Renaud - Amoureux de Paname (1975)

Debuutplaat van de dan nog piepjonge Renaud Séchan, dan méér dan ooit protestzanger, links en zeker tegen het etablishment.... muzikaal is het een laveren tussen het chanson en folk, maar dan wel met een stevige rock 'n roll & fuck you attitude... In '75 en daarop volgende jaren wil Renaud zowat de Bob Dylan van Frankrijk zijn, en waarom niet eigenlijk...

"Societe Tu M'Aurais" is een niet mis te verstane: "het kan me allemaal niet schelen/ ik loop niet in de lijn" statement.....

En in "Hexagone" maakt Renaud zich héél erg boos en zet Séchan ook keurig op een rijtje wat er volgens hem allemaal zoal misloopt in la France.

"Camerade Bourgeois" (en het gaat verder met "camerade fils à papa..") behoeft ook geen verder uitleg dacht ik zo....

Maar er zijn ook leuke liedjes zoals "Rita", "Greata".....
Of intrieste liedjes (aanklachten) zoals "Petite Fille des Sombres Rues" en "La Java Sans Joie"....

in '75 is al duidelijk dat deze Renaud Séchan mooie liedjes schrijft met zeer to-the-point en rake teksten. En een weinig later zou ook blijken ho rijk zijn taal eigenlijk wel is, alsook hoe hij met taal zou gaan spelen, als ie zich van het Verlan zou gaan bedienen, maar daarover meer bij een volgende bespreking...

Ja, c-moon, deze vond ik vorige zondag op een rommelmarkt voor géén geld. Klinkt redelijk fantastisch, zoals je zegt een echte Franse Bob Dylan of vroege Boudewijn de Groot. Een artiest die het blijkbaar al lang uitzingt! Fijn plaatje!

Door het programma 'Chansons! ' door Mathijs van Nieuwkerk en Rob Kemps heeft Renaud ook wat meer belangstelling gekregen in Nederland. Dit vooral door Rob Kemps, ik heb zo het idee dat Mathijs wat minder gecharmeerd is van deze volkszanger.
Toen ik mijn Franse vrouw leerde kennen halverwege de jaren 80 moest ze niet zo veel hebben van Renaud. In haar kringen was het meer Brel, Brassens, die intellectueel veel hoger ingeschat werden. Renaud was erg populair bij de werkende jongeren, daar richtte hij zich ook op. Misschien wilde hij wel de Dylan van Frankrijk worden, als protestzanger klopte dat wel, maar taalkundig gaat die vergelijking wel mank. Renaud gebruikte bewust gewoon de straattaal. Ook de vergelijking met Boudewijn de Groot gaat niet helemaal op, de teksten door Lennard Nijgh waren toch vaak redelijk ingewikkeld en vergeet ook niet het hippiegehalte van een aantal albums. Dat is allemaal niet te vinden bij Renaud. Persoonlijk ben ik meer gecharmeerd van Renaud dan mijn vrouw, die het toch nog steeds wat te 'populair' vindt.
Dit eerste album met Renaud wat schalks en meer als vagabond neergezet gaat Renaud verschillende kanten op. Soms wat folk gericht, pop, maar zeker ook de chansonkant komt aan bod.
De teksten zijn maatschappij-kritisch, maar wat wil je ook in 1975. Teksten zijn over het algemeen goed te volgen, voor filosofische beschouwingen of erg poëtische teksten moet je niet bij Renaud zijn. Teksten zijn duidelijk, concreet. Het is wel een sterk debuut vind ik, met hier en daar ook nog een gevoelig lied. Nog een beetje aftastend, maar al snel zou duidelijk worden dat vooral de maatschappij-kritische kant erg aansloeg bij de rebellerende jeugd. Deze cd bij een Easy Cash gevonden, deze is over het algemeen niet makkelijk te vinden. Voor drie euro, dus toch maar mee genomen.
Hexagone is een nummer waar Renaud alle problematiek van Frankrijk en de rest van de wereld even benoemt, maar is wel een mooi nummer.
Renaud zou zich steeds meer ontwikkelen, werd vanzelfsprekend zeer vermogend (past eigenlijk niet bij de inhoud van zijn teksten) en kon alles wat te maken had met de roem van het artiest zijn niet aan met verslaving als gevolg. Toch wel een fenomeen om te volgen, zo totaal anders dan de meeste chansonniers uit die tijd.