Blue Öyster Cult - Spectres (1977)

jammer vind ik dat de klassieker godzilla niet verwerkt is de film van godzilla

Bij het vorige album van BOC is te lezen hoe vrijwel iedereen dol is op The Reaper. Wat mij betreft staat het beste van deze middelmatige band - als ik op de fanfavorieten af mag gaan die ik tot nu toe ken - hier: Godzilla. De hoofdriff is eerste klas, de hoofdmelodie blijft in het hoofd plakken en het resultaat is hilarisch. Godzillah is nog het beste te vergelijken met Black Sabbath' Iron Man. Vergelijken - niet lijken. Beide zijn komisch: hardrock die je stilletjes aan het lachen maakt.

Going through the Motions en I love the Night zijn dan enorme tegenvallers. Doorsnee popliedjes zonder enige kraak of smaak. Dan nog liever Abba. Deze twee liedjes bevestigen mijn mening over BÖC: een middelmatige band.

Nu is BOC vocaal gezien al geen hoogvlieger maar bij Death Valley Nights valt het glazuur spontaan van je tanden.

Vrij matig album met Godzilla en RU ready Rock als beste songs. Mede ook omdat ze live op Some Enchanted Evening beter uitgevoerd worden.

Ik dacht dat het niet slechter kon na het debuutalbum, maar dit album is net zo erg.

Hun debuut is goed te pruimen maar The Revolution By Night al eens gehoord? Is mischien nog slechter dan dit. Hoewel.....

Potver....ben ik bij de EO beland ? Het a-capellainro van Golden Age Of Leather doet me denken van wel. Dit lijkt wel gospel....maar dan slecht uitgevoerd. Ik heb een zwak voor BOC maar dit is erg onder de maat.

Heel begrijpelijk dat dit niet de populairste plaat van Blue Öyster Cult is. Het heeft met Godzilla 'slechts' een subtopper onder de BÖC-krakers aan boord en de rest van de songs spreken niet direct aan. Toch heeft Spectres heel wat in zijn mars. Ja, de plaat is rustiger dan wat we (tot nu toe) van de band gewend zijn, maar ook hier komen de heren goed tot hun recht. Spectres is een plaat die niet snel zijn geheimen prijsgeeft. Ik kan ook best genieten van Death Valley Nights, R.U. Ready 2 Rock en Nosferatu. Hier en daar komt het occulte geluid van de band weer naar boven, maar ook als het 'gewoon' progrock maakt, maken de heren indruk. Ik ben even vergeten waar de Pink Floyd referenties ook alweer zaten. Er consistente plaat ook. Daardoor nipt boven Agents Of Fortune.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Blue Öyster Cult
3. Spectres
4. Agents Of Fortune
5. Tyranny And Mutation

Opener Godzilla zet de luisteraar wel meteen op het verkeerde been, want Spectres is nog radiovriendelijker dan voorganger en slechts de opener en Are You Ready To Rock laten hardrock horen. En toch is Spectres is een fijn en onderschat album. The Golden Age Of Leather is een epische track met heerlijke zangpartijen en tempowisselingen, Searchin' For Celine is lekker opzwepend, Goin' Through The Motions idem. I Love The Night is een mooie mysterieuze ballad en afsluiter Nosferatu is zelfs een beetje een naargeestige track. De eigenzinnigheid van de band is over het gehele album duidelijk en ondanks het ontbreken van een track van formaat (Don't Fear) The Reaper, is Spectres een erg fijn werkje te noemen.

Voorlopige tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Spectres
3. Agents Of Fortune
4. Tyranny And Mutation
5. Blue Öyster Cult

Nog maar eens geprobeerd.

Het album start veelbelovend met Godzilla wat (zoals ik al eerder opmerkte) live veel beter uit de verf komt.
Golden age of leather is een redelijk rocknummer wat a-capella begint
Death Valley nights is een rustig helaas vals gezongen nummer
Searching For Celine overtuigd ook niet als rocknummer
Fireworks is een wat radiovriendelijker nummer.
Voor R.U. Ready 2 rock geldt hetzelfde als Godzilla.
Ook Celestial The queen en Going Through The Motions zijn weer net als Fireworks poppy nummers.
I Love The Night is een ballad van een veel te zoet soort.
Nosferatu is samen met Godzilla en R.U. ready 2 rock het beste nummer maar overtuigend is het allemaal niet. BOC kan beter dan dit....

Prachtige, sfeervolle rockplaat - al hangt de geest van Don't Fear the Reaper (en de druk om dit succes te herhalen) als een zeis boven de som der delen. Doet me regelmatig denken aan de Earring. Godzilla is een van de lekkerste monotone riff-rockers die de jaren zeventig hebben opgeleverd. I love the night, Nosferatu zijn van die dromerige stukken waar BÖC een patent op heeft. RU ready to rock klinkt als een droogkloterige knipoog naar de simpele teksten van de geschminkte collega's en tijdgenoten van Kiss. Fireworks sprankelt. De gewoonte om de leadzang onder de muzikanten te verdelen, zorgt weer voor de nodige afwisseling. Going through the motions had ik beter gevonden zonder die modulatie aan het eind, maar verder blijft Spectress voor mij een heavy metal-schatkist uit de gouden tijd van zonnebrillen, lasershows en leer.