Van Hunt - Van Hunt (2004)

Als je een echte soul-liefhebber bent MOET je deze CD luisteren. Er zit serieus waar geen zwak nummer tussen.

Ben blij verrast dat deze man met een nieuwe cd komt. Vanaf 4 april te koop. De plaat draagt de naam "On the Jungle Floor". Zal hem toevoegen wanneer ik tijd heb.

Heb al een tijdje goede dingen gehoord over deze cd en nadat Reijersen mij deze cd getipt heeft ben ik hem gaan downloaden. Ik heb de cd snel erna gekocht. Prachtige stem, diepgaande teksten, heerlijke composities. Vooral het prachtige 'Precious'. Deze plaat verdient niets minder als 5 sterren

Dust is in ieder geval een super lekker nummer, of de rest ook lekker is moet ik nog achter komen, maar Dust krijgt in ieder geval 5*

Dust is inderdaad wel een leuk nummer

De nieuwe Prince? Nee. Erg Van Hunt. Heerlijk en verrassend cd-tje. Van Hunt zingt soul met een erg funky randje. Zijn stem ligt erg goed in het gehoor en alles klinkt volkomen af. Prachtig album. 4,5 ster waard.

Van Hunt, een artiest die vooral zijn eigen ding doet en alles ook zelf doet. Teksten schrijven, instrumenten inspelen, producere, arangeren, noem maar op of het doet het wel zelf.
Funky soul van de bovenste plank. IJzersterk album waar ik den beginne erg aan moest wennen, maar nu is Van Hunt uigegroeid tot één van mijn favoriete artiesten.

Geen slecht nummer. Goede speellengte van het album. Veel afwisseling. Klassieker in het nu-soul genre. Helaas bij het grote publiek onbekend. Hij wordt vergeleken met Prince, omdat hij bijna alles zelf doet. Zijn stem doet meer denken aan Curtis Mayfield. Niet de meest verkeerde namen om mee geassocieerd te worden.

Nu dan iets uitgebreider (in het kader van mijn nominatie van dit album als SAvdW):
Dust is de knaller waarmee het album begint. Van Hunt mixt hier nadrukkelijk funk, r&b en rock tot een fijn en opzwepend nummer. Er zijn veel kleine details (instrumenten) te horen en het is gewoon een catchy en vrolijk nummer. Goed om keihard te draaien op repeat. Van Hunt zet je overigens wel lichtjes op het verkeerde been met dit nummer, want de rest is een stuk minder uptempo en rockachtig.
Het tweede nummer is al gelijk meer een toonbeeld van de rest van het album: Seconds Of Pleasure. Hier laat Van Hunt horen goed te kunnen zingen. Dit is een beetje een zoet en zwoel nummer zonder dat de glazuur van je tanden af valt. Mooi subtiel gebruik van strings en blazertjes. De gitaar is meer naar de achtergrond verdrongen, maar nog wel lichtjes aanwezig.
Hello, Goodbye is dan weer iets meer funky en uptempo, maar minder opzweperig dan Dust. De gitaar tokkelt funky op de achtergrond en de bass zorgt ervoor dat ik dit nummer erg genietbaar vind. Het refrein zelf is niet echt heel speciaal, maar het is voor mij vooral de aanzet (Tell Me When Will You Decide..) hiertoe wat mij aanspreekt.
Ja, dan zijn we beland bij mijn favoriete nummer op dit album: Down Here In Hell (With You). Vanaf de opening met gitaar ben ik verkocht. Als je denkt dat je de basisbeat al hoort, komt dat fluitje er nog bij. De tekst vind ik erg goed voor een lovesong. Er zijn wederom genoeg subtiele instrumenten te horen zodat je dit nummer echt keer op keer kan opzetten en je focust op een ander aspect. Van Hunt's stem is weer erg goed en het wordt nergens een zwijmelnummer. Het 2e stemgebruik is ook altijd sterk bij Van Hunt. Dit nummer is hier een goed voorbeeld van (maar dat geldt voor meerdere nummers).
What Can I Say (For Millicent) steunt voor een groot gedeelte op pianobegeleiding. Hierdoor kan het een beetje clichématig overkomen, maar het is en blijft een genietbaar nummer. Eenvoudig, maar mooi. Ook hier mooie stringarrangementen op de achtergrond.
Met Anything (To Get Your Attention) gooit Van het weer meer over de funky boeg. Ik vind het nummer goed, maar er had wat meer actie / afwisseling in mogen zitten. Waarschijnlijk vind ik dit het minste nummer van het album, terwijl dit nog zeker een 7 scoort!
Highlights is een lekker funky, uptempo nummer met een leuke gesamplede (?) drumbeat. De vaart zit er lekker in en er die verdwijnt wat mij betreft nergens in dit nummer.
Met Precious is het weer tijd voor een rustig nummer. De strings zijn weer duidelijk hoorbaar in combinatie met het 2e stemgebruik. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die dit een clichèballade vinden, maar ik vind het een erg mooi nummer.
Her December lichtjes uptempo en ik hoor er heel lichte latijnsamerikaanse invloeden in terug. Die combinatie is eigenlijk wel prettig en resulteert in een relaxed nummer.
Hold My Hand is dan eigenlijk ook weer een relaxed nummer. Niet te snel en niet te sloom en helemaal Van Hunt.
Een heel mooi rustig nummer is Who Will Love Me in Winter. Compleet met wah-wah gitaartje (daar ben ik vaak fan van). Op dit nummer is het 2e stemgebruik erg mooi. Ook een leuke tekst.
Met Out Of The Sky sluit Van Hunt zijn debuut erg relaxed en funky af. Weer fijne wah-wah gitaartjes, maar de rest van de instrumenten mogen er ook zijn. De adlibs op het einde van het nummer zijn ook erg lekker.

