Bob Dylan - The 30th Anniversary Concert Celebration (1993)

Zoveel legendes in een concert, en nog zijn er veel mensen die klagen. OK, niet alles is even geslaagd (zoals Stevie Wonder's zeurderige versie van 'Blowin' In The Wind' - naar mijn mening), maar de hoogtepunten zijn dan ook briljant. Neil Young geeft geweldige hard rock weg en het klinkt alsof hij bijgestaan wordt door Crazy Horse. Tom Petty & The Heartbreakers zijn ook fantastisch. Verder zijn ook George Harrison, Roger McGuinn, Eric Clapton en Dylan zelf goed op dreef. Een ander hoogtepunt is Lou Reed's donderende versie van 'Foot Of Pride' - ongelooflijk! Het ALLERgrootste hoogtepunt is natuurlijk de inmiddels klassiek geworden versie van 'My Back Pages' door de verbazingwekkende line-up van Bob Dylan, Roger McGuinn, Tom Petty, Eric Clapton, Neil Young en George Harrison! Wat mij betreft had Clapton alleen een solotje hoeven spelen en had Lou Reed zijn couplet mogen zingen, maar ja - dit is natuurlijk ook al grandioos. 4/5

vind ik juist mooi gedaan, origineel.leuke cd hoor.

Nou ik ben het ermee eens dat dit een zeer zeurderige versie is van blowing in the wind. Maar de áller slechtste versie van blowing in the wind moet wel die van live 8 zijn uit 1985... Een aanrader voor Dylan fans die even willen lachen om hun held!

Dat optreden was inderdaad hilarisch. Dylan zelf wist dat ook, en ik vind het dan ook fantastisch om te zien hoe hij naar Ron Wood en Keith Richards kijkt met een blik van "dit is verschrikkelijk!". Meer grandioze artiesten waren overigens behoorlijke tegenvallers tijdens Live Aid: Led Zeppelin, Crosby Stills & Nash (zelfs ook met Neil Young erbij), Black Sabbath... eigenlijk was alleen Queen heel goed.

Heerlijke plaat. Alleen The O'Jays vind ik persoonlijk minder.
Afwisselende nummers, Goede productie. Mooie intro-verhaaltjes. De versie van My Back Pages... Kippevel! Elke muzikant legt zijn eigen geluid in de nummers waardoor het een mooi afwisselend totaal plaatje is geworden. Voor mij ook een soort jeugdsentiment, tenminste zo voelt het soms aan. 4,5*

Dit is een tribute plaat en hoort strikt genomen niet thuis in de Dylan-catalogus. Wat niet wegneemt dat dit een zeer geslaagd en te genieten liveplaat blijft.

Leuke plaat. De DVD van deze show mag er ook zijn.

Bestaat er ueberhaupt een DVD van?

Erg leuk initiatief, en de uitwerking mag er natuurlijk ook wezen. Een hoop grote artiesten in 1 concert. Ik zal ze in vogelvlucht even af gaan. John Mellencamp geeft niet echt een eigen draai aan de nummers, maar ze kunnen er goed mee door. Stevie Wonder vind ik niet zo geslaagd, het duurt ook te lang. Dan komt die andere legendarische songwriter. Lou Reed maakt Foot of Pride geheel eigen. Eddie Vedder is de beste zanger van het stel. Hij doet het goed, maar Dylan ligt hem toch niet helemaal. Tracy Chapman doet het geweldig, is dat echt een vrouwenstem!? Tja, ik heb verder niks met Johnny Cash. Willie Nelson heb ik ook wel eens sterker gehoord, maar hij doet het verdienstelijk.

Kris Kristofferson doet het ook goed. Gitaargod Johnny Winter geeft een spetterende uitvoering van Highway 61. Ron Wood kan niet zo goed zingen, maar de muziek is heel 'catchy'. Richie Havens is altijd een geweldige zanger geweest, en coveren lukt hem als geen ander. When The Ship Comes In is belachelijk en heb ik dan ook vrijwel direct geskipt. You Ain't Going Nowhere is gelukkig weer goed. De tijd is dan aangebroken dat de beste artiest van het concert plaats neemt op het podium. Helaas hoort Neil niet bij de uitblinkers. Just Like Tom Thumb's Blues heeft typische Neil Young solo's, maar All Along the Watchtower is gewoon te rommelig. Hij kan net zo goed geen gitaar gebruiken tijdens de coupletten, het is alleen maar gebrom. I Shall Be Released is een van m'n favoriete Dylan nummers, maar ik vind het niet goed werken met een vrouwenstem.

