan ik altijd en overal wel luisteren. Wat een topalbum!!

vielip, kan je me nog meer aanraden.

Je weet intussen wat ik al ken/heb. Maar er is vast nog meer

Typisch dat het meest diepgaande nummer, aan het begin van de plaat staat.
Gaat over Indianen, of slavernij. Maar het raakt me wel...

Overigens lijkt de zangstem van Terry Brock ook een beetje op die van Danny Vaughn...

Eehh ja vast wel haha
Ik weet alleen niet wat je allemaal al wél kent. Brother Firetribe bijvoorbeeld? Pffff ik weet niet waar ik moet beginnen of eindigen joh....

Hahahahaha.... Misschien moeten we een AOR-forum-topic openen...

Goed idee!

Belachelijk hoe goed deze plaat is. Misschien wel de beste plaat ooit gemaakt. Staat ie mijn top10? Geen idee, het zou wel moeten.

Mijn smaak verandert per dag. Dan weer funk, dan weer synthpop, dan weer thrashmetal, dan weer hip-hop, dan weer 80's AOR, dan weer 60's pyschrock, noem maar op.

Soms schaam ik me voor mijn smaak. Maar waarom? Waarom mag Strangeways niet gewoon net zo goed zijn als Philip Glass, Miles Davis, Beatles, Al Jarreau en Erik Satie?
Smaak is persoonlijk, en ik geef deze prachtplaat gewoon een 6*.

Ik weet dat veel mensen allergisch zijn voor gitaarsolo's, rauwe macho-zang, dikke drums en catchy hooks. Maar ik ben er verslaafd aan. Van de eerste slap-bass//floortom-sounds tot de laatste tonen is deze plaat gewoon één grote endorfine//adrenaline-stoot.

Zo mee eens!!

Pas alle albums van Strangeways gedraaid. Heerlijke muziek. Echt top(!) AOR

Een energieke AOR plaat met wereldzanger Terry Brock achter de microfoon. Waar veel bands in het genre vervallen in gepiel of met veel langdurige ballads op de proppen komen zit Strangeways aan de goede kant van de streep. Uitstekend songmateriaal, lekkere solo's, compacte nummers, heldere productie en zoals reeds vermeld; Brock zingt de sterren van de hemel. Beste songs; opener Where Are They Now, het kamerbrede Living in the Danger Zone en de mooie opbouw van Modern World. Voorganger Native Sons was al vrij sterk maar deze plaat klinkt net wat uitgebalanceerder en energieker.

Lastig stil zitten en niet te playbacken met elke song op deze plaat. Vooral als je op kantoor zit. Airgitaar, airdrums en playbacken. Vooral Love Lies Dying is een belachelijk aanstekelijke song.

Met deze plaat had Strangeways (wat mij betreft) Journey wel links- en rechtsom ingehaald. Het bleef alleen hierbij. Ze hebben nooit dat momentum kunnen pakken. Maar ja, het was 1989, nog even en de altrock en grunge zouden gaan domineren. Is ook niet de schuld van die bandjes, want die werden juist in de jaren 80 genegeerd.

Ben wel blij, dat ik altijd mijn eigenwijze, eigen weg ben gegaan, en mij niet heb laten verleiden tot het luisteren naar muziek dat werd opgedrongen. Dan maar geen hippe vogel.

Hoedanook, dertig jaar later klinkt deze plaat nog als een klok.

Tijdens mijn pubertijd liet ik mij wel verleiden tot veel alternatieve rock en grunge, want je bent zoekende op deze leeftijd, naar bevestiging, naar je identiteit. De houthakkershemden, Dr. Martens en hardcore bandjes gingen erin als zoete koek. Als ik nu zie wat daarvan is overgebleven of wat ik daar nog van draai blijkt het merendeel niets meer te zijn dan een tijdsdocument, zonder echt eeuwigheidswaarde. Wat over is gebleven; verzorgde (harde) rockmuziek met aandacht voor composities, bands die een eigen koers varen, aandacht voor originaliteit en authenticiteit enzovoort. Hoewel ik weet dat ik mij met de laatste zin op glad en subjectief ijs begeef. Dat houdt niet in dat Strangeways geen andere muzikale invloeden toeliet maar de heren hadden het talent om dat om te zetten in uitgebalanceerde songs. Met daarnaast aandacht voor een kraakheldere productie, een wereldzanger en een uitstekende ritmesectie, wat wil een mens nog meer.

Wat doe je als een AOR plaat zo'n productie heeft, bijna elke song in de roos schiet, er niet veel betere zangers voor dit genre op deze planeet rondlopen dan Terry Brock en het simpel weg een van de beste AOR albums is ooit gemaakt, je stelt je score wat bij. Er is weinig tot niks aan te merken op deze plaat dus kruipt het richting mijn top 10.

Wat mij betreft behoorlijk terecht! Waanzinnig album

Super gaaf AOR album en telt geen zwak nummer!

Ijzersterke plaat behoort tot de beste 5 AOR albums aller tijden wat mij betreft

Sterker nog, welk AOR album gaat hier overheen? Zonder twijfel Strangeways' beste en zoals gezegd wellicht het beste AOR album aller tijden. Foutloos en tijdloos goed. 5 dikke sterren