The Charlatans - Between 10th and 11th (1992)

Dit is nou typisch zo'n album (misschien wel een van de weinigen) die ik van A tot Z helemaal vind kloppen, er staat geen verkeerde noot op. Tien nummers die allemaal van zeer hoge kwaliteit zijn en nooit vervelen (heb het album al dik twaalf jaar in de kast staan). Hoogtepunten noemen heeft eigenlijk geen zin

Het is wel een Charlatans-album dat een beetje tussen wal en schip viel. Het eerste album behoorde tot de Madchester-scene (hoewel de groep daar niet vandaan kwam/komt) en kreeg daardoor behoorlijke aandacht, daarna werd het voor het grote publiek stil en scoorden ze pas enkele albums later vele grote hits (niet hier natuurlijk) en werden ze in de UK op handen gedragen.

Slechte albums hebben ze eigenlijk nog nooit gemaakt, maar dit album is voor mij Het Definitieve Charlatans-album (en die lelijke album-cover neem ik graag op de koop toe).

andre heeft helemaal gelijk. klinkt nog steeds goed. niet te vaak meer draaien maar als je em 1 x perjaar voorbij hoort komen is het toch weer een kippenvel moment.

vreemd dat er trouwens zo weinig op gezegt wordt hier. had veel meer commentaren verwacht

ik moet zeggen dat ik de oudere cd's van deze band leuker vind dan de nieuwere 'up at the lake', alhoewel die natuurlijk ook niet slecht is.

Ik vind dit juist hun minste album. Let wel, het is zeker niet slecht maar daar waar andere Charlatans albums je steeds een goeie schop onder je kont geven is het hier een beetje flauwe meuk, vind ik. Doe mij dan maar Tellin' Stories of die plaat wat hiervoor kwam.

beter nog dan de eerste plaat, tremolo song, weirdo en het eerste nummer zijn erg goed. spelen nog steeds.

Op deze plaat een paar mindere nummers, waaronder Weirdo. Dat opgefokte vind ik niet zo bij de band passen. Geef mij maar de melancholie van Subtitle of Can't Even Be Bothered. Tremolo Song vind ik ook erg fijn.

Dit vind ik de beste Charalatans plaat. Komt ook door de goede herinneringen: opblijven om bij 120 minutes en Alternative Nation op MTV Weirdo te horen.

Dit vind ook de beste madchester plaat beter dan het debuut vd stone roses, mooie productie killer tunes!

Een gelaagde altijd boeiende plaat voor mij de standaard in gitaar danspop crossover

Een van de beste albums uit de Madchester periode. Album klopt echt volledig, er staan gewoon geen zwakke tracks tussen. Klinkt ook na al die jaren nog opvallend fris.
Ik besef ook ineens dat ik dit soort muziek erg mis tegenwoordig.

Dat opgefokte van Weirdo vind ik juist heerlijk, maar dit is denk ik zo'n inbetween album van waar de band uiteindelijk heen wil.

The Charlatans – Between 10th and 11th (1992)

The Charlatans, een bekende band uit de Britse Madchester-scene, brachten in 1992 hun tweede album Between 10th and 11th uit. Het album volgde op het succesvolle debuut Some Friendly en toonde een meer volwassen en experimenteel geluid. De band bleef trouw aan hun alternatieve rock- en psychedelische invloeden, maar verkende nieuwe muzikale dieptes met complexere melodieën en introspectieve teksten.

Stijl en sfeer
Het album combineert alternatieve rock, psychedelische invloeden en de groove van de Madchester-beweging. Er is een donkere en melancholische toon die wordt afgewisseld met energieke ritmes en hypnotiserende elementen. Invloeden van post-punk en new wave zijn duidelijk hoorbaar, terwijl sommige nummers een bijna shoegaze-achtige sfeer hebben.

De nummers
I Don’t Want to See the Sights
Dit openingsnummer gaat over vervreemding en het verlangen naar authenticiteit. Hoewel de boodschap sterk is, blijft de muziek vlak en mist het dynamiek. (6,5)

Ignition
Een energiekere track die introspectieve thema’s zoals zelfhaat en verwarring onderzoekt. De combinatie van melancholie en groove maakt dit een van de betere nummers op het album. (7,5)

Page One
Met een krachtige ritmesectie en dynamische melodieën is dit een opwindend nummer. De tekst behandelt destructieve relaties en zelfhaat, rijk aan symboliek en emotie. (8)

Tremelo Song
Dit nummer opent sterk, maar blijft daarna wat gemiddeld. De introspectieve tekst voegt wel diepgang toe, maar het nummer benut niet volledig zijn potentieel. (6,5)

The End of Everything
Een sterk nummer met een krachtige boodschap over verzet tegen conformiteit. De gelaagde instrumentatie en intense tekst maken dit een hoogtepunt van het album. (8)

Subtitle
Een onsamenhangend nummer dat verwarring en vervreemding onderzoekt, maar muzikaal niet overtuigend genoeg is. Het mist focus en laat de kracht van de band niet goed zien. (6)

Can’t Even Be Bothered
Een lichter en toegankelijker nummer met een luchtige melodie en introspectieve tekst. Het nummer is aanstekelijk en laat een andere kant van de band zien. (7,5)

Weirdo
Een krachtig en hypnotiserend nummer dat het zelfbeeld en schaamte onderzoekt. Hoewel het een hoogtepunt is, kan de herhaling soms wat eentonig aanvoelen. (8)

Chewing Gum Weekend
Een nummer dat thema’s van autonomie en vervreemding verkent. Muzikaal blijft het echter minder onderscheidend en wordt het herhalend. (6,5)

(No One) Not Even the Rain
De afsluiter is melodieus en poëtisch, maar mist muzikaal spanning. De tekst over isolatie en wanhoop geeft het wel emotionele diepgang. (7)

Conclusie en aanbeveling
Between 10th and 11th laat zien hoe The Charlatans zich na hun debuut verder ontwikkelden. Hoewel sommige nummers vlak blijven, zijn er genoeg hoogtepunten zoals Page One en The End of Everything. Het album richt zich op introspectieve thema’s en een donkere sfeer, ideaal voor liefhebbers van alternatieve rock met een melancholische ondertoon. Fans van bands zoals The Stone Roses of The Verve zullen zeker elementen herkennen en waarderen.

Waardering: 7,2