Townes Van Zandt - No Deeper Blue (1995)

Ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk ben van dit album, dat eigenlijk toch een beetje uit het niets kwam zo in 1995.
Het vorige studio album van Townes kwam al weer uit 1987, en daar zit dus al weer zo'n 8 jaar tussen. Maar de periode van stilte was eigenlijk al veel grooter, aangezien de laatste reeks albums uit 1978 en eerder komt.
Het ging niet al te best met Townes, om daar zacht over te spreken.
Dat hoor je op deze plaat eigenlijk goed terug, de stem is wat stomp geworden en heeft flink wat moeten inboeten aan bereik.

De eerste vier tracks zijn fenomenaal en duister. 'The Hole' heb ik aangevinkt als favoriet, wat een nummer! Prima nummer voor in een thriller.
Daarna wordt het wat lichter, en dat komt eigenlijk door het rock nummer 'Goin Down to Memphis'.
'Katie Belle' vind ik ook een mooi nummer, maar de live versie van 'Together at the Bluebird'(Met Steve Earle en Guy Clark) vind ik een stuk sterker.
'Lover's Lullaby' is een soort van 'Black Muddy River' van de Grateful Dead(Jerry Garcia), je voelt gewoon dat het nooit meer lang kan duren. De melancholie en stem.. man o man, wat een gemis.

De nummers zijn allemaal aangekleed maar niet té aangekleed, de instrumentatie staat in dienst van de nummers. Townes alleen met zijn akoestische gitaar behoort tot een ver verleden.

Ik sta te kijken van het gemiddelde, ik snap het deels wel maar aan de andere kant valt het wat laag uit voor mij idee. Boven genoemde factoren zouden ervoor kunnen zorgen dat men de plaat minder kan waarderen dan ouder werk, maar voor mij is het ook wel een plus.

Ik twijfel tussen 4 of 4,5. Ik geef het dan de voordeel van de twijfel.


Gone Too Long, inderdaad..

Voor de liefhebber van Townes Van Zandt is dit eigenlijk een onmisbaar album. Het begint voor mij eigenlijk al bij het eerste nummer, dat hakt er gelijk in. Weliswaar staan er ook een paar minder indringende songs op, maar dan kun je even bijkomen als het je te veel aangrijpt. En dat doet het bij mij. Ik lees de teksten die in de inlay staan, en je voelt dat Townes de balans opmaakt, en dat stemt niet vrolijk. De gesleten stem van Townes vind ik eigenlijk niet storend, en hier en daar zelfs mooi.
De gevarieerde instrumentatie vind ik ook een pluspunt. Ik verveel me geen moment met dit album, dat ik bij het ordenen van mijn cd-kast weer in handen kreeg, vervolgens terughoorde, en al weer diverse malen gedraaid heb.

het laatste reguliere album van grootmeester songwriter Townes. heb deze lang genegeerd. volledig onterecht, want het is een verrassend goed, gevarieerd album, uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete albums van de man. een versleten stem hoor ik hier niet. de man is prima bij stem en de heldere productie van Philip Donnelly draagt hier zeker aan bij. je wil goede songs horen, en dat is bij deze 14 "originals" zeker het geval. bij de opener "A Song For" een typische Townes ballad ben je als liefhebber meteen verkocht. 2) Blaze's Blues en 3) The Hole zijn fijne uptempo tracks met gitaar en slide partijen van Philip Donnelly om van te smullen. 4) Marie wederom een prachtballad. 5) Goin' Down To Memphis bluesrock op z'n best met een geweldige gitaar solo van P.D. 6) Hey Willy Boy en 7) Niles River Blues Townes zijn ouderwetse Townes liedjes met fijne accenten van accordeon en fiddle Billy, Boney & Ma de story teller op z'n best 9) Katie Belle Blue een prachtige ballad met o.a. bazouki 10) If I Was Washington een vrolijk uptempo nummer met tuba, clarinet, tenor sax en tin whistle 11) Lover's Lullaby een hoogtepunt, een typische Townes tearjerker met o.a. steel guitar, waar de weemoed van afdruipt 12) Cowboy Junkie's Lament is een voor zijn doen "mindere" track.13) BW Railroad Blues en 14) Gone Too Long zijn vrolijke "good feelin" tracks met een honky tonk ritme opgeluisterd met harmonica. aangezien alle verzamelalbums voor de liefhebber weinig tot niets toevoegen, is dit een aanrader voor twijfelende Townes fans.