Manic Eden - Manic Eden (1994)

Eigentijds rockplaatje van een gelegenheidsformatie, bestaande uit drie leden van Whitesnake, waaronder landgenoot Adje van den Berg. Als ik me niet vergis is ook de hoes van dit album van Adje's hand, die naast muzikant ook geen onverdienstelijk schilder is.

Ik werd, vanaf de opener Can You Feel It, direct gegrepen door de back-to-basic sound van deze vier heren. De sound is groovy, bluesy, ruig en de spelvreugde is duidelijk hoorbaar. Het doet me niet echt denken aan Whitesnake, hooguit aan het oudere materiaal. Als ik het dan toch ergens mee zou moeten vergelijken, zou het met Bad Company, The Free of Thunder zijn.

Ron Young kende ik nog niet, maar hij wist me wel direct te overtuigen met zijn veelzijdige, doorleefde zang. Ook de rest van de band is dik in orde, met ervaren muzikanten die hun vak verstaan. Niet zozeer vernieuwend, maar wel met verve uitgevoerd.

De songs zijn stuk voor stuk dik in orde. Hoogtepunten voor mij zijn het melancholische Do Angels Die, het prachtige Dark Side of Grey en heerlijk voortsjoekerende Ride the Storm.

Jammer dat het project van Manic Eden slechts beperkt bleef tot deze plaat. Het had echter ook een positief effect, want Adje Vandenberg keerde terug bij Whitesnake om daar samen met David Coverdale een ijzersterke plaat te maken, die drie jaar later het levenslicht zou zien.

Prima album van Adje van den Berg. Deze maand gratis bij het tijdschrift Revolver.

Fijne plaat, al klinkt het bij vlagen wel hééééééééééél erg als Hendrix!

Ik heb de plaat in bestelling. Erg benieuwd.

Manic Eden is een degelijke hardrock plaat zonder echte uitschieters, maar vol met leuke songs.
Het nummer Do angels klinkt als een bewerking van de Jimi Hendrix klassieker Little wing. Ride the storm is een aardige rockballad en When the hammer comes down is hier favoriet.

Las vandaag nog waarom beoogd zanger James Christian er indertijd uit is gestapt. Hij vond het songmateriaal niet sterk. Hij wou gaan schrijven met zijn partner maar Adje zou daar erg moeilijk over hebben gedaan en vervolgens werd Christian weggezet als een moeilijk man.

Deze wil ik altijd nog eens een keer scoren. Destijds boeide me het niet zo, maar nu denk ik daar weer anders oer.
Dat James Christian beoogd zanger was wist ik niet. Het zal wel niet geklikt hebben. Christian is een dominant songschrijver. Binnen House Of Lords en bij zijn vrouw Robin Beck. En Manic Eden was toch ook meer Vandenbergs kindje.

Is best moeilijk verkrijgbaar volgens mij, maar zat wel ooit gratis bij muziekblad Revolver (nu Lust For Life)

Ja, ik weet het. En ik herinner me ook hoe vaak ik hem vroeger in veel platenzaken zag liggen en er geen acht op sloeg.

Ik ook ja... was blij met die Revolver uitgave uiteindelijk....

Wat duurt dat trouwens lang met die nieuwe plaat van Ad Vandenberg. Ook verdomd weinig nieuws erover.

Ik denk dat hij eerst die rechtszaak over de naam Vandenberg afgehandeld wil hebben.

Die is toch afgehandeld? Ben wel benieuwd, ook of het een solo plaat wordt of toch meer een band idee ala Vandenberg.

Het geluk lacht me toe. Een allervriendelijkste user had de revolver uitgave dubbel en hem naar Harderwijk gestuurd. Het album is zodoende weer kerngezond van uit de diepe krochten van mijn herinneringen naar boven komen borrelen. Mijn dank is zeer groot en dat heb ik dan ook via pm laten weten.

