Townes Van Zandt - No Deeper Blue (1995)

Na jaren kwam er nog eens een plaat met nieuwe nummers van Van Zandt op de markt. De productie zit goed, de muzikanten spelen goed en Townes is in topvorm met zijn songwriting. Zijn stem klinkt iets ouder en sommige klanken blijven minder lang hangen maar het blijft ontegensprekelijk Townes Van Zandt.

Persoonlijk vind ik dit 1 van zijn allerbeste platen met genoeg variatie, iets wat de vroegere platen niet altijd hadden.

Ik had deze laatst 2e hands in de winkel staan..
een gesigneerd exemplaar van het concert in Nighttown... voor 7,50 gingie weg.,. zonde!

Schreef hij terwijl ik zijn 2 beste albums (Townes van Zandt en Delta Momma Blues) aan het draaien ben. Als ik die koper nou was geweest. Ik zou in Emmen en wijde omtrek niet eens een winkel weten waar 2e hands CD's te vinden zijn en dan kom jij even met dit verhaal. Ik heb dit album nog altijd niet in bezit en dat doet pijn. Een van zijn laatste wapenfeiten. Dat is te horen, zijn stem was af en hijzelf ook. Het sluit het boek Van Zandt eigenlijk ook wel mooi af. Het is nu 2012. Een jaar waarin de ene na de andere grootheid van weleer met nieuw werk komt. Ik moet er niet aan denken hoe Townes nu had geklonken met zijn gezuip.

Dit album heeft een paar mooie nummers in het begin - A song for, The Hole en Marie - Townes op zijn best. Helaas zwakt het later af naar nummers die weinig bijzonder zijn. Alleen aanschaffen als je alle oude albums al hebt en geen genoeg krijgt van TvZ.

Ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk ben van dit album, dat eigenlijk toch een beetje uit het niets kwam zo in 1995.
Het vorige studio album van Townes kwam al weer uit 1987, en daar zit dus al weer zo'n 8 jaar tussen. Maar de periode van stilte was eigenlijk al veel grooter, aangezien de laatste reeks albums uit 1978 en eerder komt.
Het ging niet al te best met Townes, om daar zacht over te spreken.
Dat hoor je op deze plaat eigenlijk goed terug, de stem is wat stomp geworden en heeft flink wat moeten inboeten aan bereik.

De eerste vier tracks zijn fenomenaal en duister. 'The Hole' heb ik aangevinkt als favoriet, wat een nummer! Prima nummer voor in een thriller.
Daarna wordt het wat lichter, en dat komt eigenlijk door het rock nummer 'Goin Down to Memphis'.
'Katie Belle' vind ik ook een mooi nummer, maar de live versie van 'Together at the Bluebird'(Met Steve Earle en Guy Clark) vind ik een stuk sterker.
'Lover's Lullaby' is een soort van 'Black Muddy River' van de Grateful Dead(Jerry Garcia), je voelt gewoon dat het nooit meer lang kan duren. De melancholie en stem.. man o man, wat een gemis.

De nummers zijn allemaal aangekleed maar niet té aangekleed, de instrumentatie staat in dienst van de nummers. Townes alleen met zijn akoestische gitaar behoort tot een ver verleden.

Ik sta te kijken van het gemiddelde, ik snap het deels wel maar aan de andere kant valt het wat laag uit voor mij idee. Boven genoemde factoren zouden ervoor kunnen zorgen dat men de plaat minder kan waarderen dan ouder werk, maar voor mij is het ook wel een plus.

Ik twijfel tussen 4 of 4,5. Ik geef het dan de voordeel van de twijfel.


Gone Too Long, inderdaad..

Voor de liefhebber van Townes Van Zandt is dit eigenlijk een onmisbaar album. Het begint voor mij eigenlijk al bij het eerste nummer, dat hakt er gelijk in. Weliswaar staan er ook een paar minder indringende songs op, maar dan kun je even bijkomen als het je te veel aangrijpt. En dat doet het bij mij. Ik lees de teksten die in de inlay staan, en je voelt dat Townes de balans opmaakt, en dat stemt niet vrolijk. De gesleten stem van Townes vind ik eigenlijk niet storend, en hier en daar zelfs mooi.
De gevarieerde instrumentatie vind ik ook een pluspunt. Ik verveel me geen moment met dit album, dat ik bij het ordenen van mijn cd-kast weer in handen kreeg, vervolgens terughoorde, en al weer diverse malen gedraaid heb.

