Long Distance Calling - The Flood Inside (2013)

Inmiddels hier volledig te streamen.

Het eerste wat opvalt is dat 4 nummers zang hebben, dit was bij de vorige albums van deze band veel minder. Het vorige album had gastbijdrages van John Bush die zeer goed bevielen maar de nieuwe zanger vind ik vrij vlak klinken voor het gelaagde materiaal van de band. Het voegt niet veel toe. Het instrumentale Ductus vind ik op dit moment het beste klinken. De rest moet nog even bezinken en meer beluisterd worden.

Vierde album van deze duitsers, die inmiddels een vaste zanger (Marsen Fischer, oa bekend van Fear My Thoughts en Pigeon Toe) hebben aangesteld. Dat is jammer, want de sfeervolle, slepende rock werkt wat mij betreft nog steeds het beste zonder zang. Fischer is te horen op drie tracks; op Welcome Change zijn Vincent Cavanagh en Petter Carlsen van Anathema te horen. Qua songmateriaal vind ik het album iets sterker dan de voorganger uit 2011, maar de toevoeging van zang aan een aantal songs is zoals gezegd behoorlijk overbodig en komt het geheel niet ten goede. Hopelijk ruimt Fischer (op zich geen onverdienstelijk zanger, maar toch) snel weer het veld.

De Duitsers van Long Distance Calling, profileren zich als progressieve rock. Het zag er even niet goed uit toen medeoprichter Reimut Von Bonn de band verliet in 2012. Echter bleven ze gestadig aan de weg verder timmeren en dit resulteerde in dit vierde album The Flood Inside.

In het verleden waren de platen van Long Distance Calling vooral instrumentale hoogstandjes. Het gebruik van stemgeluid werd strikt beperkt. Op deze nieuwste plaat echter is de vocale aankleding meer vertegenwoordigd. Diverse gastmuzikanten verlenen hun medewerking. De zangpartijen van Vincent Cavanagh (Anathema) mogen er best zijn, dus op zich hebben we er geen probleem mee dat er meer gezongen wordt. Het is zelfs vaak een meerwaarde in het geheel. Maar onze persoonlijke voorkeur gaat toch uit naar de verzengde mooie gitaren en drumpartijen. Luister maar eens naar het mooie Waves. Hoewel een voorbeeld geven hier niet nodig is , want bij elke song is het vooral dus het muzikaal onderdeel dat het meest in het oog springt.

lees het volledige verslag :
Long Distance Calling - The Flood Inside - Snoozecontrol.be

Vind het weer een geweldig album. Met wat meer zang erin, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de nummers. Deze jongens doen gewoon hun ding waar ze erg goed in zijn en leveren, in mijn oren althans, wwer een sfeervol en bij tijd en wijle best een stevig klinkend album af. .

De zang voegt me toch weinig toe aan deze CD. Ik zou het eerder een achtergang noemen. Ze kunnen het nog steeds, maar de kracht zit hem in het neerzetten van en hypnotiserende sfeer met repeterende patronen. Dit "trance effect" wil niet echt geholpen worden door de zanger. Gelukkig blijft er nog best wat moois over, maar toch.