Sieges Even - The Art of Navigating by the Stars (2005)

Heb dit album nu sinds dinsdag en ik ben diep, diep onder de indruk (en dat ben ik niet gauw). De band heeft hun extreem drukke, complexe muziek behoorlijk achter zich gelaten en een album afgeleverd dat feitelijk 1 lange compositie is hoewel de nummers niet in elkaar overlopen. Muzikaal doet het me soms erg denken aan Fates Warning's A Pleasant Shade Of Grey maar dan met veel sterkere melodieen EN zang.

Let wel: op dit album brengt Sieges Even dus niet meer die complexe progmetal waarmee ze een cultband werden maar is het allemaal een stuk toegankelijker en minder zwaar. Maar het is wel erg ingenieuze progrock van een band die de muziek laat spreken en niet voor notengebrei gaat.

Er word overigens wel eens geklaagd over het feit dat er in het proggenre in Nederland niet echt goede zangers zijn te vinden maar Arno Menses bewijst dat ze er dus wel zijn. Ja, hij is Nederlands en woonachtig in Rotterdam hoewel je dat op basis van zijn zang absoluut niet zou zeggen. Heb begrepen uit een interview dat hij een groot Sieges Even fan is die auditie heeft gedaan door een tape-je met 2 Kansas-nummers op te sturen. Zijn stem komt ook behoorlijk in de buurt van de zang van Kansas en daardoor ook wel een beetje in de buurt van Enchant (wiens zanger ook al zo'n Kansas-tik heeft). Erg aangenaam en hij weet ook nog eens de meest schitterende zangmelodieen uit zijn mouw te schudden.

O jee.. ik zit op de praatstoel ... heel simpel: dit album is nu al de verrassing van het jaar.

Prima plaat van onze oosterburen en veel beter dan het werk dat ze voordien hebben gedaan ook al door de zeer goede zang van nieuwkomer en Nederlander Arno Menses.
Zoals boven al terecht is gememoreerd, doet de muziek denken aan Fates Warning.

Vind het ook erg op Rush lijken,(muzikaal ) maar dat is niet erg
3,5 *

lekkere ontspannen prog - rock.

Hij slaat bij mij niet zo aan... de opvolger vind ik vele malen beter. Het begin van de CD werkt bij mij ook niet, misschien ligt het daar wel aan

Volledig in de vergetelheid geraakt bij ondergetekende, echt een fijn album in de lijn van Fates Warning en soms ook Pain of Salvation en Kansas (verwacht dus geen beukende passages).

Lang geleden dat ik deze hoorde maar het album staat nog als een huis, en de eerste drie nummers al helemaal!

De riff van The Lonely Views of Condors - wat een prachtige titel ook - is grandioos.