Het Manic Eden album staat bol van de ambachtelijke en goudeerlijke bluesy hardrock waarover de nodige klodders whisky besprenkeld zijn. Hendrix komt ook regelmatig om de hoek kijken. Het prachtige doorleefde Do Angels Die is daar het duidelijkste voorbeeld van. Het hese stemgeluid van Ron Young past wat dat betreft veel beter bij deze stijl dan dat het meer geschoolde stemgeluid van James Christian had kunnen doen.

Het opperhoofd is uiteraard meer dan aanwezig. Maar dan niet zo dat hij overal vooraan staat. Hij tovert te gekke licks en solo's uit zijn instrument die zich altijd volledig laten integreren met het totaalgeluid. Altijd ontspannen en spontaan.

Manic Eden is een mooi album voor in de late uurtjes.

Ik denk dat Christian indertijd een plaat ala Whitesnake '87 in gedachten had terwijl Vandenberg een compleet andere stijl heeft. Inderdaad, veel meer bluesy hardrock geschoeid.

Na de gelickte sound van Whitesnake is dit wel het laatste wat je van Adje zou verwachten. Ten tijde van de cd release vond ik er geen reet aan. Ik heb 'm nog eens beluistered en kan het nu wel waarderen. Meer dan goed zelfs
Het is back to basics: guitar drums bass zang en zo min mogelijk franje. Feitelijk zoals in zijn Teaser tijd. De sound is gortdroog en met een gruizig gitaargeluid.
Zanger is Ron Young van Little ceasar die een perfecte strot heeft voor deze muziek. Het is m.i. niet erg dat James Christian afhaakte. De japaner komt nog met een extra track: crossing the line, die zeker de moeite waard is. Voor fans van Badco, Free, Little Ceasar en Black Crowes.

Eigengemaakte hoes is echt te afzichtelijk.

Daar had ie zeker een punt dan.

Volgens het stemgemiddelde veeeeel beter dan Vandenberg...onbegrijpelijk.

Is dan volgens jou hier het gemiddelde te hoog of, zoals ik vind, bij de albums van Vandenberg te laag?

Voornamelijk het laatste, maar een echte hoogvlieger vind ik deze Manic Eden niet.

Ik ook niet. Vandenberg had veel beter songmateriaal. Net als Teaser trouwens.

Mee eens!

Vandenberg had een hele eigen stijl. Soms bijna neigend naar een metal benadering. Een Europees geluid. Dat is Ad wel kwijt geraakt, moet ik zeggen. Nu is alles gebaseerd op Amerikaanse inspiratie. Ook de Moonkings -een prima plaat- maar het heeft weinig eigens meer, vind ik. In de Vandenberg dagen vond ik Ad ook een veel beter gitarist dan dat wat ik heb gehoord op de Moonkings plaat. Nogmaals, ik blijf het een prima plaat vinden, maar de solo' s stellen erg weinig voor.

Vandenberg had destijds idd een hele eigen stijl. Niet zomaar in een hokje te stoppen.

Dit wel. Dit valt voor mij onder post-grunge waarbij ze zich op geen enkele manier weten te onderscheiden van al die andere voorspelbare derderangs bandjes die deze stroming opleverde.

Mmmm, hebben wij dezelfde CD geluisterd... Post-Grunge? Echt?

Ik hoor dat ook niet nee...

Niet? Ik doel een beetje op die geforceerde back to basics sound. Dat quasi-nonchalante paste veel artiesten met een glamrock achtergrond natuurlijk niet. Maarja er was een nieuw decennium aangebroken, de hairmetaldagen waren voorbij dus men moest wel meedoen. Dat gevoel krijg ik ook bij deze plaat.

Dat klopt ook wel. Alleen vind ik dat ze dat prima af gaat. Niks geforceerds aan in mijn beleving...

Dijk van een plaat!! Wat een sound en wat een heerlijke songs.

Het is wel een kindje van de eerste helft van de jaren 90 ja. Geen gillende zang en geen flitsende solo's meer. Dat was immers verboten voor alle bands die niet uit Duitsland kwamen. In die zin keek Vandenberg wel naar de trends om zich heen inderdaad.

Desondanks een heerlijke plaat. Met Teaser in het achterhoofd vind ik dit verre van geforceerd overkomen.