Van Hunt - Van Hunt (2004)

Van Hunt, een artiest die vooral zijn eigen ding doet en alles ook zelf doet. Teksten schrijven, instrumenten inspelen, producere, arangeren, noem maar op of het doet het wel zelf.
Funky soul van de bovenste plank. IJzersterk album waar ik den beginne erg aan moest wennen, maar nu is Van Hunt uigegroeid tot één van mijn favoriete artiesten.

Tja, wanneer er vergelijkingen worden gemaakt met Prince, Curtis Mayfield en Lenny Kravitz dan schept het album dan wel de artiest nogal wat verwachtingen. Ook invloeden van Sly Stone, Stevie Wonder en Marvin Gaye zijn goed hoorbaar. Ondanks de link naar deze grootheden in de soul en rock scène, en dat het album garant staat voor kwaliteit, ben ik niet omver geblazen door hetgeen ik heb gehoord. Muzikaal is het erg verfrissend voor het neo-soul genre, ook anno 2011 is dat nog steeds het geval, maar het gevoel om terug te grijpen naar een album van bijvoorbeeld Prince (Sign ‘o’ the times), of naar één van Lenny Kravitz (Let love rule) is sterker aanwezig dan nog een keertje dit -op zich prima- debuut van Van Hunt op te zetten. Als geheel vind ik het album te weinig "sprankelen" of uitblinken.

Aangename momenten op dit album vind ik Hello goodbye, Anything, Highlights en Down here with you. Vooral de stevige, duidelijk aanwezige bas (en het fluitje in het laatstgenoemde nummer) zorgt voor redelijk aanstekelijke deuntjes; iets wat ik helaas bij de overige nummers mis. Een eenvoudig nummer als What can I say? vind ik bij vlagen ook best genietbaar; vooral vanwege de bescheiden instrumentatie, want op tekstueel gebied is het beduidend minder interessant. Tekstueel is het wat voorspelbaar, gladjes en soms zelfs afgezaagd, de instrumentatie daarentegen vind ik erg subtiel en gedetaileerd (en dus prima). Een doorbraak is er nooit van gekomen en enigszins kan ik wel begrijpen waarom. Hetgeen wat een Prince of een Lenny zo bijzonder maakt(e), hoor ik hier (helaas) niet terug…