The Uncluded - Hokey Fright (2013)

Dit past precies in mijn straatje van alternatieve, ietwat vreemde Hip-Hop. Ik liet dit een vriend van me horen en hij weigerde te accepteren dat dit Hip-Hop zou zijn (gebrek aan duidelijke beats enzo), "oh ben je er zo 1" dacht ik dan maar. Jammer.

Maargoed, Kimya Dawson ken ik alweer wat jaartjes. Ze brengt veel teveel uit en alles gaat een beetje op elkaar lijken op den duur. Lo-Fi singer-songwriter met vaak sarcastische, donkere teksten en een humoristische ondertoon. Je moet er niet teveel van horen, maar leuk is het wel,.
Aesop ben ik ietsje minder bekend mee, maar wat ik ken vind ik wel goed. Niet de eerste samenwerking tussen de 2, dat was op Kimya's vorige album en ik geloof ook op Aesop's Skelethon? Een heel album zat er dus wel een keertje aan te komen.

Verrassend genoeg is die redelijk geslaagd, als je er van houdt. Het is alleen een beetje onevenwichtig, qua geluid. Dan bedoel ik niet de song structuren, die zijn op het eentonige af wel vrij hetzelfde, maar dan heb ik het over het verschil in productietechniek. Soms krijgen ze op 1 nummer beide de eerste stem toegewezen, zodat het nogal vlak gaat klinken, er is geen verdeling over wie de leider is en wie de 2e stem op zich neemt. Delicate Cycle en Earthquake zijn hier goede voorbeelden van. Zo wordt het wat onnodig slordig. Ook is het album wat te lang, met nummers die wel grappig, maar toch onnodig zijn.

Er zijn gelukkig genoeg positieve punten te noemen, want als het werkt dan werkt het erg goed. Aesop past zich vaak aan naar de lo-fi folk voorkeuren van Kimya en dat werkt verrassend goed. Anderzijds probeert Kimya af en toe te rappen en dat het niet storend of slecht is kan ook alleen maar bewonderenswaardig genoemd worden. Waar de toon van de muziek vaak vrolijk is, zijn de teksten dat niet. Soms wordt ook de muziek donker, zoals in Tv on 10 en dat is ook gelijk een hoogtepuntje.

Verdere hoogtepunten zijn voor mij Organs, dat gaat over het belang van orgaandonor zijn, Alligator met zijn vreemde tekst over porno en toch ook wel het iets te lange Tits Up, dat in de jaren 90 cool was geweest, maar nu eigenlijk niet meer kan. Toch komen ze ermee weg.

Dat het zo goed werkt is knap, maar dat dit niet voor iedereen is weg gelegd is vrij logisch. Je moet er maar net tegen kunnen, het luchtige sfeertje met het "verborgen" tekstueel donkere toontje. Mocht het duo nog een tweede album maken en dat zie ik nog wel gebeuren, valt er nog genoeg te verbeteren. Met name het productie probleem met de vocalen is snel verholpen, aangezien het op de meeste nummers gewoon goed gaat hier. Een korter album is ook zeker een goed idee. Tot die tijd zal ik selecteren en naar sommige nummers graag terugkeren, anderen wat minder,

Ik vind het geen bijzonder goede plaat geworden, helaas. Op zich is de combinatie tussen de prozaïsche aanpak van folkie Kimya Dawson en de chaotische, associatieve stijl van Aesop Rock interessant, en werkt het op de meeste momenten redelijk goed bij elkaar.

De plaat slaat echter dood doordat er gewoon niet genoeg echt goed materiaal is opgenomen. De meeste liedjes zijn inwisselbaar en weten weinig indruk achter te laten. Met moeite kan ik misschien vijf echt goede nummers vinden tussen de middelmatigheid, als er dan desondanks achttien nummers op de plaat worden gepropt, inclusief schaamteloos vulsel als 'WYHUOM' is verveling onvermijdelijk. Dat soort ongein is twee minuten leuk en wordt vervolgens snel irritant.

Ik zou heel graag de plaat een hogere waardering willen geven, want ik heb veel sympathie voor de muzikanten en de thema's die hier ter sprake worden gebracht. Op zijn beste momenten klinkt de plaat fris en spannend, en hier en daar valt een liedje te plukken dat de eeuwigheid wel in mag ('Delicate Cycle'). En de hoes is natuurlijk prachtig. Maar de hoeveelheid halfbakken matigheid die je moet slikken om die kwaliteiten te kunnen vinden, zorgt dat de plaat toch aan de verkeerde kant van de streep terechtkomt voor mij.