The O'Jays heb ik ook helemaal niks mee. The Band mag natuurlijk niet ontbreken, die hadden van mij nog wel een extra nummertje mogen doen. De meest getalenteerde Beatle laat zich ook nog even zien, Absolutely Sweet Marie past hem als gegoten. Mooi, dat gitaarduel op het einde! Tom Petty is ook altijd wel aardig, en Petty's stem past goed bij Dylan's muziek. License to Kill is niet zo bijzonder, maar Rainy Day Woman is geweldig. Tja, Mr. Tambourine Man blijft een flauw liedje.

Bob Dylan zelf mag natuurlijk niet ontbreken. Al had hij dat beter wel kunnen doen. Het lijkt wel alsof hij geen neus meer heeft, z'n stem is echt een drama geworden. My Back Pages is leuk gedaan, maar ik vind het nummer zelf niet zo geweldig. Clapton kan niet zingen, ik had ook liever een andere zanger gehoord in zijn plek. Geweldig dat Neil Young's solo daadwerkelijk mooier is dan die van de veel betere gitarist Clapton. Knockin' on Heavens Door is zeer sfeervol, maar had wat mij betreft de afsluiter moeten zijn. Hierdoor is Girl of the North Country niet zo boeiend meer.

Om een lang verhaal kort te maken, een heel erg mooi concert!

Uiteraard, kom maar kijken!

Weet iemand of dit concert ooit op dvd is verschenen?

Ja, maar zo gelimiteerd, dat het een vet collectorsitem is geworden.

@ dosmetros: Waarom vragen als een regel boven je het antwoord gegeven wordt.....

"Don't Think Twice, It's All Right", jezus wat een cover.... Sorry hoor, beter dan Hendrix' cover van "All Along The Watchtower", als we het over gitaargoden hebben die Bob Dylan coveren. Wat een prachtig iets is dat...

Ik heb in eerste instantie snel doorgespoeld naar mijn 'helden': Eric Clapton, George Harrison, Neil Young en Tom Petty.
Toen vond ik Eric Clapton's "Don't Think Twice, It's Alright" erg goed, en vond ik George Harrison erg tegenvallen. Tom Petty's stem vond ik erg geschikt voor Dylan's nummers.

Nu bekijk ik de hele dvd (ik neem aan dat die dezelfde tracklist heeft).
Wat vind ik die Stevie Wonder vervelend, zeg!
En tegelijkertijd heb ik Lou Reed nog nooit zo goed horen zingen.
Tot zover....

Richie Havens, wauw man!
En Neil Young's "All Along The Watchtower"!

The Band vind ik in 'akoestische' setting minder. Ik hoor ze liever zoals op The Last Waltz.
En, niet op de CD, wel op de DVD, Sinnéad O'Connor. Ze wordt langer uitgejoeld dan dat ze zingt. Wat was dat intens, zeg!

Verder: I'll Be Your Baby, Tonight vond ik niet zo interessant. Highway 61 Revisited daarentegen wel! Ook 'Seven Days' door Ronnie Wood is erg leuk. Emotionally Yours door The O'Jays vond ik ook erg indrukwekkend klinken.

Ik moet wel zeggen dat ik van de meeste nummers niet zo goed bekend ben met de originele versies.

Ik heb dit concert op Blu ray gekocht, eerder dit jaar. Prachtig optreden met voor ieder wat wils. Persoonlijk vind ik Emotionally yours in de uitvoering van de O’Jays met gospel koor een absoluut hoogtepunt, maar kan me voorstellen dat echte rockfans het juist niks vinden.
Ronnie Wood (Seven Days), Richie Havens (Just like a woman) en Eric Clapton (Love minus zero/No limit en Don’t think twice, it’s allright) vind ik ook zeer geslaagd.
Ik lees hierboven dat de DVD vroeger schijnbaar moeilijk verkrijgbaar was, maar er is dus inmiddels een Blu ray release (via o.a. Amazon). De moeite waard voor de liefhebber!

Toevoeging: Ik moet wel waarschuwen dat de meastro zelf in zeer slechte vorm was deze keer. Zoals alleen Dylan dat kan zijn en er dan toch mee wegkomen, zeg maar.

Prachtige bijdragen van o.a. Neil Young, George Harrison, Tom Petty en Johnny Cash. Strafpunten voor de bijdrage van Bob Dylan himself.