Simon & Garfunkel - Wednesday Morning, 3 A.M. (1964)

Ik heb dit album leren kennen nadat ik "Simon & Garfunkel - The Collection" heb gekocht (met alle albums + het live-concert in 1981 in mooie, kleine lp-hoesjes).

Vooral protestlied "He Was My Brother" (over de Vietnam-oorlog) vind ik prachtig... Heerlijk, die samenzang. Ook "Bleecker Street" vind ik erg mooi.

Ik vind dit zeker géén slecht album van S&G, vergeet niet dat hier ook "The Sound of Silence" en een cover van "The Times They're A-Changing" van Bob Dylan.

Jammer is echter wel het zuinige gebruik van de verschillende instrumenten, dit in tegenstelling tot het album "Like a Bridge over Troubled Water", wat dan weer heerlijk dicht in de buurt komt van een 'luisteravontuur' door de grote hoeveelheid verschillende instrumenten. Vaak krijg ik op dit album het gevoel dat veel nummers vrijwel hetzelfde zijn, bijna elk nummer bestaat uit slechts zang en gitaar.

Afgezien van "He Was My Brother", dat duidelijk een politieke boodschap bevat, lijkt de rest van de liedjes niet met passie gespeeld. De geloofwaardigheid heeft vooral ernstig te lijden onder het overduidelijk geacteerd vrolijke "Go Tell It on the Mountain". "Benedictus" en "You Can Tell the World" zijn daarnaast niet bepaald prijsnummers, waardoor dit album toch niet de status krijgt van favoriet S&G-album van mij.

Het album "Wednesday Morning, 3 A.M.", dat overigens uit 1963 komt en niet uit 1964, is volgens mij een 'groei-album'. Het is aardig om te luisteren als je alleen de hits kent van S&G, maar er is zéker beter werk te vinden van dit vrolijke duo.

Geen onaardig debuut van Simon & Garfunkel. Het opent lekker met het energieke You Can Tell The World en gaat vervolgens verder met over het algemeen vrij plezierige folkrock. Zelf ben ik geen uitgesproken liefhebber van singer/songwriter, maar Paul en Art beschikken over prachtige stemmen die samen bijna engelachtig worden. Sound Of Silence is uiteraard de kraker hier. Een prachtig lied waar ik eigenlijk nooit genoeg van krijg.

Toch staan er op dit album een aantal songs die te ingetogen zijn. Liedjes waar niet naar een climax gewerkt wordt. Sommige covers storen me weer door de teksten, zoals Go Tell It On The Mountain. Vraag me af of de heren er zelf voor gekozen hebben, want het enthousiasme spat er niet bepaald af bij het zingen van "Jesus Christ Is Born".

Simon & Garfunkel. Voor mij onlosmakelijk verbonden met The Sound Of Silence (bij wie niet?), wat nog steeds een van de mooiste songs ooit is voor mij. Ik wist alleen niet dat er een meer uitgeklede variant bestond die vanzelfsprekend ook nog steeds wonderschoon is (maar toch net ietsjes minder dan de versie met extra instrumentatie).

Het debuut is niet briljant, maar toont wel op uitstekende wijze de vocale capaciteiten van beide heren. Vooral Sparrow is een prachtige track die me kippenvel geeft. Tegen het einde vind ik echter dat er met Go Tell It On The Mountain echt een mindere song wordt gespeeld en merk ik dat ik toch een beetje snak naar wat meer afwisseling. De Dylan-cover is echter wel weer wonderschoon en ik heb absoluut van dit album genoten. Een kleine 4 sterren zijn dan ook zeker op zijn plaats!

Prachtig folk album. Het nummer "sparrow" is vrij onbekend maar echt fantastisch.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Dit debuutalbum deed destijds helemaal niets. Is ook best te horen, want nummers zoals bijvoorbeeld. You Can Tell the World, Benedictus en Go Tell It on the Mountain zijn natuurlijk ook niet echt geweldig. Maar wel is duidelijk te horen dat Simon het talent had om echt goede songs te schrijven. Want al zijn songs zijn allemaal een stuk beter dan de covers (ja, ja, ook die van Dylan). Met als uitschieters natuurlijk The Sounds of Silence, Bleecker Street, Sparrow en het titelnummer.

