The Walkabouts - Setting the Woods on Fire (1994)

Ik vind de cd als geheel niet erg sterk, maar wat staan er een paar geweldige nummers op zeg ! M.n. Bordertown, Firetrap en Nightdrive 3,5*

Ik vind dit één van de hardste die ze maakten, maar daarom niet slecht, ik ga hem inder beluisteren, maar als ik in de mood ben voor wat steviger werk : ja !
3.5 ster is inderdaad ook mijn oordeel !

Duister album met duistere hoes, maar toch heel mooi, de band is niet van de minste. Toch slechts 19 stemmen, dat verwondert me enigszins....

Fijn dat je deze band toch weer wat uit de vergetelheid haalt. Geweldige plaat dit, een van hun beste wat mij betreft...

Een stuk duisterder dan hun andere werk.
De hoes is perfect gekozen.
Maar hoe dan ook weer een zeer sterk album.

Dit was destijds mijn derde The Walkabouts album en hij kwam keihard binnen. Nog steeds vind ik hem echt geweldig. De mix van aan de ene kant the beauty and the beast in de zang en de andere kant folk-ballad en de alternative rock werkt heel erg goed. In een interview op de Praag dvd van de band, zegt Chris Eckman, "toen ik Carla ontmoette was ik fan van punkrock en zij van folk. Later in onze carrière was het omgekeerd. Zij wilde juist hardere nummers spelen". Qua gitaarsolo's is Eckman natuurlijk een Neil Young kloon.

De balans tussen de twee is op de plaat veruit het beste. De rockers rocken echt. 'Old Crow', 'Fire Trap, 'Hole In The Mountain', met toeters en al, staan als een huis. Live behoorden ze ook echt tot mijn favorieten. De ballads zijn ook absoluut top. 'Bordertown', 'Up In The Graveyard' en 'Sand And Gravel', behoren tot de bands beste.

Hierna werd de band gepolijster, met nog een aantal zeer mooie platen daaronder, totdat de muziek in verstilling dreigde te verdwijnen. Setting The Woods On Fire rockt echt hard op de juiste plaatsen en is niet meer geëvenaard.

Ik draai het niet vaak meer, maar als ik het doe, weet ik weer waarom The Walkabouts mijn favoriete band was in de jaren 90. Ik heb ze heel vaak gezien en ook de laatste keer in Paradiso was ik er bij. Hopelijk op 5 april a.s. Chris Eckman solo in Rotterdam. Daarmee heb ik de band zien groeien, maar ook weer naar de kleinere zalen zien afdalen. Ik vraag mijzelf nog steeds af, waarom het niet is gelukt om de volgende stap te zetten. Echt zonde van zoveel talent en schoonheid.