KISS - Destroyer (1976)

Fijne plaat, met goede nummers! De cover spreekt ook aan, mooi geschilderd.

Favorieten zijn:

"Detroit Rock City", strak nummer. De intro doet een beetje aan als broekzakgesprek, leuk gevonden. In de rest van het nummer ben ik wel fan van de bassloopjes.

"God of Thunder" staat bekend als het lijflied van de band. Sterk nummer met alleen wat aparte samples.

"Great Expectations", hier hebben ze gebruik gemaakt van een stukje Beethoven, hou ik van! Fijn nummer.

"Shout it out Loud", dit nummer komt vaak terug bij Kiss als je kijkt naar optredens en andere platen. Toch verveelt het niet...

"Beth", vind ik een steengoed nummer, misschien ook omdat ik geen 'rocker' ben en deze ballad gewoon erg aanspreekt. De blazers komen uitstekend uit in dit nummer.

Een goed geproduceerde plaat onder de productionele leiding van Bob Ezrin, voor mij persoonlijk net ietsjes beter dan hun debuut. Favoriete songs: 'Detroit rock city', 'Flaming youth' en 'Do you love me?' 'God of thunder' hoor ik liever live zoals op 'AliveII'

Ik had een soort van hoop dat dit album weer wat zou terugbrengen van de rauwheid, maar Destroyer blijkt een enorm gelikt product te zijn waar voor de verandering wel wat aandacht gestoken is in de productie. De hoeveelheid toeters, bellen en kinderkoren die er verder echter op te horen zijn, zorgen er alsnog voor dat het geen echte hardrock plaat is, maar veel meer in de buurt komt van vroege theatrale AOR en dan vooral Meatloaf. God Of Thunder kende ik al in Iced Earth variant, maar daar heeft men geen kinderstemmetjes er tussendoor gezet. Hier wel, waardoor het nummer eerder als Spinal Tap klinkt. Alsof dat nog niet erg genoeg is, komen de ballads er nu pas voor het eerst bij. Beth heb ik al veel over gehoord, maar ik had het nog niet daadwerkelijk mogen ervaren. Nu dat eenmaal gebeurd is, vind ik het erg jammer dat het zo'n wanstaltig suikerzoet lied is. Criss is ook echt niet het soort zanger hiervoor. Do You Love Me geeft daarnaast nog een kerstvibe die ook niet nodig is.

Een 2,5 omdat Detroit Rock City aardig is, verder vind ik het een behoorlijk pijnlijke softrock aangelegenheid.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Hotter Than Hell
3. Destroyer
4. Dressed To Kill

Daar sneuvelt weer een album van Kiss in mijn collectie. Eerlijk is eerlijk, ik draaide het toch al nooit en het zal ook geen pijn doen als het een nieuw baasje zal vinden. Ik kocht het ooit omdat Detroit Rock City erop staat. De gelijknamige film was de aanleiding (moet eerlijk bekennen dat ik die niet meer durf te zien, vond het vroeger een heel leuke film). Toch zijn de eerste drie songs best aardig. Zelfs Gene stoort me niet echt als zanger in God of Thunder, daarna gaat het weer snel bergafwaarts. Shout It Out Loud is natuurlijk een geinige meezinger. De productie is hier ook een stuk beter. In het geheel is het niet meer dan een redelijk album. Als ik dit vergelijk met andere grote bands van die tijd, dan blijft Kiss toch wel een heel eind achter. Was het niet zo dat er een soort Beatles/Stones rivaliteit was tussen Kiss en Queen? Wat ik zou kiezen, laat zich wel raden.

Ach... het show effect moet je ook niet onderschatten.


Tussenstand:
1. Kiss
2. Destroyer
3. Hotter Than Hell
4. Dressed To Kill

In de zomer van 2022 kwam Kiss met hun End of the Road World Tour naar het Sportpaleis in Antwerpen en hoewel ik ze al eens een keer eerder had gezien (op Graspop in 2008), had ik wel zin om ze voor een laatste keer aan het werk te zien. Ondertussen komen ze blijkbaar nog een keer naar België, naar Brussel deze keer, maar ik nam me vooral voor om me eens wat meer in hun studiowerk te verdiepen. Love Gun had al een review gekregen, dus dan maar op goed geluk voor Destroyer gegaan. Vooral omdat ik onder de indruk was van God of Thunder in het Sportpaleis en het eindoordeel is dat ik dit een beter te behappen plaat vind dan Love Gun. Gevoelsmatig liggen die redelijk dicht bij elkaar, maar Destroyer heeft minder wegwerpnummers. Toegegeven, ik ben wel nog altijd niet overtuigd van dat geneuzel aan het begin van Detroit Rock City en die outro voelt ook eerder aan alsof ze nog een paar minuten speelduur wilden vullen. Hier staan echter wel een aantal oerklassiekers (Detroit Rock City, Beth & Shout It Out Loud) van de band op en zelfs in de nummers die ik niet kende, is veel plezier te ontdekken. Great Expectations is tekstueel zo'n typisch Kiss nummer met veel seksueel getinte opmerkingen (You watch me singing this song / You see what my mouth can do / And you wish you were the one I was doin' it to) en dan dat refrein... Het is zo'n heerlijke kitsch dat ik eigenlijk best wel kan waarderen. Destroyer overtuigt me nog niet zo hard dat ik op zoek wil gaan naar die Resurrected versie of die luxueuze boxset (Jezus, wat is die duur!), maar mijn speurtocht doorheen het oeuvre van de geschminkte mannen gaat alleszins verder! Je zou bijna kunnen zeggen dat ik Great Expectations heb.