Townes Van Zandt - For the Sake of the Song (1968)

Dit album weer eens beluisterd. En ik ben het eens met het in diverse posts hierboven commentaar over de productie: dameskoortjes, teveel onnodige instrumenten, galm en zo.

Ter verdediging moet ik zeggen dat dit in die tijd erg vaak voorkwam. De gevestigde muziekindustrie wist zich niet zo goed raad met het fenomeen singer-songwriter. Men dacht: nummers zijn best goed, maar de zang is niet zo best, dus dit moeten we wat camoufleren of ondersteunen wil dit gaan verkopen. De debuterende artiest had (nog) niks te vertellen, en de platenmaatschappijen alles. Tja, en dan krijg je dit. Het gebeurde destijds veel, bij de een wat meer dan bij de ander. Luister maar eens naar de debuutalbums van Leonhard Cohen, Mickey Newbury, Randy Newman, Carole King of Jimmy Webb.

Maar wat de platenmaatschappijen wél hoorden, was hun kwaliteiten als schrijvers van geweldige songs. En dat bleek in het vervolg van hun carrière. Ze kregen meer invloed, en ontwikkelden zich naar een bij hun passende sound.

Zo ook dit debuut van Townes. Luister nog eens en probeer de toeters en bellen qua productie weg te denken. Wat overblijft is een werkelijk fantastische reeks songs. Het is inderdaad niet voor niets dat hijzelf later een zestal songs opnieuw opnam.

Enig minpuntje is het luchtige en verhalende Talkin' Karate Blues. Aan de andere kant vormt dit wellicht een goede onderbreking in deze reeks van prachtige, maar niet al te vrolijke songs. Wat een debuut! Dus ondanks de productie ...