Deaf Center - Pale Ravine (2005)

Dit is een schoonheid van een plaat. voor liefhebbers van murcof, max richter, rachel's, marsen jules verplichte kost.

helemaal mee eens.

Voor een mooie combi van electronica met klassieke muziek is dit misschien wel het mooiste voorbeeld. Inderdaad denk aan murcof, maar dan vrijwel beatloos.

mooi 5

Echte wintermuziek. Heel mooi in de kou, op de fiets, tussen ijs en sneeuw. Erg meeslepend, electronica en 'klassiek' vullen elkaar zelden zo knap aan.

Ik denk dat ik hier nodig naar op zoek moet

Meestal is het de prachtige hoes die me doet besluiten het album te draaien. Om vervolgens al luisterend steeds weer te concluderen hoe mooi dit album eigenlijk is. Een van mijn favorieten voor tijdens het studeren.

Ze komen voor een optreden naar Duitsland op het jaarlijkse Lab30 festival in November. Dit is voor mij al een goede reden om dit jaar weer te gaan. Al zijn er ook genoeg andere redenen.

Muziek die zowel warm als winters klinkt. Dat lijkt onmogelijk, maar Deaf center bewijst dat het kan. Dit is, op een enkel nummer dat wat anoniem voorbij glijdt, een prachtige collectie pastorale en gloedvolle klanktapijten. 4*.

Wat een schoonheid, dit plaatje. Een aantal luisterbeurten verder, een halfje erbij --> 4.5.

Ik meen dat ik Sietse mag bedanken voor de tip. Bij dezen!

ik had de mp3s al een tijdje maar de plaat van de week binnen gehad. wat een sfeermuziek! Een nummer als Thread is schitterend en hoewel de rest van de cd een beetje dreigt voort te kabbelen ben ik er zéér tevreden mee. Muziek om jezelf in te verliezen.

3,5* met uizicht op 4 en misschien in de toekomst wel meer

Voor mij hoeft die klassieke input niet echt. Ook hier weer vind ik het vaak goedkoop klinken. White Lake bijvoorbeeld vind ik helemaal niks.

Jammer, want tracks als Weir en vooral Thread zijn ongelofelijk prachtig. Beetje een teleurstelling, omdat de melodieuze ambient hier vaak wat ondergesneeuwd wordt en ik na het tweede nummer erg veel verwachtte van dit album. Komt er niet helemaal uit jammer genoeg. Blijft heel het album door balanceren tussen geweldig en goedkoop, waarbij ik op 3* uitkom. Gemiste kans vind ik.

Thread is inderdaad het beste nummer van de plaat. Er zijn ook een aantal tracks die gewoon voorbij gaan zonder dat je er echt op gelet hebt. White lake kreeg ik wel weer de rillingen van over me rug, verder zijn Stone Beacon en Weir ook goede tracks.

Erg mooie combi klassiek - electro , ik vind dit in tegenstelling tot Onderhond vaak erg effectief en logisch werken , zeker geen kitch.Dit album brengt je tot rust , maar dat is ook alweer het dubbelzijdige van dit album. Om een of andere duistere reden viel ik steeds in slaap naar het einde toe van dit album , is zowel wat positief als negatief. Hoe dan ook erg sterke sfeermuziek.

Naar aanleiding van de overwegend positieve reacties heb ik deze -mij volstrekt onbekende- release maar eens in huis gehaald. MuMe is er immers om nieuwe dingen te ontdekken.

Echter, na twee luisterbeurten moet ik bekennen dat ik het vooral met Onderhond eens ben. Mij ontgaat wat er nu zo speciaal is aan deze release. Aanzwellende en wegebbende electronische klanken gemengd met klassieke motiefjes kennen we toch al een tijdje (daar was In The Nursery al mee in de weer) en de manier waarop dat hier gedaan wordt onderscheidt zich nauwelijks. Of het zouden de toegevoegde field sounds moeten zijn, die brengen nog wel eens wat spanning met zich mee. Vooral de pianoloopjes vind ik werkelijk saai.

Mij komt het over als een soort easy listening voor goths. Niet echt slecht, maar wat vrijblijvend allemaal. Het spoelt mij voorbij terwijl ik me afvraag wat ik nog meer zou kunnen draaien op deze zondagmiddag...

(...nummer 2 in de toplijst van Noorwegen ... daar worden Biosphere en Supersilent toch echt een beetje miskend imho...)

