Jonathan Richman and The Modern Lovers - Modern Lovers 'Live' (1977)

"Hey this a brand new shirt. Modern Lovers, isn't this a brand new shirt?"

Eén van de grappigste live platen ooit.

Ice Cream Man, ring your bell, ding ding, ..............

Jeugdsentiment, ik kan me de feestjes in de brugklas nog herinneren, allemaal meezingen met de Ice Cream Man.

Geen geweldige, maar wel een hele leuke plaat.

Vreselijk melige plaat. Alleen al die titel My Little Kookenhaken. Het gaat allemaal nergens over. En toch, en toch is dit een genoeglijk album. Geweldige sfeer, enthousiaste band én publiek. Weer een cd voor mijn wish-list. De tape is intussen niet meer aan te horen
3,5

vandaag voor een paar euro's op de kop getikt, op vinyl. ben benieuwd, trek mijn grapjas en mijn lolbroek maar aan denk ik, zo te lezen.

Vooral ice cream man is erg grappig op dit live album en het gaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat maar dooooooooooooor..
Ondanks ik dit wel kan hebben vindt ik het jammer dat ze nooit de sfeer en kwaliteit van hun eerste plaat meer hebben geevenaard.

Als kind heb ik deze regelmatig uit de platenkast van mijn vader gejat; liedjes over dino's, vliegtuigjes en de ijsman...geweldig vond ik dat! Ik heb als peuter zelfs ooit een dansje moeten doen op de tonen van Egyptian Reggae op een schoolfeest: qua jeugdsentiment kan dit dus wel tellen!

Ik draai hem nog af en toe en dan toveren de liedjes nog steeds een grote smile op mijn gezicht!

Wat ook ik ook zo leuk vind aan dit album is de interactie met het publiek: een toeschouwer die Richman er attent op maakt dat hij hetzelfde hemd aan heeft als de vorige avond, de roep van het publiek om het refreintje van Ice Cream man nog één keer te doen,... .
Dit alles zorgt ervoor dat deze plaat van mij een welverdiende 5* krijgt.

@ bver
you are sooo right

Als The Velvet Underground een voorliefde had gehad voor reggae-ritmiek, dinosaurussen en insecten en ongeveer tien jaar hadden gedebuteerd, waren ze The Modern Lovers geweest. Waarbij gezegd moet worden dat Jonathan Richman, ofschoon niet bepaald zuiver, wel mooier zingt dan Lou Reed. Mooier is relatief.

De negen live opgenomen liedjes zijn rommelig, maar doeltreffend gespeeld. Simpelheid is hier troef, maar humor is het onweerstaanbare toefje slagroom. Bovendien is Egyptian Reggae een fijn instrumentaaltje dat precies biedt wat de titel zegt. Bovendien is The Morning Of Our Lives een echt ontroerende klassieker, of klinkt dat nummer tenminste zo in mijn oren.

*4

Erg leuk plaatje. Het geluid is wel wat kaal, en nogal schatplichtig aan The Velvet Underground. Doet er verder niet zo toe, dit is een album om vrolijk van te worden. Het klinkt spontaan en er zit humor in, dat is altijd leuk op z'n tijd.

My Little Kookenhaken en New England zijn echter wel dik onvoldoende.

Ik herkende overigens Egyptian Reggae en Ice Cream Man direct. Ik denk van een TV reclame o.i.d., weet iemand het misschien?

The Morning of our Lives kende ik ook al direct. Echt zo'n klassieker, zo luistert dat. Vreemd. Waar kunnen we dit van kennen, evenals de twee nummers die mijn grote vrind Stijn aanhaalt?

En New England en My Little Kookenhaken zijn wel hip!

Egyptian Reggae stond in de top 40 en ik schraapte al mijn zakgeld bij elkaar om deze elpee te kopen. Mijn derde geloof ik. Ice cream man is inmiddels ook voor mijn kinderen een klassieker.

De hoesafbeelding hier is van een door Jonathan Richman gesigneerd exemplaar.

Niet meer de rauwe met desinteresse gevulde punk waarin je de The Velvet Underground-inspiraties kon proeven maar iets totaal anders. De desinteresse die zich op het vorige album in een rauwe sound manifesteerde lijkt nu te leiden tot absurde teksten en catchy vocale vraag-en-antwoord-spelletjes. Hoe zeer ik ook een fan ben van het debuut-album; de droge idioterie op deze live-plaat is zo aanstekelijk dat dit album al na 1 minuut je volledige aandacht heeft te pakken. Ik heb het album gisteren ontdekt en speel hem zojuist voor de 5e keer af. Van de ontspannen toon en gekkigheid van I'm a Little Dinosaur tot de ellenlange herhaling van Ice Cream Man en het instrumentale South American Folk Song; het zijn allemaal nummers die je direct onthoudt. Jonathan Richman toont in zijn dialogen met het publiek een opmerkelijk geestig persoon te zijn met een fantastische timing. Jammer dat hij later helemaal deze tour op ging; op dit album is de balans tussen komedie en droge punk duidelijk het beste.

Totaal op het verkeerde been gezet daar in de Lantaren in Rotterdam destijds bij een concert van meneer Jonathan. Ik had gerekend op het geluid en de songs van zijn debuut en de punkrockers uit rotjeknor om mij heen net zo. Staat hij de hele avond gortdroog naieve kinderliedjes te zingen inclusief cabareteske toneelstukjes tussendoor. We stonden paf. Maar dat deed hij zo ontwapenend en muzikaal vakkundig dat ik toch om ging en uiteindelijk vrolijk stond mee te dansen op de afsluiter Egyptian Reggae. Iedereen liep met een grote grijns daarna de zaal uit. Gefopt maar toch genoten. Dit livealbum is een goede weergave van die avond en de vrolijke sfeer. En de afsluiter is natuurlijk hemeltergend mooi.

Zal het concert in ´78 in studentensocieteit Pochet in Tilburg nooit meer vergeten. Zelden ´n band gezien die de zaal zo op z´n kop wist te zetten met zo´n onschuldige maar tevens ontwapenende act.
één groot feest.

Album Rock 'N' Roll with the Modern Lovers had ik destijds op vinyl. Wat een lol.
Helaas nooit live gezien. De sfeer was bijzonder zo blijkt uit dit album.
Allemaal toppers de nummers op dit album dat ook in de Oor jaarlijst 1977 een verdienstelijke 28e plaats haalde.
4*

Wat een infantiele kloteplaat. En dat na het fabelachtig goede debuutalbum.