Hoe dan ook: het album deed niets en Paul Simon vertrok daarom teleurgesteld naar Londen om daar in het daar florerende folkcircuit (met collega's als Al Stewart en Ralph McTell) op te treden. Totdat ze in de USA The Sounds of Silence van wat andere instrumenten hadden voorzien en het in de Amerikaanse hitlijsten omhoog schoot. Iemand belde Paul en die vertrok hals over kop terug naar de States. En "the Rest is History".

prima debuutalbum van dit legendarische duo met merendeels prachtige akoestische folk liedjes waarop hun fraaie samenzang en harmonieën al volop te horen zijn.

5 originals van Paul Simon (3,4,6,7 en 12), 2 traditionals "Peggy-O" en "Go Tell It on the Mountain" aangevuld met covers van folkies uit die tijd, "You Can Tell the World" (Bob Camp/Don Gibson), "Last Night I Had the Strangest Dream" (Ed McCurdy), "The Sun Is Burning" van de Engelse folkie Ian Campbell, de vader van Ali, Robin en Duncan Campbell (UB40) en een cover van de man uit Minnesota.

niet toevalligerwijs steken de songs van Paul Simon zelf er bovenuit, wat best bijzonder te noemen is als je bedenkt dat Paul Simon rond de 21 jaar oud was toen hij deze songs schreef. de covers van Ed McCurdy en Ian Campbell spreken mij het meest aan.

"The Sound of Silence" en "He Was My Brother" zouden een jaar later eveneens verschijnen op zijn historisch gezien eerste solo album "The Paul Simon Songbook" (1965).

Album werd geproduceerd door Tom Wilson

om dit album in de tijdgeest van de eind jaren 50/begin jaren 60 te plaatsen, hierbij een (deel) citaat uit de liner notes (Bud Scoppa, February 2001)

"The notion that the Baby Boomers can stake the first claim on rock & roll is a fiction. We were propelled into puberty by Elvis, Little Richard, and Jerry Lee Lewis, whose lascivious invocations toyed with taboos as they enlivened seventh grade games of Spin the Bottle. American Bandstand required viewing when we got home from school every day, fed us seemingly endless supply of exotic new stuff - Jackie Wilson, the Chantels, Dion & the Belmonts, the Bristol Stomp, the Stroll.

When the Everly Brothers came along in '57, we had no choice but to harmonize along with "Cathy's Clown". With the sixties came JFK and the SAT's, as we pondered our futures in the onrushing real world. It was a more studied, restrained time at first, with the soundtrack provided by the Kingston Trio, Peter, Paul & Mary, the Brothers Four and the Highwaymen, we donned striped shirts, picked up acoustic guitars, and earnestly mimicked "If I Had A Hammer" and "Michael Row The Boat Ashore". Like so many other harmony-enthralled youngsters, they'd cut their teeth on the Everlys, with their compelling merger of cool-cat energy and Appalachian balladry. Remarkably, they'd broken into the Top 50 as 15-year olds in 1957 with their Everlys knockoff "Hey, Schoolgirl". Tom and Jerry, as they then called themselves, even lip-synched the song on Bandstand, but nothing more came of that inititial foray into the pop mainstream.

After a live audition, Simon & Garfunkel scored a record deal, courtesy of Columbia Records staff producer Tom Wilson, who'd previously been given the assignment of recording the upstart folkie Bob Dylan, with encouraging critical results. Wilson heard something in Simon's overtly poetic songs and Garfunkel's keening tenor that led him to believe this duo could serve as a New York intellectual complement to the mythopoetic ramblings of their fellow tribesman from Minnesota. As it turned out, Wilson was right, but acclaim was still a year, and an album, away"

de rest is geschiedenis