Hoera, ik ben een goth die van easy listening houdt!

ja dat was wel wat chargerend.
maar aan de andere kant ... zet het eens op aan het eind van een vleermuizenfeest.
wat denk je, zou het beroering geven ?

Bij deze Deaf Center heb ik soms wel eens het idee dat het wat plastic klinkt. In gedachten dan, want als ik m dan weer opzet ben ik weer verkocht

Mja ik moet mij aansluiten bij dix en Onderhond. Als ik hier naar luister, zitten er op zich hele mooie stukken tussen, maar zodra ik ook maar heel even iets anders doe, heb ik niet eens door dat ik überhaupt naar muziek luister. 3*

Dat is de kracht van ambient, het kan totaal in de omgeving opgaan terwijl het ook heel erg aanwezig kan zijn als je er juist wel mee bezig bent (ik begin mijzelf deze nacht te herhalen)

Gelukkig is de nacht voorbij

Waar het deze Pale Ravine betreft ... ik heb 'm later nog meer dan eens opgezet, omdat - inderdaad- het als ambient goed in de omgeving opgaat. Niet chargerend bedoeld, maar het spoelt makkelijk voorbij en stoort geen moment. Ik kan echter niet zeggen dat de plaat uitnodigd tot geconcentreerd luisteren. Is het dan goeie ambient, of is het niets bizonders ?

tsja, dat kan natuurlijk dat het je niet uitnodigd om verder te luisteren.
Heb ik wel. Ik vind het heel mooi zelfs om geconcentreerd naar deze plaat te luisteren.

Dat is gewoon de kracht van muziek. Hoeft geen ambient te zijn, zoiets kan ik ook met een breakcore of gabber plaatje hebben.

Heb deze nog een keer geluisterd. Blijft altijd even schrikken. Het begin is erg mooi en dan vraag je je af waarom je zo laag gestemd hebt. Maar naarmate de plaat vordert wordt het mij echt te melig en kitscherig. En dan haak ik toch af jammer genoeg.

3.0* blijven staan.

Op basis van hoge scores en jubelverhalen hier dit album binnen gehaald. Ik heb nu verschillende luisterbeurten er op zitten en ik ben niet zo enthousiast. Er zitten schitterende dingen tussen, maar die galmende plastic strings zijn zo kitsch dat het mij tegen begint te staan. Hetzelfde probleem als met sommige Eluvium-dingen; ik wil graag organische ambientklanken.

Herfst = Pale Ravine

Dit album van het Noorse Deaf Center is voor mij het symbool voor het seizoen waarin we ons nu bevinden. De muziek op het schijfje klinkt kil en afstandelijk (als de temperatuur en de grijze lucht), maar haar gevoelens zijn wel degelijk warm (als de kleuren van de bladeren). Voor een gemiddelde herfstwandeling zou ik me geen beter album kunnen voorstellen.

Deze plaat kent geen mindere momenten. Daar komt nog bij dat het geluid dat ze voortbrengt erg veelzijdig is. De klassieke elementen staan of in dienst van de muziek, of nemen de hoofdrol op zich. Zo'n nummer is bijvoorbeeld het prachtige White Lake draaiend om eenzelfde piano loop, waaromheen gevarieerd wordt met verscheidende klassieke en elektronische elementen. In een nummer als Weir zorgen de violen juist voor een ambient-achtig effect. Naar het einde toe wordt de plaat steeds spannender en donkerder en wordt er inmiddels zelfs gebruik gemaakt van verscheidene field-recordings, waarna Eloy deze plaat op een rustgevende en frivole manier afsluit.

Er zijn betere platen te bedenken voor een draaibeurt in dit seizoen, maar toch is Pale Ravine voor mij hét herfstalbum. Nog even de dagen wat donkerder laten worden en de bladeren iets meer laten veranderen van kleur en dan zal dit album overuren maken in de parken in de buurt.

Die clip van White Lake zegt eigenlijk alles.

welke clip?

Die clip die hierboven staat, al dan niet, niet officieel

Is de cd nog ergens verkrijgbaar?

vast wel
Heb je uberhaupt zelf al gezocht?

Bijv. hier

Nou en of ik het geprobeerd heb! Met bovenstaande site ben ik niet bekend, ziet er ook een beetje pauper uit, toch besteld, ben benieuwd hoe lang ik moet wachten.