Het stemgeluid van Curtis Mayfield, de veelzijdigheid van Prince, het gebruik van 2e stemgeluid als Marvin Gaye en toch een geheel eigen stijl. In mijn ogen is Van Hunt één van de beste moderne soul/r&b/funk artiest.

Ik weet nog dat deze uitkwam in dezelfde periode als nieuwe albums van zowel Prince als Lenny Kravitz en in een review (van Focus Knack geloof ik) stond dat, hoewel duidelijk twee grote voorbeelden voor Van Hunt, zijn debuut gewoon keihard beter was dan hun nieuw werk (respectievelijk Musicology en Baptism)! Ik kan er me wel wat bij voorstellen. De twee iconen waren 7 jaar geleden ook al over hun hoogtepunt heen en daar kwam dan deze meneer: young, fresh and new! Hun scheurende gitaren, hun opwindend stemgebruik, hun 'sprankeltje' geilheid, Van Hunt weet er ook wel weg mee, maar kan het bekijken door een nieuwe bril. Het klinkt allemaal net wat hedendaagser, binnen de nieuwe soulbeweging van toen. Toch belangrijk blijft dat hij ook gewoon goeie songs kan schrijven. Hard rockend of zwoel slowend, Van brengt het allebei zeer geloofwaardig! Waarom ik blijf steken op 4* is omdat vanaf Highlights het songmateriaal toch net wat minder wordt. Dat ligt natuurlijk ook aan het erg hoge niveau van eerdere songs als Dust, Seconds of Pleasure en, absoluut prijsbeest van het album, Down Here in Hell (With You)! Benieuwd waar hij nu mee bezig is, want één zwaluw maakt nog geen zomer, en drie steengoeie albums maken zeker nog geen Prince!

Ik vind de 2 laatste nummers stiekem toch ook weer heel erg sterk (al is zijn zang op Out Of The Sky lichtjes onder de maat).

Tja, wanneer er vergelijkingen worden gemaakt met Prince, Curtis Mayfield en Lenny Kravitz dan schept het album dan wel de artiest nogal wat verwachtingen. Ook invloeden van Sly Stone, Stevie Wonder en Marvin Gaye zijn goed hoorbaar. Ondanks de link naar deze grootheden in de soul en rock scène, en dat het album garant staat voor kwaliteit, ben ik niet omver geblazen door hetgeen ik heb gehoord. Muzikaal is het erg verfrissend voor het neo-soul genre, ook anno 2011 is dat nog steeds het geval, maar het gevoel om terug te grijpen naar een album van bijvoorbeeld Prince (Sign ‘o’ the times), of naar één van Lenny Kravitz (Let love rule) is sterker aanwezig dan nog een keertje dit -op zich prima- debuut van Van Hunt op te zetten. Als geheel vind ik het album te weinig "sprankelen" of uitblinken.

Aangename momenten op dit album vind ik Hello goodbye, Anything, Highlights en Down here with you. Vooral de stevige, duidelijk aanwezige bas (en het fluitje in het laatstgenoemde nummer) zorgt voor redelijk aanstekelijke deuntjes; iets wat ik helaas bij de overige nummers mis. Een eenvoudig nummer als What can I say? vind ik bij vlagen ook best genietbaar; vooral vanwege de bescheiden instrumentatie, want op tekstueel gebied is het beduidend minder interessant. Tekstueel is het wat voorspelbaar, gladjes en soms zelfs afgezaagd, de instrumentatie daarentegen vind ik erg subtiel en gedetaileerd (en dus prima). Een doorbraak is er nooit van gekomen en enigszins kan ik wel begrijpen waarom. Hetgeen wat een Prince of een Lenny zo bijzonder maakt(e), hoor ik hier (helaas) niet terug…

Nee, dit is het niet voor mij. Na de positieve reacties hierboven van de mede Soul liefhebbers was ik wel enthousiast om dit album, wat ik gek genoeg nog niet kende, te luisteren. Ik heb het echt een paar keer de kans gegeven, maar ik vind het echt niets bijzonders. Gewoon achtergrond muziek voor mij, niets meer.