Paul Simon - You're the One (2000)

Prachtig en onderschat album. Het verhaal van "darling Lorraine" " weet te ontroeren en er zit humor in bovendien. Juist de langzamere nummers weten te overtuigen.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

Bij herbeluistering van You're the One is het al gelijk prijs: hoe kan het toch dat ik er zo naast zat? Het album bevat vrij veel hoogwaardige songs. Iets wat Paul zelf ook vindt. Voor zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light met herbewerkingen van oude songs heeft hij niet gekozen voor de bekende hits, maar voor nummers die voor hem veel betekenen. En van You're the One heeft hij maar liefst 4 nummers uitgekozen.
Vreemd genoeg maakt Pigs, Sheep and Wolves daar deel van uit. En laat ik nu juist dát nummer de mispeer van dit album vinden. Nu trek ik het album op van 3 naar 4 sterren. Zonder dat nummer zou ik op een halfje meer zijn uitgekomen.

de opvolger van het sterke "Songs from a Capeman", met op dit album aardig wat voor Paul Simon zijn doen vrij anonieme, weinig memorabele liedjes.

uitschieters zijn wat mij betreft "That's Where I Belong", "Darling Lorraine", "The Teacher", "Senorita" en de prachtig gezongen afsluiter "Quiet" dat zijn naam eer aandoet en iets weg heeft van een hymne.

helaas staan er een aantal nummers op zoals "Look at That", "Love" en "Pigs, Sheep and Wolves" die niet of nauwelijks beklijven, waarbij ik "Love" als een dieptepunt van dit album ervaar.

"Old" dat wel iets weg heeft van de "Peggy Sue" Buddy Holly sound, het hitgevoelige titelnummer "You're the One" en ook "Hurricane Eye" met de banjo accenten zijn fijne nummers, maar Paul Simon heeft toch heel wat betere liedjes geschreven.

er worden fraaie accenten gelegd door o.a. Vincent Nguini (gitaar), Bakithi Kumalo (bas), meester drummer Steve Gadd en de multi-instrumentalisten Larry Campbell (pedal steel) en Mark Stewart (banjo, dobro, pedal steel en sitar gitaar).

beetje gemengde gevoelens bij "You're the One", maar het is een beter album dan in mijn herinnering zat. net iets beter dan de opvolger "Surprise" (2006). vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Paul Simon
Recorded at the Hit Factory, New York City
All songs written & arranged by Paul Simon