Townes Van Zandt - High, Low and in Between (1972)

Een pak minder dan de platen hiervoor die ik ken.

Het album begint met Two Hands dat mij wel wat verraste. Zo'n nummer was ik niet gewend van Townes en na een x aantal luisterbeurten voelt het nog steeds 'ongemakkelijk' - Jezus, goede gozer hoor (ken de beste man verder ook niet). You Are Not Needed Now is goed gezongen, maar toen begreep ik wat er niet aan schort: de producties. Het overtuigd niet, ook de vocals van Van Zandt weten dat niet te voorkomen - ook hij komt wat onovertuigend over. Gelukkig volgen dan twee parels van nummers: Greensboro Woman en Highway Kind. Prachtige compositie, geweldige zang.. erg mooi. En hoop vervult mijn hart - misschien komt het toch nog goed. Maar helaas.. wat volgt zijn 6 nummers die totaal aan mij voorbij gaan. Het album sluit dat wel af met het prachtige titelnummer, maar dat is toch een gevalletje too little too late.

Kortom; tegengevallen. 3*

Grappig, mij spreekt dit album juist erg aan, fraaie gospel songs als Two Hands en de roerende titelsong maken dit album toch een waardige opvolger voor Delta Momma Blues, doet zeker niet onder voor zijn voorgangers, al heb ik nog geen 5 sterren materiaal gevonden bij onze Townes.

ben 't met social mask eens, de eerdere platen zijn beter. de gezelligheid hier gaat langs me heen en raakt me niet. Ellende is toch de beste kunstvorm!

I got two hands
I wanna clap my hands together
I got two legs
I wanna dance to heavens door
I got one heart
I gonna fill it up with up jesus
And I ain’t gonna think about trouble anymore

En dan die heerlijke gospelsound erbij. Saved van Bob Dylan is er niks bij zou je zeggen. Mensen die Townes nog nooit eerder gehoord hebben zouden denken met een vrolijke christen te maken hebben. Niets is minder waar. De voorgangers van dit album zijn allemaal zeer ingetogen. Daarom is het juist leuk dat hij zich nu eens van een andere kant laat zien. Ook nummers als Blue Ridge Mountains en No Deal zijn lekker opgewekte nummers. Toch blijft zijn ingetogen kant niet achter op dit album. Dat is toch wel zijn beste kant, getuige nummers als Greensboro Woman en de prachtige titelloze afsluiter. Gewoon wederom een ijzersterke plaat van deze veel te vroeg overleden meester van de county-folk.

The Highway Kind is een geweldig nummer. Ik ben het eens met mijn voorgangers dat deze iets minder is dan Townes' eerdere albums. Ik heb geen bezwaar tegen de gospelsound per se, maar bij een nummer als "When He Offers His Hand" wordt het me echt teveel. Maar goed, dat is dan ook het enige echt slechte nunmer hier. Een krappe 3,5.

Mooie plaat van Townes.

Heerlijke sound, lekker vol geproduceerd. (Net als de opvolger).

Dat de gospelsound Townes goed afgaat, dat is hier prima op te horen.
Er verschijnt spontaan een glimlach op mijn gezicht als 'Two Hands' opend.
Akkoord, Townes klinkt hier vrolijk en zijn nummers zijn ingetogen. Totaal anders dan de 'warekost' van de vorige albums. Maar om dit nou zoveel minder te noemen?
'When He Offers His Hand' is inderdaad misschien iets te veel van het goede, maar niet zo dat het erg stoort op het geheel.

Ik denk niet dat dit een plaat is waarmee je moet beginnen als je Townes wil leren kennen, al is deze wel relatief makkelijk te beluisteren. 4*

Aan de liedjes van deze misschien wel grootste Amerikaanse songwriter ligt het niet, maar ik ben wat minder gecharmeerd van de productie. Een spaarzaam, 'vintage' geluid past toch het beste bij Townes. Wellicht een poging wat mee te liften op de populariteit van de country-rock rond deze tijd. Al met al wel een bovengemiddeld album, maar het had nog iets beter kunnen zijn.

'Mr. Mudd and Mr. Gold' vind ik wel één van zijn sterkste songs. Lekker met zo'n Dylanesque beatnikdrive.

Vanwaar eigenlijk die ietwat religieuze inslag? Los van het feit dat Townes zich zo nu en dan als een Lazarus gedroeg, zie ik eigenlijk geen verband.

Voor zover ik weet was daar geen specifieke reden voor. Townes hield gewoon van Jezus? Twee jaar later tijdens de 7 Come 11 sessies schreef hij ook nog het erg vrolijke 'Upon My Soul.'

Misschien een tikkie minder scherp en verfijnd dan z'n voorgangers, maar deze combi van gospel, singer/songwriter en country mag er weer zijn hoor. De man is een ambachtelijke songsmid en die kwaliteit houdt 'm altijd overeind. Ik vind het weer mooi.

Over de hele linie inderdaad wel een tikkeltje minder dan de vorige 3. Toch 4 sterren omdat hier weer een handvol van zijn meest fantastische songs op staan: het intieme You Are Not Needed Now, het mooie Highway Kind, het grappige No Deal, het mooie titelnummer, het verhalende Mr. Mudd and Mr. Gold en het absolute prijsnummer To Live Is to Fly. Ik neem mijn pet af voor Townes en buig diep.

Laat u niet in de luren leggen dames en heren!

Tot een week of twee geleden had ik hetzelfde kunnen schrijven als de users hierboven. Maar nu niet meer!

De afgelopen twee weken heeft deze plaat onafgebroken in mijn (auto)speler gezeten en dat heeft gezorgd voor een flinke opwaardering van mijn kant. Op het eerste gehoor lijkt dit album inderdaad iets minder dan zijn voorgangers. Waar dat door komt? De andere invalshoek wellicht of de variatie aan genres (gospel, blues, folk, country en bluegrass op één album!). Wie het weet mag het zeggen. Hoe dan ook, dit album heeft wellicht iets meer tijd nodig dan zijn voorgangers om zijn schoonheid prijs te geven. Maar als je het die kans gunt, dan zal het je niet teleur stellen. You Are Not Needed Now, Highway Kind en High, Low and In Between zijn wonderschoon, terwijl Two Hands, No Deal en Blue Ridge Mountains zorgen voor de broodnodige luchtigheid. Tel daar het fenomenale Mr. Mudd and Mr. Gold (een Griekse tragedie verpakt als liedje over kaarten) bij op en je hebt een vierde fenomenale Townes' plaat op rij.