Pestilence - Spheres (1993)

Gewaagde carrierezet die spijtig genoeg verkeerd uitdraaide. Toch staan er een paar 'beesten' van nummers op zoals 'Mind Reflections' en 'Soul Search'. 3,5* + 0,5* voor moed en volharding.

Geremastered en met bonus onlangs weer heruitgebracht.

Mameli en consorten gingen met dit album naar mijn mening iets over de kop. Er staan een paar geweldige nummers op maar het geluid is mij aan de te cleane kant. Net geen 4 punten.

Na de reunie van Pestilence ben ik maar eens gaan opzoeken waar deze band nou zijn naam aan te danken had. Spheres zou dan een death metal band die ging experimenteren laten horen.
Mijn indruk: dat klopt. En ook nog volgens mijn definitie van experimenteel; het bij elkaar gooien van onsamenhangende elementen, geen goede songs, een vervelende klank (hier vooral gecreëerd door die keyboards) en weinig bruutheid (dat kan best samengaan met techniek en progressiviteit). Wat mij betreft geen plaat die elke zichzelf respecterende metalhead moet kennen ofzo. We zijn wellicht een beetje verwend, maar ook gewoon veel beter gewend.

Ondergewaardeerd Pestilence album. De wereld was in 1993 nog niet rijp voor deze drastische koerswissel van Pestilence.
Even daarvoor bracht Cynic het waanzinnige Focus uit. Dat album lijkt een enorme inpiratiebron voor Mameli geweest. Want ook op Spheres krijgt de metal begeleiding van enkele fusion elementen. Het is net even wat minder technisch dan Cynic, maar toch zeer genietbaar.

Eindelijk heb ik dit album, ik kon het moeilijk vinden. Loop ik vorige week zaterdag de FRS binnen, staat het album daar voor 10 euro. Dus gelijk meegenomen zonder twijfel. Ik stop het in mijn CD-speler en dan komt meteen het geweldige nummer Mind Reflections. En ik zie dat Jeroen Paul Thesseling (bassist van het zeer goede Obscura) ook op dit album speelt. Veel fans van de band waren niet blij met dit album, het was toen volgens de meesten zijn tijd voor uit. Nu ik hem voor het eerst luister vind ik dit een heel goed album, wat wel progressief is, maar niet te overdreven technisch is. Resurrection Macabre viel me vies tegen, maar van dit wil ik wel meer. Een avontuurlijk album van 33 minuten.

Best wel een knap album. Snelheid is vervangen door de fusion invloeden en dat levert een origineel klinkend album op. Het nummer Mind reflections is in ieder geval een geweldige opener .

Het is niet zo vreemd dat Pestilence het 'Nederlandse Death' genoemd werd. Pestilence probeerde hier aan te sluiten bij de weg die Death, en in navolging van Death ook Cynic, waren ingeslagen. Het wordt hier wel duidelijk dat Pestilence moest accepteren dat ze op alle vlakken achter bleven. Compositioneel en qua technisch vernuft was Death ze nog anderhalf lichtjaar voor.

Een schande is het niet. Bijna geen enkele band heeft het in zich om een album als Individual Thought Patterns te maken. Pestilence was destijds een behoorlijk grote naam in de death metal hoek, en ze hadden het lef die naam op het spel te zetten. Ter vergelijking: Obituary maakt al twintig jaar min of meer hetzelfde album.

Uiteindelijk schiet het album te kort om een meesterwerk te zijn, maar het was een goede, ambitieuze poging. Saai is het album in ieder geval absoluut niet.

Zeg dat maar niet hardop tegen Patrick Mameli...
Die man koestert nog altijd wrok jegens Chuck Shuldiner.

niet normaal goed. Erg onderschat. Mijn allereerste concert. Cynic in voorprogramma

Dit experiment is bij mij wel in goede aarde gevallen. Ze hadden meer van dit mogen maken wat mij betreft!

O, wat was ik teleurgesteld toen Pestilence na het geweldige Testimony Of The Ancients met Spheres op de proppen kwam. Onlangs heb ik - in het kader van het completeren van mijn Pestilence-collectie - toch de reissue op vinyl besteld, om er vervolgens na 25 jaar achter te komen dat dit toch wel een erg sterk album is. Pestilence was met Spheres zijn tijd ver vooruit .

Op kant a zijn naar mijn mening met name Mind Reflections en The Level of Percention (heerlijke gitaarsynth) sterke nummers. Kant B is eigenlijk een groot hoogtepunt, waar het titelnummer wellicht nog bovenuit steekt.

Staat me nog een platenzaak bij van destijds die Spheres in rap tempo in de uitverkoopbakken had, zo blij was menigeen ermee. Had 'm zelf van de bibliotheek geleend en kon er op Mind Reflections na niet veel mee. Goed 10 jaar na verschijnen een nota bene Japanse-CD op een platenbeurs gekocht, want dat openingsnummer was zo goed. Mind Reflections is nog steeds een prachtsong, verder heb ik Personal Energy en Changing Perspectives aangevinkt. Spheres doet me vandaag de dag meer dan het onlangs afgestofte Consuming Impulse; er is meer behoefte aan spanning en avontuur dan dat rechttoe rechtaan gebeuk.

Ja, Patrick Mameli keerde de metalwereld de rug toe en liet dat op niet mis te verstane wijze blijken in interviews met de bladen van destijds. Hij was er klaar mee en dat is niet zo erg. Al zullen velen hem dat niet in dank afgenomen hebben. Mameli zocht aansluiting bij de fusionwereld maar daar was hij toch weer te metal vor. Wellicht de reden van het floppen van Spheres.
Ik heb het altijd een fraaie plaat gevonden. Erg geënt op Focus van Cynic. Maar dat maakt verder niet uit als het zo lekker wegluistert.

Heb nog even EM-MA gecheckt, maar deze kwam begin mei '93 al uit, 'Focus' pas half september dat jaar.

Verrek, je hebt gelijk! Afgaande op de veel ruwere demo's van Cynic, kun je wel zeggen dat beide bands zich autonoom van elkaar aan het ontwikkelen waren

Persoonlijk was ik altijd meer een Asphyx fan als het op Nederlandse Death aankomt, maar dit album is wel erg goed. Het was wel duidelijk dat veel fans nog niet klaar waren voor een wat meer progressieve benadering vandaar dat ook niet iedereen dit album erg goed vond. Persoonlijk vind ik dit het beste Pestilence album.