Als je ziet dat Townes van Zandt's eerste platen best wel veel stemmen hebben en ook nog eens met een respectabel gemiddelde, dan is het toch vreemd dat er zo weinig mensen op onderzoek zijn uitgegaan naar zijn laatste album. Want dit is inderdaad een prachtig album,dat ik net even iets hoger inschat dan Flyin' Shoes. De stem van Van Zandt nadert net als hijzelf het einde. Daardoor krijgen vooral de eerste 4 nummers net dat beetje extra. Maar er zitten ook vrolijke liedjes tussen, waardoor dit een prachtig uitgebalanceerd album is geworden. Geen enkele reden in ieder geval, om dit album links te laten liggen.

Als ik voor mezelf spreek, vind ik Townes weliswaar één van de allerbeste singer-songwriters ooit, maar hij is bij lange na niet zo veelzijdig als Gene Clark, Joni Mitchell of Neil Young.

Na één plaat wil ik meer, daarna wil ik nog meer, maar het houdt een keer op. Op een gegeven moment hoef ik niet nog meer van hetzelfde, ongeacht de kwaliteit. Townes gaat op een gegeven moment Townes doen en dat had hij allang geperfectioneerd.

Zit zeker wat in. Ik krijg persoonlijk geen genoeg van Townes, maar het is inderdaad niet altijd even afwisselend. Bij Flyin' Shoes bijvoorbeeld hoor je nog steeds dat hoge niveau, maar ik kan me voorstellen dat men het dan zo ongeveer wel een keer gehad heeft. Maar hijzelf blijkbaar ook, want daarna kwamen in zeg maar zijn laatste 20 jaar nog maar 2 albums uit. At my window was meer van hetzelfde, maar dan in de jaren 80 stijl, soms met bijbehorende saxofoon. Ik vind deze laatste echter juist wel gevarieerd. Zijn stem is doorleefder (her en der door de alcohol zelfs een beetje verrot) en de liedjes hebben meer afwisseling als ooit tevoren. En de kwaliteit, ja dat moet je zelf beoordelen natuurlijk, maar als een nummer als The Hole niks met je doet dan weet ik het niet meer. Als je een album verwacht als zijn eerste albums, dan kom je toch wel enigszins bedrogen uit, in positieve zin. Vind ik.

Opnieuw een prachtige bootsplaat van Townes. Uitgewoond en uitgeleefd, maar hij kon nog een keer prachtige liedjes opnemen en spelen. Versleten stem, maar de impressie was er niet minder om. Mooie apotheose.

het laatste reguliere album van grootmeester songwriter Townes. heb deze lang genegeerd. volledig onterecht, want het is een verrassend goed, gevarieerd album, uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete albums van de man. een versleten stem hoor ik hier niet. de man is prima bij stem en de heldere productie van Philip Donnelly draagt hier zeker aan bij. je wil goede songs horen, en dat is bij deze 14 "originals" zeker het geval. bij de opener "A Song For" een typische Townes ballad ben je als liefhebber meteen verkocht. 2) Blaze's Blues en 3) The Hole zijn fijne uptempo tracks met gitaar en slide partijen van Philip Donnelly om van te smullen. 4) Marie wederom een prachtballad. 5) Goin' Down To Memphis bluesrock op z'n best met een geweldige gitaar solo van P.D. 6) Hey Willy Boy en 7) Niles River Blues Townes zijn ouderwetse Townes liedjes met fijne accenten van accordeon en fiddle Billy, Boney & Ma de story teller op z'n best 9) Katie Belle Blue een prachtige ballad met o.a. bazouki 10) If I Was Washington een vrolijk uptempo nummer met tuba, clarinet, tenor sax en tin whistle 11) Lover's Lullaby een hoogtepunt, een typische Townes tearjerker met o.a. steel guitar, waar de weemoed van afdruipt 12) Cowboy Junkie's Lament is een voor zijn doen "mindere" track.13) BW Railroad Blues en 14) Gone Too Long zijn vrolijke "good feelin" tracks met een honky tonk ritme opgeluisterd met harmonica. aangezien alle verzamelalbums voor de liefhebber weinig tot niets toevoegen, is dit een aanrader voor twijfelende Townes fans.