Virgin Prunes - The Moon Looked Down and Laughed (1986)

Zal ik het dan nog maar eens zeggen? Ik ben dol op donkere muziek met een randje cabaret erdoorheen. Marc Almond kan er wat van maar deze heeft ook veel duisterder werk afgeleverd dat toch verder weg staat van deze omschrijving.
Gavin Friday is zo'n ander lievelingetje van mij die dat ook heeft en wil je door hem een tree lager op weg naar de goot of nog verder hel dan kom je uit bij zijn werk met The Virgin Prunes.
Heaven lijkt hemels te klinken door het orkestrale sfeertje maar de tergende manier van zingen geeft het een unheimisch sfeertje mee en eigenlijk gaat dat ook voor de muziek op: hier wordt al een aardige dubbele bodem gelegd. Welkon in de duistere wereld der Virgin Prunes.
Op Our Love Will Last Forever Untill the Day It Dies hoor je toch wel de invloed van Dave Ball. Monotoon en toch spannend en alles dwarrelt fijn rond elkaar heen en blijft tegelijkertijd een kleffe massa die je daardoor alleen maar meer het nummer in zuigt bijna op het extatische af.
I Am God valt op door de sopraan wat het ondanks alles geen helder licht meegeeft: het blijft duister en tergend sleept het zich voort.
Het loopt over in Alone waar de viool wederom een grote rol krijgt. Ik vind dit typisch een nummer wat goed past in het tijdsbeeld waarin dit album uitkwam.
Al tokkelend opent de viool Sons Find Devils en cabaret keert terug. Wat een heerlijke zeemansballade is dit toch. Zwieren, zweven en deinen lijkt het motto te zijn. Deze stijl keerde in afgezwakte vorm terug op het latere solo-werk.
Volgens mij is Uncle Arthur's Lonely World een grote inspiratiebron voor de band Tiger Lillies. Verhalend met wederom een randje cabaret. Friday wringt zich in allerlei vocale bochten om dit verhaal over oom Arthur ten gehore te brengen.
True Life Story is zwaarder en doet me denken aan het werk van Almond met Foetus. Niet iets wat je makkelijk opzet, integendeel, ik word er zelfs wat ongemakkelijk van maar tegelijkertijd is het wel zo dat als je dit opzet je geboeid blijft luisteren. Wel hoor ik de donkere Soft Cell randen sterker dan ooit terug in dit nummer.
The Tortured Heart is dan weer pakkender en weet me wel een dansvloer op te bewegen, maar ja dat zou dan beter eind jaren '80 geweest moeten zijn. Tegenwoordig is daar andere muziek voor
Betrayal heeft van dat kenmerkende gitaargeluid wat in die tijd vaker voorkwam. Gedateerd? Welnee, nog steeds staan nummers als dit als een huis.
Just a Lovesong is voro mij de skipper van dit album: dit soort geexperimenteer geloof ik wel. Het gepingel van de piano in combinatie met het zwalken van de zang en af en toe stemmen van de gitaar doet me helemaal niks.
Gelukkig gaat het dan ook verder met Deadly Sins wat ook experimenteel is (door de sax doet me dit soms aan Bowie denken).
En op Day of Ages doet de sax nog even vrolijk mee. Beetje vreemd, maar wel lekker.
Met afsluiter The Moon Looked Down and Laughed moet ik voor mezelf constateren dat het album een beetje met een neergaande spiraal afloopt omdat het toch wel de laatste nummers zijn die me het minst weten te pakken.
Al met al een fijn album maar het haalt het niet bij solo-albums als Each Man Kills of Shag Tobacco.