Heaven & Earth - Dig (2013)

Het grootste gedeelte van de band vormt de amerikaanse versie van The Sweet en zijn dus bekend met classic rock. Dat laten ze hier ook horen, alleen hebben ze hier met name Blackmore als grote inspiratiebron. Op zich best een goed album, met een goede zanger en dito gitarist. Alleen vind ik de adoratie voor de grote meester zelf wel wat (te) ver gaan er staat met a day like today zelfs een nummer op dat op een van de huidige albums van Blackmore niet zou misstaan. Verder staat er een mooie ballad op, maar ik heb elke keer als ik deze hoor, het gevoel dat ik het al veel langer kan, maar kan er niet opkomen waarvan. De cd vermeldt dat het geschreven is door de band, maar ik krijg het gevoel maar niet weg dat er ergens een ballad is die er heel veel op lijkt. Ik zal de link bijvoegen, wellicht dat iemand hier het weet.
I don't know what love is

Gekocht voor de waanzinnige hoes.

En nu ik hem luister, komen er twee bands direct in mijn gedachten op: Deep Purple en Rainbow.
Maar ook Bad Company en Whitesnake komen in me op.

Melodieuze hardrock dus, voor liefhebbers van bovenstaande bands.
Waarom de score zo akelig laag is, snap ik niet. En waarom niemand dit kent, snap ik al helemaal niet.

Waarschijnlijk omdat ze maar heel af en toe een cd uitbrengen? Daarnaast is het natuurlijk wel erg gejat allemaal (wel goed gejat overigens). Zoals ik eerder schreef vind ik het een prima album, maar heb ik toch ook wel al snel het gevoel dat het eerder beter gedaan is, wat ik vaker heb bij bands die Rainbow en Purple proberen na te spelen net zoals hier. Maar volgens mij is er sowieso hier niet zoveel aandacht voor "nieuwe" classic rock muziek, gezien de aantallen scores bij nieuwe cd's. Verder heeft de band natuurlijk nauwelijks bekendheid in Europa en is dit een soort nieuwe start voor ze. Helaas ben ik bang dat het bij de beperkte bekendheid blijft en dat ook het concert in de Pul niet voor grote bezoekersaantallen zal zorgen.

Ik vind 'gejat' altijd zo'n term waar ik niks mee kan.

Als ik een bepaalde band goed vind, dan zoek ik vaak bands in die stijl. Omdat ik meer in die stijl wil horen.

Daarbij soms doen bandjes het beter dan hun voorbeelden. Ik heb Rainbow nooit echt wat aangevonden, dan vind ik Heaven & Earth beter.

Als ik ze in het in rijtje met Whitesnake en Bad Company plaats, doe ik dit als compliment, niet omdat ik zo verknocht ben aan platen die in 1900 zijn uitgebracht, en vind dat er daarna nooit meer wat had mogen worden uitgebracht.

Ik kwam er ook nog eens achter dat oudere platen geproduceerd waren door niemand minder dan Howard Lees (Heart). En als je daar aan toevoegt, dat Stuart Smith wordt bijgestaan door mensen als Kelly Keeling, Joe Lynn Turner, Ritchie Sambora, Glenn Hughes en Carmine Appice kan je toch wel spreken van een gevestigde naam.

Op deze plaat overigens wederom samenwerking met Leese en Sambora.