Roine Stolt - Wall Street Voodoo (2005)

Roine Stolt samen met Neal Morse.

Ze hebben het er maar druk mee. Dit is weer zo'n dubbelcd met veel te veel materiaal.

Maar met name nummer 1 van disc 1, blijft lekker hangen. Fijne psychedelische rock.
En natuurlijk heel veel blues. Want dat was de insteek. Veel gitaarsolo's, slidegitaarsolo's. Het smaakt mij in ieder geval enorm.

Voor de Flower Kings mag je me midden van de nacht wakker maken, en Stolts eerdere soloplaat The flower king (1994) ligt geheel in de lijn van die groep, maar Wall Street voodoo is wel even wat anders. Tekstueel een aanklacht tegen kapitalisme en afstomping, muzikaal duidelijk geënt op de blues en de bluesrock, maar dan helaas in een variant die wat mij betreft flink door de ondergrens zakt. Melodisch gebeurt er vaak heel weinig, met veel coupletten waarin elke regel dezelfde lijn volgt, maar wat nog veel erger is is dat Stolt zichzelf veel te veel ruimte geeft, met ellenlange wah-wah-gitaarsolo's die vaak nergens naar toe gaan en nummers die maar geen einde lijken te krijgen. De vervelende funk van Everybody is trying to sell you something, de stuurloze gitaarsolo van The unwanted, de laatste vijf minuten van het slotnummer waarbij ik bijna in slaap val – nee, de opzet van dit album kan wel op mijn sympathie rekenen, maar de uitwerking is taai en saai. Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen, maar juist de nummers met de sturende en structurerende inbreng van Neal Morse vormen de hoogtepunten van dit album, zoals Head above water (heerlijke Hammond-solo) en Remember (perfect pop/rock-nummer). De rest van de plaat bevat voor mij teveel middelmatigs, met flauwe melodieën, te weinig afwisseling van andere instrumenten en vooral veel en veel te veel wah-wah-gitaarsolo's.