Deep Purple - Rapture of the Deep (2005)

In mijn gedachte was dit album beter dan het Bananas album hier voor, maar nu ik ze alle 2 vlak achter elkaar heb geluisterd moet ik zeggen dat ze toch wel ver gelijk zijn met in het voordeel Bananas.
Grappig hoe een mening over de jaren zo kan veranderen.

Money Talks & Girls Like that zijn aardige nummertjes maar zijn voor mij tegelijkertijd nummers die me voor de rest weinig doen.
Wrong Man heeft gelukkig een lekkere catchy rock gitaar riff en een simpele maar doeltreffende lyric, ook niet een bijster bijzonder nummer maar toch al beter dan de eerste 2.

Het titelnummer was weer een stap verder in de goede richting en gelukkig sluit de ballad Clearly Quite Absurd hier heerlijk op aan.
Het beste nummer van deze cd vind ik Don't Let Go, heerlijke relaxte gitaar riff en het geeft me echt een feel good feeling mee.

Back to Back & Kiss Tomorrow Goodbye zijn beide weer geslaagde rocknummertjes maar hoogstaande Purple nummers vind ik het niet.
Junkyard Blues daarentegen vind ik naast Don't Let Go tot de 2 beste nummers van dit album behoren, wat heeft Gillan toch een fijne stem voor blues gerelateerde nummers en natuurlijk is het instrumentale gedeelte hemels en op en top Purple!

MTV is geen verschrikkelijk nummer maar na een aantal betere nummers toch weer een hele grote stap terug.
Before Time Began vind ik vooral het instrumentale gedeelte erg gaaf en het middenstuk waar Gillan even een mooie uithaal maakt.

Kortom: zeker niet beter dan Bananas maar als nog een fijn albumpje.
Beste nummers: Don't Let Go, Junkyard Blues en in iets mindere mate Rapture of the Deep.

Zelfde stem als Bananas: 3,5*

Laatst op cd gekocht, maar kende het album van streaming toen ik in 2014 hun discografie met gitarist Steve Morse beluisterde. Dit voor een compilatie-cd die ik samenstelde voor onderweg. Enkele nummers behoorden al tot mijn favorieten, maar regelmatig draaien leverden er meer op. Ondertussen hierboven alle berichten gelezen.
Leuk om te zien hoe vanaf het begin van MuMe zowel internet als de site zijn gegroeid. Zo werd er in 2005 gevraagd of Joe Satriani echt in Deep Purple heeft gespeeld. Nu is dit soort informatie makkelijk beschikbaar. Ook lees ik over de tweedeling, waarbij menig fan van Purples gloriejaren weinig met dit Purple met Steve Morse en Don Airey kan.

Uiteraard is het Purple van 2005 anders dan toen, ik heb er echter wel wat mee. Op Rapture of the Deep is de onstuimigheid van de jaren '70 verdwenen, waarbij Ian Gillan niet meer op de tongen van zijn longen krijst.
Instant favorieten waren in 2014 het titelnummer, Clearly Quite Absurd met zijn prachtige stijgende akkoordenlijnen en toetsensolo en het fascinerende Before Time Again, de laatste twee opvallend genoeg de rustiger tracks van deze schijf.
Inmiddels ook geland zijn de steviger nummers Money Talks, Wrong Man en Kiss Tomorrow Goodbye met z'n lekkere intro op Paices toms. Zeker met de tekst en solo's erbij is MTV eveneens gegroeid, met Gillans gemopper op classic rock radio, MTV en de verwijzing naar Smoke on the Water, inclusief de verkeerd gebruikte achternamen Grover en Gillian die hij kennelijk hoorde noemen.

De andere nummers doen me nog steeds weinig. Wat niet wegneemt dat de band ook daarin sterk speelt en lekkere solootjes voorbijkomen. Een groove als in Back to Back klinkt onmiskenbaar als Deep Purple, maar de melodie heeft het niet en de rock van Junkyard Blues is me te vrijblijvend. Al met al een krappe 8 voor Rapture of the Deep.