Blue Öyster Cult - Some Enchanted Evening (1978)

Tweede live album van de BOC. Kan wat mij betreft niet op tegen hun eerste live album "On Your Feet or On Your Knees", maar dat is dan ook een van mijn top 10 noteringen. Toch zeker nog 3,5 ster waard. "Ladies and Gentleman, here they are, the Amazing Blue Öyster Cult!"

Twee goede nummers en verder niks. Maar die twee zijn dan ook wel erg goed.
Astronomy en Don't fear the reaper. Dat laatste nummer begint wat saai maar wordt steeds leuker. Omgekeerd gebeurt vaker!

Een band moet toch werkelijk middelmatig zijn om zijn bekendste liedje te vernachelen zoals BOC hier doet. En het is geen toeval. Ik ken ook een live-opname van Don't fear the Reaper uit 1976. Het komt van een concertregistratie die pas in 1994 is uitgebracht onder de naam Live 1976. In beide gevallen zingen de heren doodgewoon vals, met name de samenzang. Ja, dat is bijzonder, want Uriah Heep deed dat op Live 1973 veel en veel beter.
Ik zal niet ontkennen dat BOC af en toe bijzonder originele ideeën heeft. Het apocalyptische indstrumentale deel van Reaper is uitstekend.
Astronomy is al beter gedaan, hoewel het evenmin al te veel toevoegt aan de originele studioversie. Al valt het wel weer op dat de eerste keer dat Alan Lanier te horen is hij het loopje ongelijk met de gitaren speelt. Albert Bouchard is een ronduit fantasieloze drummer. Het gitaarspel weet af en toe, maar lang niet altijd te boeien. En waar is het prachtige piano-intro van de studioversie gebleven? Kon Alan Lanier dat niet spelen op het podium of zo?
Godzilla is dikke pret. De band kan het grappige middenstuk van de studioversie niet reproduceren, maar de gitaarlijnen tussen de zang door maken alles meer dan goed.
Op de CD is als bonus oa Born to be Wild te horen. Klinkt alles behalve wild.
Ik ben niet nieuwsgierig naar de rest, want tot nu toe is dit duidelijk onvoldoende. 1978, dat is het jaar dat Rainbow in München voor de TV optrad. Vergelijk en hoor het verschil.

Hmmm, ik geniet wel van deze 'vernacheling'.

In tegenstelling tot de vorige recescenten ben ik zeer enthousiast over dit album omdat ik het gewoon een heerlijk album vind om naar te luisteren. Nu ben ik verder niet erg bekend met het materiaal van deze band en live klinkt het denk ik wat steviger dan op het studiowerk. Astronomy is een van mijn favoriete nummers, een prachtig nummer! Nummers 4 tot 7 zijn heerlijke rocknummers met Don`t Fear The Reaper als bekendste natuurlijk.

Uriah Heep vals zingen op Live 1973 ? Dan heb ik toch een andere uitgave van dat album.

BTW. Some Enchanted Evening is een prima live-album van BOC. De nummers vallen live veel steviger uit dan in de studio. En daar hou ik wel van.Dus kom nou niet met dat BOC de nummers hier vernachelen want dat doen ze juist in de studio. BOC heb ik leren kennen via dit album en On your feet or on your knees. Als je die nummers dan in de studioversie hoort heb je zo iets van: is dit dezelfde BOC? Ja dus..... ik bedoel maar

Some Enchanted Evening plukte ik uit de biebbak vanwege de hoes, ergens begin jaren '80. E.T.I. had ik wellicht eens bij Alfred Lagarde in diens Betonuur gehoord, realiseer ik me nu.
Waarom slechts drie jaar na de livedubbelaar On Your Feet opnieuw een liveplaat werd uitgebracht, weet ik niet. MSG deed in de jaren '80 hetzelfde; wellicht om aan contractverplichtingen te voldoen. Het zou BÖC's bestverkochte album ooit worden.

Soms is het op deze plaat niks, soms juist lekker. De opener begint saaitjes met honkytonkpianorock, maar pakt bij de versnelling alsnog mijn aandacht. E.T.I. is sfeervol en stevig, waarna de band op Astronomy op z'n best klinkt. Dit met wat eigenlijk southern rock is, zij het met een dikke New Yorkse saus overgoten: een sfeervolle start met keyboards, een spannende zanglijn en later een lange gitaarsolo á la Lynyrd Skynyrd.

De B-kant. Als fan van metal/punk beviel Kick out the Jams goed, oorspronkelijk van MC5: fel met een lekkere gitaarsolo.
Godzilla was een livefavoriet, maar niet voor mij met een te hoekige riff, zij het voorzien van lekkere solo's.
De liveversie van Don't Fear the Reaper (je ziet hem op de hoes) is sterk, waarna met de overbodige Animalscover We Gotta Get Out of this Place wordt afgesloten.

Hierboven kom ik een misverstand tegen. M.Nieuweboer bedoelde tien jaar geleden dat Uriah Heep live zuiver zong, in tegenstelling tot BÖC. Maar die twee laten zich moeilijk vergelijken.
De Amerikanen waren geen band van meerstemmige koortjes. Wel hoor ik een in blues gewortelde zangstijl, soms te vlak voor de geboden heavy rock.
En toch weet de band bij vlagen te boeien, namelijk als pakkende zanglijnen en lekkere gitaarsolo's klinken. Daarmee voeg ik vier nummers aan mijn afspeellijst toe.