AC/DC - Stiff Upper Lip (2000)

Eindelijk weer eens een sterke AC/DC plaat en misschien wel de beste sinds Back in Black uit 1980,tevens de eerste met zanger Brain Johnson.Om helemaal zeker te zijn zou ik AC/DC - For Those About to Rock (1981) en AC/DC - The Razors Edge (1990) nog eens moeten terughoren want die zijn in mijn herinnering ook best sterk.Dat geldt overigens ook voor de laatste twee albums,die ik helemaal niet ken.
Het eerste wat me opvalt aan Stiff Upper Lip (flauwe titel) is de heerlijke productie die nergens geforceerd overkomt en waar zowel de gitaren als de drums prima naar voren komen.En zanger Brain Johnson die op sommige platen hiervoor niet al te sterk vond levert hier één van zijn betere prestaties bij AC/DC.
Daarmee zijn de verrassingen ook wel op want het songmateriaal klinkt best lekker maar ook erg vertrouwd.Al vind ik de,niet al te grote verschuiving van de sound richting de Blues dan weer wel een positieve ontwikkeling.
House of Jazz,Safe in New York City,Can't Stop Rock 'N' Roll,de titelsong en Satellite Blues zijn hier de beste nummers en ook vind ik de band een stuk meer geïnspireerd spelen als op de vorige albums.
Dat alles levert een uiterst aangenaam AC/DC album op.

Zoals ik reeds eerder bij een album aanhaalde (weet niet meer welk), vind ik de studioplaten die AC/DC na de eeuwwisseling uitbracht, meer dan oké. Wat dit album betreft, dringt een nuance zich wel op; hoewel de plaat op 29 februari 2000 (een schrikkeldag!) werd gereleased, dateren de opnames uiteraard reeds van het vorige millennium. In de zomer van 1997 begonnen de gebroeders Young reeds aan het schrijven van nieuwe songs, en in 1998 was het merendeel daarvan afgewerkt. De producer die ze hadden aangesteld voor deze nieuwe plaat, Bruce Fairbarn, overleed echter in 1999, waardoor de jongens zich moesten wenden tot oudgediende annex oudere broer George Young.

Het resultaat mag wel gezien - of eerder: gehoord - worden; Stiff Upper Lip trapt meteen af met een knaller van formaat, misschien wel hun beste song van de laatste 20 jaar. Daarmee is de koek echter lang niet op; ook songs als Sattellite Blues, House of Jazz en Can't Stand Still weten hoge ogen te gooien. Daarnaast worden de oude bronnen, met in de eerste plaats een fikse brok blues, weer driftig aangeboord, wat het geheel een mooi authentiek karakter geeft.

De hoes is een beetje over-the-top, maar wel iconisch; een triomfalistische Angus Young op een sokkel. Dat verdient de gitarist die verantwoordelijk is voor meerdere killer riffs wel.

3,5 sterren

Zoals al meer opgemerkt, een dikke bluesy laag over deze AC/DC. Relatief veel nummers die wat trager zijn, niet de plaat met het meeste vuur. En zoals (bijna) altijd een mix van sterke en wat oninteressantere nummers.

Zoals vaker gaat AC/DC ijzersterk van start met de eerste twee nummers. Andere hoogtepunten zijn Safe in New York City en het dansbare Can't Stand Still. De laatste paar nummers zijn wat inwisselbaar.

Een nieuw millennium en al in februari 2000 een nieuwe AC/DC. Opvallend in de aanloop naar Stiff Upper Lip was de wisseling van producer: Bruce Fairbairn van The Razors Edge was de beoogde knoppenman, maar overleed onverwacht. Zo kwam de groep weer eens terecht bij George Young, de oudste broer van Malcolm en Angus. Deze keer zonder Harry Vanda, werd Canadees Mike Fraser van AC/DC's vorige album Ballbreaker, diens assistent.
De droge en toch warme productie van Young en Fraser is passend bij de muziek, sterker dan voorheen gedrenkt in de blues. In 2000 was de cd oppermachtig (jammer met deze hoes!), toch verscheen Stiff Upper Lip tegelijkertijd ook op vinyl. De cd kwam je overal tegen, tot benzinestations toe, wat iets zegt over de status die de groep had opgebouwd.

Ik leerde er meteen een nieuwe uitdrukking bij. Stiff Upper Lip oftewel het stug doorgaan ondanks tegenslag. Nooit was de start van een plaat van AC/DC slap en dat geldt ook voor het titellied dat aftrapt met z'n bluesintro, een ijzersterke riff en de sterke zang van Brian Johnson. De blues druipt verder door in Meltdown, net als in het minder pakkende House of Jazz.
Het vrolijke Hold Me Back is vlotter met zijn springende gitaarspel, van het soort dat vaak op For Those About to Rock (1981) klonk. Het stomende Safe in New York City was mijn onmiddellijke favoriet, maar de tekst smaakt anders sinds de aanslagen van 9/11, het jaar erop. Can't Stand Still sluit kant 1 midtempo maar stuwend af.

Op kant 2 zijn het de twee uptempo nummers die pakkend zijn, Satellite Blues en Give It Up. De overige nummers zijn degelijk, langzamer en in een bluessausje gedrenkt. De spanningsboog blijft echter niet gespannen, anders dan AC/DC's werk van eind jaren '77-'79 waar de muziek met alle blues erin naar terugverwijst.