The Cats - Best Of (2000)

The Cats komen en gaan in de platenzaken. Zo ligt er niets in de bakken en zo brengen ze opeens weer een dure verzamelaar uit en dan ligt er weer niets. Net hebben ze weer een verzamelaar uitgebracht met een nieuw nummer wat dan weer voor forse prijzen te koop is.
Deze verzamelaar is op het Disky-label uitgebracht in een luwe tijd en was voor een habbekrats te koop. Ik had nooit wat met de Cats maar hoorde een tijd geleden het nummer Times where when. Mooie stemmen, goede samenzang en eigenlijk beter dan ik dacht (ik associeerde the Cats met Vaya con dios ). Deze cd bevat veel van hun oude hits en, eerlijk is eerlijk, daar zitten mooie nummers tussen. Opvallend is de soms wat rammelende uitvoering maar dat heeft zijn charme ook wel weer. Vanaf track 10 wordt het hard minder. 3,5

helemaal niet waar vaya con dios, rock and roll en be my day zijn zowat de liedjes die mij hebben opgevoed met deze muziek groeide ik op en wil ik ook mee dood gaan sure im a cat vijf sterren

Vaya con Dios is overigens een cover van de song van Les Paul en Mary Ford uit de fifties van de vorige eeuw.

Jij bent duidelijk van Volendam haha !

Maarreuh ; prima keuze hoor die Cats.

Zijn er geen betere compilaties van hen, ja zeker hé ???

Zie ; The Complete Collection, mijn Vlaamse bespreking aldaar!

Rock'n Roll I gave you all the best years of my life...

leuk voor feesten en partijen....

The Cats coverden (net zoals Dave Edmunds) ooit de Neil Young-song 'Dance, dance' en dat is dus het ideale nummer voor feesten en partijen.

Dit is een waarachtig goed samengesteld overzicht van wat deze trots van Volendam allemaal aan lekkere liedjes heeft gepresteerd.

Waarvoor hulde.

Ik kan me bijna helemaal aansluiten bij de eerste reactie op dit album van Jan Wessels: ook ik kende The Cats tot vorig jaar niet en de term palingsound had voor mij een negatieve klank, een term die ik te veel - blijkt nu - met BZN en Piet Veerman (nota bene ook nog van The Cats) associeerde. Maar, dit best of-album is alleraardigst. En inderdaad, ook ik vind vooral de eerste helft van de cd erg sterk: mooie zang, aardige melodieën, tegelijk ook lichtvoetig. De grote hit One way wind is er een mooi voorbeeld van. En eerlijk gezegd vond en vind ik één nummer afgrijselijk, en dat is... Vaya con dios, ik krijg er de bibbers van. Verder merk ik dat er in mijn generatie wel een imagoprobleem is rondom The Cats: ik heb me als dertiger (geboortejaar 1975) bij een groep vrienden ronduit belachelijk gemaakt door te zeggen dat ik The Cats in mijn cd-speler had (in plaats van U2, Radiohead, Johnny Cash enz.). Tja.

Jawel Fathertje Patrick , de vraag is alleen of veel uitgebreider ook betekent veel beter. Want deze compilatie maakt het werk van The Cats goed luisterbaar, goed te behappen. Dus ik vind dit een terechte compilatie en waarschijnlijk ook de best denkbare. Tenzij je dus alleen geeft om een compleet overzicht.

The Cats is naast BZN Volendams trots. Nu is er Jan Smit, Nick & Simon en de 3J's waar ik toch een stuk minder mee heb. Zowel de Cats en BZN in iets mindere mate hebben toch wel een aantal klassiekers achter gelaten. Met Piet Veerman voorop die op dat bootje met zijn kornuiten in het zwart wit, zowat in zijn eentje verantwoordelijk werd voor de palingsound, met het nummer Lea. Genoeg leuks terug te vinden...Sure he's a Cat en Let's Dance werken nog steeds aanstekelijk, Why, ook zo'n melancholische brok of Be My Day als optimistische meezinger. Een verzamelaar van The Cats misstaat geenszins in welke platenkast dan ook.

Daarop aanhakend: het gemiddelde van dit album ligt maar liefst op 3,61***. Dat is toch behoorlijk, daar zou menig internationale band jaloers op kunnen zijn.

En daarmee onstijgen The Cats op muzikaal niveau toch wel Volendam. Zij hebben er zelf nooit van kunnen scheiden (en nog niet). Vandaar dat ondanks een klein uitstapje naar de VS (ten tijde van Rock and Roll) dit niet heeft kunnen leiden tot platenverkopen tot ver buiten onze landgrenzen. Anders hadden we m.n. in de jaren '70 toch een behoorlijk export produkt kunnen hebben. Had voor henzelf ook leuk geweest maar ik ben bang dat ze tevreden waren met 'Volendam en omstreken'.

Een geweldige collectie aan liedjes van de beste band die Nederland ooit heeft gehad.
Jammer dat we dit soort muziek niet meer horen.

Ha, de Cats "mogen" weer van de critici... Vandaag in de volkskrant een heel artikel over de band vanwege het 50 jarig bestaan. Opvallend is de positieve inslag van de journalist. Maar gezien de bovenstaande reacties wisten de forumleden al lang dat de Cats een tijdje prima muziek maakten.

Dit is de toen dure CD The Cats Gold (1994), maar dan zonder Like A Spanish Song en The End Of The Show. Het vervolg heet The Rest Of ... .

Bij al die gunstige reacties hierboven kan ik me helaas niet aansluiten. De stemmen van Cees en Piet vind ik niet zo mooi - al wordt het minder erg als de heren samen zingen. En dan die afgrijselijke galm, ik krijg er gewoon hoofdpijn van. Of ligt het aan de kwaliteit van de cd, die ongenadig hard klinkt? Disky heeft toch heel vaak redelijk klinkende cd's afgeleverd, waarvan er zelfs enige in mijn kast staan.
Ik wil ook nog kwijt dat ik There Has Been a Time en Vaya Con Dios het ergst vond op dit album, waarop toch nog twee voor mij aanvaardbare nummers staan, namelijk Magical Mystery Morning en Sure He's a Cat.