Paul Simon - You're the One (2000)

"You're the one" en "old" zijn hele mooie nummers, maar de rest van de plaat is van een bedenkelijk niveau.

Zeker als je het vergelijkt met Simon's overige werk.
Erg teleurstellend na het mooie "songs from the Capeman"

Ik heb een hoge pet op van Paul Simon, maar ik kan hier niet zoveel mee. Live vond ik de nummers wat meer tot hun recht komen.
2,5*

Ja, de tracks die je daar noemt zijn best ok, maar zelfs die zijn nog zwak vergeleken met Paul's ouder werk...
Droevig plaatje.

**

Ik hoor Paul Simon erg graag, maar dit vind ik minder goed dan zijn vorige albums. De songs lijken minder geïnspireerd, sommige nummers kabbelen rustig voort en er zijn te weinig echte uitschieters, hoewel met de zang en productie niets mis is. "Darling Lorraine", "Old", "Your're the One" en "Hurricane Eye" vind ik de beste nummers daaruit. Aanvaardbaar album, maar Paul Simon kan beslist beter.

misschien niet zijn beste plaat nee, maar nu ik de plaat jaren later af en toe weer op zet is het toch echt zeer mooi..

Voor Paul simon begrippen minder, maar wel gewoon goed. Zeker de zang is hier en daar weer ronduit wonderschoon...

Bedankt, demayo, voor het onder de aandacht brengen van deze cd. Die lag bij mij stof te happen. Gekocht in een tijd, dat ik teveel cd's kocht en daardoor nooit goed beluisterd heb. En dat ga nu dus doen!!!!

Van deze kan ik best genieten, de rust die het album uitstraalt. Niet zijn beste, maar gewoon goed.

Vandaag een paar keer gedraaid en het eigenlijk een heel aardige cd. Heeft bij mij stof liggen happen. Old, Quiet maar vooral The Teacher. Geweldig!!! Zoals musicboy zegt. Niet zijn beste maar heeft toch een speciaal plekje in de Simon-collectie

Toch maar verhoogt naar 4.5****Ik word helemaal gek van The Teacher. Echt jammer dat zo'n cd "vergeten"wordt na een paar grote "knallers" Ik vind 'm beter als Songs For The Capeman. Nee, You're The One is een groeidiamant!!!!

Wat mij betreft z'n mooiste soloplaat (van degenen die ik ken dan). Bewijst maar weer dat deze man prachtige songs blijft schrijven en opnemen. Heerlijke sferen zet ie neer. Veel gedraaide plaat en gaat absoluut niet vervelen!

Nee!
Paul is één van mijn favorite zangers.
Er zijn zo veel hoogtepunten in zijn oeuvre.
Daar maakt dit album geen deel van uit.
Bijna alles klinkt middelmatig.
Wat goed is hebben we reeds beter gehoord ( in de eerste plaats door hemzelf).

Paul heeft de lat torenhoog gelegd. En ik ben verwend.

Door de beoordelingen hier had ik niet zo veel verwachtingen van deze plaat maar tegen alle reviews in viel deze me behoorlijk mee en vind ik 'm zelfs goed! lekker experimenteel en erg opzwepend!

Hij is er met de jaren niet slechter op geworden.

Ik vind deze plaat behoorlijk ondergewaardeerd. Met achtereenvolgens Darling Lorraine, Old en You're the One heeft dit album drie ijzersterke nummers in huis. Daarna komen dan een aantal iets minder swingende nummers, waardoor vooral de tweede helft van de plaat wat mij betreft onderdoet voor de eerste.

De teksten mogen er trouwens ook wezen, zoals bijv. dit stukje uit You're the One:

But human expectation
Is that love remains the same
And when it doesn't
We point our fingers
And blame blame blame

Prima plaat van Simon . Wat kleiner van opzet dan zijn bestsellers ,maar muzikaal en tekstueel misschien wel beter . Een heerlijk lome sfeer hangt over dit album. Simon blijft een meester in het observeren van de kleine menselijke onmogelijkheden. Muzikaal mooi ingekleurd met percussie en zalig baswerk. Onbekend maakt onbemind ,maar deze plaat dient toch wel gehoord te worden door mensen die Graceland zo in hun hart sloten. 4 sterren

De laatste tijd, sinds vele vele jaren, weer eens in de Paul Simon solo modus. Zeker na het lezen van zijn biografie . Veel inhaalwerk moeten doen, omdat ik heel veel niet kende en de man daardoor zeker ben gaan herwaarderen.
You,re the one, is toch wel met afstand zijn minst geïnspireerde plaat, zowel muzikaal als tekstueel. Zelf soms saai en voor zijn doen vlak. Het is hem vergeven.

Mijn vriendin zette deze plaat op en ik vind het wel lekker hoor. Heerlijk kalm en warm. Hier en daar wat fijne ritmes maar vooral gewoon erg mooi gezongen.

