Neil Finn - Try Whistling This (1998)
mijn stem
66 stemmen
Nieuw-Zeeland
Pop / Rock
Label: Parlophone
-
Last One Standing (3:04)
-
Souvenir (3:42)
-
King Tide (4:33)
-
Try Whistling This (4:13)
-
She Will Have Her Way (3:56)
-
Sinner (4:25)
-
Twisty Bass (5:09)
-
Loose Tongue (4:12)
-
Truth (4:03)
-
Astro (3:46)
-
Dream Date (4:51)
-
Faster Than Light (4:23)
-
Addicted (6:54)
-
Tokyo * (2:56)
-
Familie Ties * (3:11)
-
She Comes Scattered * (3:36)
-
Identical Twin * (3:29)
-
808 Song * (3:29)
-
Log Drums * (3:48)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
57:11
(1:17:40)
0
geplaatst: 16 november 2008, 20:33 uur
De verwijzingen naar de heren van Crowded House zijn niet van de lucht, zie ik al. Hun oeuvre heb ik altijd met speciale aandacht gevolgd. Neil Finn en zijn broer schreven immers onweerstaanbaar frisse, beatlesque popliedjes met meanderende melodieën. Ze torenden trots boven de kille, gladgepolijste middelmaat van het gros van hun tijdgenoten uit, eind jaren '80.
We schrijven 1998, alweer 5 jaar na Together Alone. Finn experimenteert er lustig op los. Try Whistling This klinkt strakker, de productie minder zoet en de ritmes zijn venijniger dan ten tijde van Crowded House (hun recente comeback doet aan voornoemde vergelijkingen weinig af). Deze subtiele plaat is knap gelaagd en daarmee is Finn avontuurlijker dan ooit tevoren. Het is direct duidelijk: Finn speelt met elektronica zonder aan subtiliteit in te boeten. Dit is een stevige variant op Crowded House met hier en daar, laten we zeggen, een vleugje Paul Weller.
De jazzy opening van 'Sinner' alleen al... Ja, Try Whistling This is heerlijk om bij te ontwaken, en meer dan dat. Wat past het bovendien goed bij een herfstige zondagmiddag als deze!
Associaties bij dit intieme album zijn onthaasting, de herinnering aan dauw op het gras, sneeuw op je jas, de exposities van mijn oom en tante (respectievelijk fulltime en parttime kunstschilders, wier huis ingericht was met kleurrijke kunstwerken en apart Afrikaans meubilair)… Al met al reuze sfeervol!
Na Try Whistling This enkele dagen achtereen herhaaldelijk beluisterd te hebben:
4,5*
We schrijven 1998, alweer 5 jaar na Together Alone. Finn experimenteert er lustig op los. Try Whistling This klinkt strakker, de productie minder zoet en de ritmes zijn venijniger dan ten tijde van Crowded House (hun recente comeback doet aan voornoemde vergelijkingen weinig af). Deze subtiele plaat is knap gelaagd en daarmee is Finn avontuurlijker dan ooit tevoren. Het is direct duidelijk: Finn speelt met elektronica zonder aan subtiliteit in te boeten. Dit is een stevige variant op Crowded House met hier en daar, laten we zeggen, een vleugje Paul Weller.
De jazzy opening van 'Sinner' alleen al... Ja, Try Whistling This is heerlijk om bij te ontwaken, en meer dan dat. Wat past het bovendien goed bij een herfstige zondagmiddag als deze!
Associaties bij dit intieme album zijn onthaasting, de herinnering aan dauw op het gras, sneeuw op je jas, de exposities van mijn oom en tante (respectievelijk fulltime en parttime kunstschilders, wier huis ingericht was met kleurrijke kunstwerken en apart Afrikaans meubilair)… Al met al reuze sfeervol!
Na Try Whistling This enkele dagen achtereen herhaaldelijk beluisterd te hebben:
4,5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.