Chris Rea - The Blue Jukebox (2004)

Dit is een ontzettend smaakvol gemaakt album met jazzy blues (erg toepasselijk omdat het label waar op het uit is JazzeeBlue heet) waarbij het dit keer draait om het subtiele slide-gitaarspel van Rea begeleid door een band die gepokt en gemazeld lijkt te zijn in de jazz. Al weer een tijdje geleden dat ik hem gehoord heb maar ik meen me te herinneren dat 2 nummers opstonden die me niet zo konden boeien door enerzijds wel heel erg cliche boogie ritme en door een 1 nummer met een elektronische ritmetrack.

Om me aan te sluiten bij ChrisX ; Inderdaad erg sfeervol bluesy en jazzy album, een album voor de late uurtjes, het moet niet heel de nacht Tom Waits zijn...
De nummers nestelen zich langzaam in je muzikaal geheugen; echte HITS, genre Josephine of Auberge, staan hier niet op, maar dat mindert de pret niet !
Groeier van een plaat!

Super lekker album, lak aan iedereen en gewoon gaan maken wat je wilt zonder eerst tekst en uitleg te geven aan je platenmaatschappij zoals het ook ging bij Stony road.

Tsjonge jonge jonge wat een PRACHTIG, KRACHTIG, MACHTIG album is dit hij wordt steeds mooier

Lamontagne, dit is inderdaad een groeier van formaat; Voorlopig hou ik het bij **** sterren, maar who knows...

De eerste herluisterbeurten boeken niet echt vooruitgang in de opinie over dit album. Toen het pas uitkwam, heb ik het nooit echt een kans gegeven omdat ik het wat eentonig vond. Nu geef ik het een nieuwe kans en hoop ik dat het inderdaad een groeidiamant is, die met meer en meer luisterbeurten steeds aantrekkelijker zal worden.

Zeer geschikt voor luie zondagavonden. Erg fijne plaat.

Ik denk geschikt voor elk lui en rustig moment....

Eh ja, is waar, maar helaas beperken die momenten zich bij mij tot de zondagavond, vandaar.

Long is the time and hard is the road
Everybody looking for a place
To put down their heavy load

Wederom een goede plaat van Chris Rea uit zijn "blue periode". De basis op dit album is duidelijk blues, maar het geheel is overgoten met een jazzy sausje. Dus meer gebruik van blazers en toetsen dan dat we Chris Rea gewend zijn. De jazzy aanpak leidt tot een relaxte laidback sfeer op "Blue Jukebox". Hierdoor kabbelt de plaat wel een beetje voort en heb ik moeite om de aandacht vast te houden. Prachtige liedjes, mooie composities, alleen had er wel iets meer pit in gemogen. Dat is een beetje jammer want Chris Rea is een dermate grote muzikant dat hij meer verdient dan alleen maar te fungeren als achtergrondmuziek.

Het neigt inderdaad ietwat naar muzikaal behang , maar bij Rea kan ik dat altijd wel hebben. Deze had ik nog niet en zondagavond bij een Irish Stew en de nodige Guinness lekker van genoten. Het lekkere lome wat eigenlijk alle Rea platen kenmerkt is hier ook weer aanwezig , zonder dat het stoort. Voor nu 4 sterren.

Een van de weinige Rea-platen die ik weinig gedraaid heb. Ik herinner me dit album inderdaad als een beetje loom voortkabbelende muziek zonder echte uitschieters. Ik zal hem eens een herkansing geven. Er staat me trouwens nog wel bij dat de bas hier ongehoord hard was ingemixt, veel harder dan veel andere CD's die ik draai. Hebben anderen dat ook zo ervaren?

Wel een prachtige hoes trouwens.

De hoes is van de Amerikaanse kunstschilder Edward Hopper, die typisch Amerikaanse tafereeltjes op realistische wijze weergaf. Naar mijn weten moet de hoes van The Blue Jukebox het desolate gevoel, laat op de avond ergens in een bar in Chicago weergeven. Het is inderdaad een prachtige hoes die ergens wel past bij de soms wat lome songs van Rea in een jazzy en blues achtige setting.