Prachtig en onderschat album. Het verhaal van "darling Lorraine" " weet te ontroeren en er zit humor in bovendien. Juist de langzamere nummers weten te overtuigen.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

Bij herbeluistering van You're the One is het al gelijk prijs: hoe kan het toch dat ik er zo naast zat? Het album bevat vrij veel hoogwaardige songs. Iets wat Paul zelf ook vindt. Voor zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light met herbewerkingen van oude songs heeft hij niet gekozen voor de bekende hits, maar voor nummers die voor hem veel betekenen. En van You're the One heeft hij maar liefst 4 nummers uitgekozen.
Vreemd genoeg maakt Pigs, Sheep and Wolves daar deel van uit. En laat ik nu juist dát nummer de mispeer van dit album vinden. Nu trek ik het album op van 3 naar 4 sterren. Zonder dat nummer zou ik op een halfje meer zijn uitgekomen.

Ja, ik herken dat wel. In elk geval voor het latere werk van Paul Simon. Ik denk dat dat mede komt doordat we geneigd zijn de top-albums - in elk geval die albums die tot grote verkopen hebben geleid en waarmee ze beroemd zijn geworden - vaker te draaien, omdat ze door de wereld om ons heen hoog worden ingeschat. Maar niet zelden is ook het latere werk van sommige van mijn favoriete artiesten - ik noem naast Paul Simon iemand als Paul McCartney en de band Kansas - van heel behoorlijk niveau, alleen is het meestal minder spraakmakend in de 'gewone' wereld, omdat het publiek ervoor veelal eperkt blijft tot de die-hard fans. Aan de andere kant zijn er natuurlijk ook veel banmds en artiesten die daadwerkelijk teren op oude roem en van wie het latere werk echt tegenvalt.

Ik heb dit album destijds behoorlijk vaak in de auto gedraaid en daardoor heeft -ie zich nog aardig genesteld in mijn geheugen. Dat helpt wel, moet ik zeggen, want hoe vertrouwder een album klinkt, hoe beter je het (meestal) gaat vinden. Ik ben het met je eens dat Pigs, sheep en wolves de enige uitglijder is op een album dat verder vooral aangenaam voortkabbelt. Maar dat doen de vroege solo-albums van Paul Simon uiteindelijk ook, dus zoveel verschil is er niet.

You're the one - de titelsong dus - klinkt in mijn oren als de 'hit' van het album, met een direct aansprekend refrein à la pakweg Kodachrome. Het zou in de jaren zeventig ongetwijfeld een single-succes(je) geworden zijn, maar in 2000 werkte dat niet meer zo. Darling Lorraine is ook een prachtig liedje, net als The teacher en Senorita.
Tekstueel is Paul Simon zoals gebruikelijk weer goed op dreef, waarbij de nadruk nu - begrijpelijk - is komen te liggen op het verstrijken der jaren, zowel bij hemzelf als bij de personen die hij bezingt. Daardoor heeft deze plaat een kalme, melancholieke ondertoon. Zoals EvansHewson hierboven stelt: droevig plaatje. Maar muzikaal en tekstueel doet-ie maar weinig onder voor het beste van zijn solo-werk.

Acht jaren geleden racede ik door de Paul Simon cd's en kende na één goede luisterbeurt een aantal sterren toe. You're the one kreeg er 2. Vond er niet veel aan. Daarna verdween de cd in een kast op zolder. Nu als pensionado ben ik bezig om alle cd's opnieuw te beluisteren en te beoordelen. Dagelijks speel ik 2 cd's af, vandaag deze van Paul Simon en ik ben verrast door de liedjes. Ook tekstueel "Old" waarbij de wereldgeschiedenis in een lied overhoop wordt gehaald. Er zijn er nog meer. Vanavond nog maar een keer aandachtig beluisteren. Dat verdient dit door mij verwaarloosde album. Tonio en Gaucho verwoorden al in 2022 datgene waar ik 3 jaren later ook achter kom. Natuurlijk zijn er albums zoals Heart and bones en Still crazy after all these years die ik hoger waardeer en vaak beluister. Maar You're the one is een dikke voldoende.

de opvolger van het sterke "Songs from a Capeman", met op dit album aardig wat voor Paul Simon zijn doen vrij anonieme, weinig memorabele liedjes.

uitschieters zijn wat mij betreft "That's Where I Belong", "Darling Lorraine", "The Teacher", "Senorita" en de prachtig gezongen afsluiter "Quiet" dat zijn naam eer aandoet en iets weg heeft van een hymne.

helaas staan er een aantal nummers op zoals "Look at That", "Love" en "Pigs, Sheep and Wolves" die niet of nauwelijks beklijven, waarbij ik "Love" als een dieptepunt van dit album ervaar.

"Old" dat wel iets weg heeft van de "Peggy Sue" Buddy Holly sound, het hitgevoelige titelnummer "You're the One" en ook "Hurricane Eye" met de banjo accenten zijn fijne nummers, maar Paul Simon heeft toch heel wat betere liedjes geschreven.

er worden fraaie accenten gelegd door o.a. Vincent Nguini (gitaar), Bakithi Kumalo (bas), meester drummer Steve Gadd en de multi-instrumentalisten Larry Campbell (pedal steel) en Mark Stewart (banjo, dobro, pedal steel en sitar gitaar).

beetje gemengde gevoelens bij "You're the One", maar het is een beter album dan in mijn herinnering zat. net iets beter dan de opvolger "Surprise" (2006). vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Paul Simon
Recorded at the Hit Factory, New York City
All songs written & arranged by Paul Simon