Blue Öyster Cult - Some Enchanted Evening (1978)

Some Enchanted Evening plukte ik uit de biebbak vanwege de hoes, ergens begin jaren '80. E.T.I. had ik wellicht eens bij Alfred Lagarde in diens Betonuur gehoord, realiseer ik me nu.
Waarom slechts drie jaar na de livedubbelaar On Your Feet opnieuw een liveplaat werd uitgebracht, weet ik niet. MSG deed in de jaren '80 hetzelfde; wellicht om aan contractverplichtingen te voldoen. Het zou BÖC's bestverkochte album ooit worden.

Soms is het op deze plaat niks, soms juist lekker. De opener begint saaitjes met honkytonkpianorock, maar pakt bij de versnelling alsnog mijn aandacht. E.T.I. is sfeervol en stevig, waarna de band op Astronomy op z'n best klinkt. Dit met wat eigenlijk southern rock is, zij het met een dikke New Yorkse saus overgoten: een sfeervolle start met keyboards, een spannende zanglijn en later een lange gitaarsolo á la Lynyrd Skynyrd.

De B-kant. Als fan van metal/punk beviel Kick out the Jams goed, oorspronkelijk van MC5: fel met een lekkere gitaarsolo.
Godzilla was een livefavoriet, maar niet voor mij met een te hoekige riff, zij het voorzien van lekkere solo's.
De liveversie van Don't Fear the Reaper (je ziet hem op de hoes) is sterk, waarna met de overbodige Animalscover We Gotta Get Out of this Place wordt afgesloten.

Hierboven kom ik een misverstand tegen. M.Nieuweboer bedoelde tien jaar geleden dat Uriah Heep live zuiver zong, in tegenstelling tot BÖC. Maar die twee laten zich moeilijk vergelijken.
De Amerikanen waren geen band van meerstemmige koortjes. Wel hoor ik een in blues gewortelde zangstijl, soms te vlak voor de geboden heavy rock.
En toch weet de band bij vlagen te boeien, namelijk als pakkende zanglijnen en lekkere gitaarsolo's klinken. Daarmee voeg ik vier nummers aan mijn afspeellijst toe.