John Martyn - Inside Out (1973)

Deze plaat is een van de meeste buitenissige van John's oeuvre.
Eigenlijk mijn favoriet. Alsof hij met een dronken kop met zijn medemuzikanten 's nachts de studio in is gedoken en pas gestopt is met opnemen toen alles klaar was. Normaal loopt zoiets op een ramp uit,maar hier is er een plaat die zo primair klinkt zoals er maar weinige zijn. Een beetje wat de hoes al doet vermoeden. Lading en ontlading.
Ik heb de LP ooit gekocht. Die klinkt toch iets beter en vetter dan de CD.

@ broke; dat van die dronken kop doet me denken aan Neil Young's Tonight's The Night.
Die was toch ook opgenomen in niet al te nuchtere toestand?

Vandaag voor spreekwoordelijk appel en ei op de kop getikt, hij staat op de koptelefoon op nu, klinkt héél organisch, dat wordt ook een hoge waardering, zeker weten.

martyn gaat hier voor mij nog een stapje verder dan op Solid Air; Gewoon geniaal hoe hij gewone liedjes weet te verweven met jazz en fusion.
Héél apart en niet overal even toegankelijk, maar nèt daarom zo groots.
Muziek waar je "high" van wordt zonder hulpmiddelen!

In hetzelfde jaar uitgebracht als 'Solid Air', maar het valt er niet echt mee te vergelijken. Waar 'Solid Air' al een beetje jazzy klonk, gaat Martyn op deze plaat nog een paar stapjes verder. Het klinkt allemaal als één grote jamsessie soms, maar dan wordt je weer verrast door de structuur die erin zit. 'Outside In' is een heerlijk, funky, experimentele track. Muziek waar je high van wordt zonder hulpmiddelen, zei Father McKenzie hier ruim 2 jaar geleden. Daar zit zeker wat in.

Daar waar de voorgangers beduidend gestructureerder klonken, is dit album duidelijk een poging om het losse vrije karakter van zijn live-shows in de studio te recreeeren. Geen grenzen meer, maar gewoon kijken waar het schip strand. En dan toch een song als Ways To Cry of Beverly weten neer te zetten.

Als album wat minder geslaagd dan ander werk van Martyn. Zo'n nummer als Outside In is dan wel weer een parel van jewelste. Een storm aan klanken. Het nummer imponeert!

het vijfde album van de dwarse, eigenzinnige John Martyn verscheen eveneens in 1973, een half jaar na zijn meest bekende, toegankelijke "Solid Air" album. een album waar hij zelf achteraf niet tevreden over was.
veel van zijn fans hoopten op een tweede "Solid Air", maar daar is op dit album, dat John Martyn zelf zijn favoriete album noemde, niet of nauwelijks sprake van.

er staan 8 eigen nummers en 2 covers op "Inside Out". 2) de Gaelic traditional "Eibhli Ghlail Chiuin Ni Chearbhail" (The Fair and Gentle Eily O'Carroll) werd eerder opgenomen door The Chieftains (1973) en 5) de standard "The Glory of Love" van de Amerikaanse "Western Music" en jazz componist/muzikant Billy Hill, dat bekend werd in de versie van Benny Goodman(1936) en later ook gecoverd werd door o.a. Peggy Lee, Otis Redding en Paul McCartney op zijn album "Kisses on the Bottom".

2 nummers zijn instrumentaal, behalve 2) is dat het naar zijn destijds echtgenote genoemde 7) "Beverley".
track "Make No Mistake" refereert aan het album "A Love Supreme" van John Coltrane.

wellicht dat de liefhebber zal genieten van de experimentele free-jazz van nummers als "Outside In", "Look In" en "So Much in Love with You", maar persoonlijk prefereer ik nummers als "Fine Lines", "Make No Mistake" en "Ways to Cry", die nog wel iets van de sound van "Solid Air" in zich hebben.

bijzonder zijn de anecdotes over de muzikanten die op dit album meespeelden, die hij ontmoette in de wandelgangen van de Island Studios en spontaan hun medewerking verleenden, o.a. Chris Wood en Steve Winwood van Traffic, percussionist Remi Kabaka en Bobby Keyes.

"The Rolling Stones in-house saxophonist Bobby Keyes added horns to its later, becalmed passages. He "just staggered into the studio after doing some overdubs with the Stones and said "Can I blow?" and we said "Sure", said John Martyn. His playing evokes a beach firework display rendered in slow motion"

Album werd geproduceerd door John Martyn
Recorded at Island's Basing Street & Fallout Studios, London, UK

John Martyn: vocals, guitar
Danny Thompson: bass, double bass
Remi Kabaka: percussion
Steve Winwood: bass, keyboards
Chris Wood: flute, horns
Keshav Satie: tabla
Bobby Keyes: saxophone
Chris Stewart: bass

Ik vind dit eigenlijk zijn beste. Zo een fantastisch mooie stukken zoals Ain't no saint. Poof. Gewoon echt zeer, zeer goed.



Eibhli Ghlail Chiuin Ni Chearbhail doet me soms denken aan Mull of Kintyre. Ik weet niet wie wie inspireerde, maar er is een link.

Mull Of Kintyre stamt uit 1979, dan moet Macca het opgepikt hebben van John Martyn.

1977. Maar dan nog.